Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025 παρακολουθούσα στον «Σκάι» την εκπομπή «Η Ελλάδα ψηφίζει» λίγο πριν από το βραδινό δελτίο ειδήσεων του σταθμού. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ερώτηση που κλήθηκαν να απαντήσουν στον τελικό γύρο οι διαγωνιζόμενοι. Επρεπε να βρουν το πλέον δημοφιλές τραγούδι μεταξύ των: «Avanti ΟΠΕΚΕΠΕ», «Μίζα ΟΠΕΚΕΠΕ», «Reggae ΟΠΕΚΕΠΕ», «Που’ ναι τα φράγκα υπουργέ» και «Με λαδώματα δίνεις επιδόματα». Καμία σημασία δεν έχει πιο τραγούδι ήταν το δημοφιλέστερο. Το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ έχει ταράξει την ελληνική κοινωνία, και για άλλη μια φορά «πέσαμε από τα σύννεφα»!
Είναι όμως έτσι τα πράγματα, ή μήπως η ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι αποτέλεσμα «εκπαίδευσης»; Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν σκοπεύω στο σημερινό σημείωμα να εξιλεώσω κανέναν από τους εμπλεκόμενους στην ιστορία αυτή. Απλά, θα αναδείξω μια άλλη διάσταση την οποία δεν τη συζητήσαμε καθόλου, παρά το γεγονός ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι στην επικαιρότητα εδώ και πολύ καιρό. Θα ξεκινήσω με μια αληθινή, αλλά απίστευτη ιστορία. Την ιστορία της Kelly.
H Kelly ήταν ένα θηλυκό δελφίνι, που έζησε την εποχή των ’60-’70 σε μια περιοχή ελεγχόμενη από το αμερικανικό ναυτικό. Η Kelly μαζί με άλλα δελφίνια ήταν μέρος ενός πειράματος όπου ερευνητές του US Navy’s Marine Mammal Program προσπαθούσαν να εκπαιδεύσουν τα δελφίνια να διατηρούν την περιοχή τους καθαρή. Η διαδικασία ήταν εξαιρετικά απλή. Ο εκπαιδευτής έριχνε στο νερό ένα χάρτινο κύπελλο και όταν κάποιο δελφίνι τού το έφερνε, ο εκπαιδευτής σφύριζε με τη σφυρίχτρα του και έδινε ένα μικρό ψάρι σαν ανταμοιβή.
Στη διάρκεια του προγράμματος οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η Kelly είχε εξαιρετικές επιδόσεις (σε σχέση με τα υπόλοιπα δελφίνια) οι οποίες στατιστικά δεν μπορούσαν να εξηγηθούν. Παρακολούθησαν την Kelly και αυτά που διαπίστωσαν τους άφησαν άφωνους. Η Kelly, αφού κατάλαβε τους κανόνες, όταν έβρισκε ένα σκουπίδι δεν το παρουσίαζε για ανταμοιβή, αλλά το έκρυβε στον βυθό κάτω από βράχους. Το τεμάχιζε και παρουσίαζε ένα ένα τα κομματάκια για να έχει πολλαπλάσια αμοιβή αντί για μία!
Αλλά η παμπόνηρη Kelly δεν περιορίστηκε μόνο στη δική της ικανοποίηση. Εκπαίδευσε και τα υπόλοιπα δελφίνια να κάνουν το ίδιο και έτσι όλα έτρωγαν καλύτερα. Το επιστέγασμα όμως ήταν άλλο. Σε κάποια στιγμή η Kelly μάζεψε από την επιφάνεια έναν ψόφιο γλάρο. Οταν τον παρουσίασε, ο εκπαιδευτής τής έδωσε ένα πολύ μεγάλο ψάρι. Αυτό ήταν και το λάθος του. Από την ημέρα εκείνη η Kelly δεν έτρωγε τα μικρά ψαράκια, αλλά τα άφηνε στην επιφάνεια ώστε να προσελκύει τους γλάρους. Οταν ο γλάρος πλησίαζε, τον σκότωνε και έτσι εξασφάλιζε μεγαλύτερη αμοιβή. Δηλαδή, έφτασε στην προμελετημένη «δολοφονία» για μεγαλύτερη αμοιβή!
Η ιστορία της Kelly είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά εμένα μου αρκεί αυτή η περίληψη σαν εισαγωγή στο θέμα. Από αυτή την πραγματική ιστορία ενός έμβιου όντος με στοιχειώδη ευφυΐα, βλέπουμε ότι η έλλειψη τιμωρίας για την ατομική απάτη εξελίχθηκε σε γενικευμένη απάτη και σε «δολοφονίες»! Είμαι βέβαιος ότι τώρα βλέπετε τον συσχετισμό της Kelly με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι αγρότες μας και οι κτηνοτρόφοι μας, αφού βρήκαν τα παράθυρα της διαδικασίας πολλαπλασίαζαν τα ζώα και τα χωράφια τους, ώστε να έχουν μεγαλύτερες επιδοτήσεις. Η πλάκα όμως είναι ότι εμείς τους εκπαιδεύσαμε σε αυτό. Μη βιάζεστε. Ολα θα τα πούμε σήμερα.
Στις 22.12.25 στην ιστοσελίδα της «Κ» αναρτήθηκε ένα εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του Κώστα Κουκουμάκα, με τίτλο «40 χρόνια “κόλπα” με το βαμβάκι», από όπου σας μεταφέρω την πρώτη παράγραφο και ορισμένα αποσπάσματα: «Δήλωναν βαμβακοπαραγωγοί. Αλλά δεν είχαν καλλιεργήσει ποτέ ούτε ένα στρέμμα γης. Ηταν ένας διανομέας, ένας αρτοποιός, κάποιος οδηγός φορτηγού, ένας υπάλληλος σε γραφείο. Εμφανίζονταν όμως να έχουν νοικιάσει εκτάσεις για την καλλιέργεια βαμβακιού εισπράττοντας επιδοτήσεις.[…] Το βαμβάκι έπαιξε ρόλο στις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση το 1981 και μάλιστα είχε θεσπιστεί εξαρχής ειδική ενίσχυση για τη στήριξη της καλλιέργειας. […] Τα πρώτα χρόνια αυτό γινόταν με βάση τα παραδιδόμενα κιλά κάθε παραγωγού, ένας κανόνας που σταδιακά εκφυλίστηκε με φορτία που ζυγίζονταν βρεγμένα και διαμαρτυρίες με συνθήματα όπως “Ολα τα κιλά, όλα τα λεφτά”[…]».
Εντελώς συμπτωματικά την ίδια μέρα (22.12.25) σΤΑ ΝΕΑ στη στήλη «ΤΑ ΝΕΑ του 20ού ΑΙΩΝΑ» (22ας Δεκεμβρίου 1981), βρήκα ένα ενδιαφέρον μονόστηλο το οποίο και αντιγράφω:
«Το φακελάκι του κ. καθηγητή στην Εφορία… Πρόσθετη αμοιβή 60.000 δρχ. χωρίς να εκδώσει απόδειξη ζήτησε χειρουργός για να κάνει δύο μαστεκτομές.
Η περίπτωση της παράνομης αμοιβής καταγγέλθηκε στον υπουργό Κοινωνικών Υπηρεσιών κ. Αυγερινό, ο οποίος και κάλεσε τον γιατρό –που σύμφωνα με πληροφορίες μας είναι καθηγητής και εργάζεται σε κρατικό νοσοκομείο– και του ζήτησε να διαλέξει: Να επιστρέψει τα χρήματα ή να εκδώσει απόδειξη όπου θα αναφέρεται ολόκληρο το ποσό που πήρε.
Ο γιατρός προτίμησε τη δεύτερη λύση και υποστήριξε ότι μοιράστηκε το ποσό με τον αναισθησιολόγο και τους βοηθούς του. […]
Οταν η τιμωρία είναι πολύ μικρότερη από το προσδοκώμενο όφελος, τότε είναι σαν να προτρέπουμε τους πολίτες στην παρανομία.
Ο υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών δήλωσε χθες ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση προτίμησε τη συμβιβαστική λύση αντί για την παραπομπή στη φορολογική υπηρεσία, για να δώσει την ευκαιρία στους γιατρούς να καταλάβουν ότι αυτά τα πράγματα πρέπει να σταματήσουν. Αλλά και οι πολίτες δεν πρέπει να υποχωρούν στις πιέσεις».
Και μόνο αυτή η ιστορία είναι αρκετή για να εξηγήσει πολλά από αυτά που συμβαίνουν στη σημερινή ελληνική κοινωνία. Παρακαλώ την προσοχή σας. Δύο μήνες μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, έχουμε νέα ήθη και έθιμα. Ενας γιατρός παρανομεί, ο ασθενής τον καταγγέλλει και ο γιατρός δεν το αρνείται. Ο υπουργός παρεμβαίνει και αντί να τιμωρήσει παραδειγματικά τον γιατρό, του επιτρέπει να καλύψει την παρανομία του χωρίς καμία συνέπεια. Αν αυτή η «τιμωρία» δεν είναι ουσιαστική προτροπή προς την παρανομία, δεν ξέρω τι είναι. Ο γιατρός προσπαθεί να πάρει 60.000 δρχ. (μεγάλο ποσό για το 1981) αφορολόγητα και η μόνη τιμωρία που του επιβάλλεται από τον υπουργό είναι να κόψει απόδειξη, δηλαδή αυτό που έπρεπε να κάνει από την αρχή. Γιατί να μην το επαναλάβει αυτός και οι συνάδελφοί του, αφού στη χειρότερη περίπτωση θα επιβαρυνθούν με τις νόμιμες υποχρεώσεις τους, ενώ στην καλύτερη θα καρπωθούν τα ποσά της παρανομίας;
Οταν η τιμωρία είναι πολύ μικρότερη από το προσδοκώμενο όφελος, τότε είναι σαν να προτρέπουμε τους πολίτες στην παρανομία. Τόσο απλά! Επανειλημμένα έχω γράψει για το θέμα αυτό. Ο Γιάννης Μαρίνος το έχει καυτηριάσει με τη δική του αρθρογραφία. Νομικοί έχουν επισημάνει τα ίδια, αλλά η πολιτεία κωφεύει.
Εμείς, όμως, το πήγαμε ακόμα παρακάτω. Σύμφωνα με τον Νέο Ποινικό Κώδικα που νομοθέτησε βιαστικά ο Σύριζα το 2019, το βασικό νομικό εργαλείο: «Ικανοποίηση του παθόντος» (έμπρακτη μετάνοια), προβλέπει ότι για ορισμένα εγκλήματα κατά της περιουσίας:
Αν ο δράστης αποκαταστήσει εντελώς τη ζημία του παθόντος πριν ασκηθεί ποινική δίωξη ή πριν ολοκληρωθεί η προανάκριση, η δίωξη παύει.
Εντάξει, αφορά πλημμελήματα και όχι κακουργήματα, αλλά και πάλι κάποια μικρή έστω τιμωρία δεν πρέπει να υπάρχει;
Επανερχόμαστε στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ολοι γνωρίζουμε τι συνέβη. Αρχισαν δειλά δειλά να φουσκώνουν το πλήθος των ζωντανών και το εμβαδόν των βοσκοτόπων. Η ατιμωρησία εξέθρεψε την ασυδοσία και φτάσαμε στις Ferrari και τα εκατομμύρια. Και η κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα πάρει πίσω όλες τις παράνομες επιδοτήσεις. Μπράβο, συγχαρητήρια! Δηλαδή, οι παρανομήσαντες στην καλύτερη –για την κυβέρνηση– περίπτωση θα χάσουν μόνο τα παρανόμως κτηθέντα.
Μην απορείτε, λοιπόν, αν η υπερβολική παράνομη συνταγογράφηση και η παράνομη παροχή πιστοποιητικών αναπηρίας συνεχίζονται. Κανένας γιατρός δεν τιμωρήθηκε παραδειγματικά για να υπάρξει πραγματικός κίνδυνος. Υπάρχει ένας πολύ απλός λογαριασμός που μπορεί να μη γνωρίζουμε τη μαθηματική θεωρία του, εντούτοις τον ακολουθούμε. Για παράδειγμα, αν το προσδοκώμενο όφελος είναι 100.000 ευρώ και η πιθανότητα να σε πιάσουν και να υποχρεωθείς να το επιστρέψεις είναι 10%, τότε είναι σαν να παίζεις κορώνα – γράμματα και όταν κερδίζεις παίρνεις 100.000 ευρώ, ενώ όταν χάνεις πληρώνεις μόνο 10.000 ευρώ. Δεν γνωρίζω κανέναν που δεν θα ήθελε να συμμετέχει σε αυτό το παιχνίδι. Αν όμως ήταν αντίστροφα, δεν γνωρίζω κανέναν που θα ήθελε να παίζει αυτό το παιχνίδι. Ετσι απλά και κατανοητά!
Μη νομίζετε ότι οι απάτες αφορούν πάντα μεγάλα ποσά. Πριν από χρόνια επισκέφθηκα με τη σύζυγό μου ένα μουσείο σε επαρχιακή πόλη της Ελλάδας. Πλήρωσα τα εισιτήρια, αλλά από καθαρή «διαστροφή» έκανα κάτι που είμαι βέβαιος ότι ποτέ δεν έχετε κάνει. Ελεγξα τους σειριακούς αριθμούς. Δεν ήταν συνεχόμενοι. Πρόσεξα ότι δεν ακυρωνόταν τα εισιτήρια. Πολλοί επισκέπτες μετά την επίσκεψη πετούσαν τα εισιτήρια στα καλάθια, από όπου τα έπαιρναν οι υπάλληλοι και τα πουλούσαν ξανά, ενθυλακώνοντας το αντίτιμο! Πλήρης ομαδική εργασία εις βάρος του Δημοσίου!
*Ο κ. Ανδρέας Γ. Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.
