Στα προηγούμενα σημειώματα αφιερώσαμε χώρο στην αστρονομία αναφορικά με νέα δεδομένα που αναμένουμε να προκύψουν μέσα σε αυτή τη νέα χρονιά.
Ας προσγειωθούμε τώρα λίγο και ας πάμε σε έναν τομέα που μας αφορά πολύ πιο άμεσα: την υγεία και την ιατρική.
Η πρώτη εικόνα είναι ανησυχητική και μάλλον γνωστή: η ραγδαία πτώση των εμβολιασμών παγκοσμίως αναμένεται να οδηγήσει σε αναβίωση ασθενειών που είχαν εκλείψει χάρη στα εμβόλια.
Το αντιεμβολιαστικό ρεύμα αποτελεί ζοφερή συνέπεια της πανδημίας του κορωνοϊού και της γενικότερης αμφισβήτησης της ιατρικής από διάφορους κύκλους. Βεβαίως, τα ποσοστά κυμαίνονται ανάλογα με τη χώρα και τις περιοχές του πλανήτη, ωστόσο, οι ΗΠΑ, που αντιμετωπίζουν σοβαρή κρίση στην υγεία (και την οποία ΔΕΝ βοηθάει καθόλου η κυβέρνηση Τραμπ με την εμμονή στις περικοπές και στις απολύσεις), παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά αντιεμβολιασμού – και ό,τι γίνεται στην Αμερική αντανακλά, ως γνωστόν, και στον υπόλοιπο κόσμο.
Αλλη ανησυχητική πρόβλεψη είναι η πιθανή έκρηξη μολυσματικών ασθενειών όπως ο κορωνοϊός και άλλων παραλλαγών του ιού της γρίπης. Η πρόβλεψη αυτή «τρέχει» εδώ και περίπου έξι χρόνια, από το αποκορύφωμα της πανδημίας, όταν επιστήμονες προειδοποιούσαν ότι η κλιματική αλλαγή και η διαταραχή στη διατροφική αλυσίδα είναι πολύ πιθανό να προκαλέσουν νέα κύματα επιδημιών στον πλανήτη.
Από την άλλη, το 2026 αναμένεται να αποτελέσει έτος-κλειδί για την αξιοποίηση της τεχνολογίας αιχμής στην ιατρική (αν ο νους σας πηγαίνει στη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, καλά κάνει), καθώς και στην πιο προσωποποιημένη ιατροφαρμακευτική φροντίδα και πρόληψη. Αυτές θα είναι εξελίξεις οι οποίες πρόκειται να δώσουν μεγάλη ώθηση στην ακρίβεια της διάγνωσης, στην αποτελεσματικότητα των επεμβάσεων (με τη ρομποτική εδώ να αναμένεται να παίξει ακόμα σημαντικότερο ρόλο) και της φαρμακολογίας (χάρη και στην ΑΙ), καθώς και σε μια πιο προσωποκεντρική προσέγγιση απέναντι στον ασθενή, με έμφαση στη γενετική του «ταυτότητα», έναντι της καθιερωμένης «οριζόντιας» θεραπείας, ειδικά στην περίπτωση των καρκινοπαθών. Ισως δούμε επίσης νέα δεδομένα στη θεραπεία των αυτοάνοσων ασθενειών, που τα τελευταία χρόνια είναι συχνότατες.
Ενας όρος που ενδεχομένως γίνει ευρύτερα γνωστός μέσα σε αυτή τη χρονιά είναι η «εικονική νοσηλεία και περίθαλψη» ή, όπως είναι περισσότερο γνωστή στη χώρα μας, η τηλεϊατρική.
Ξέρω, ακούγεται άσχημο, αλλά στην εποχή της έλλειψης εργατικού προσωπικού στα νοσοκομεία και σε συνδυασμό με τα άλματα της τεχνολογίας, πιθανώς να βοηθήσει σημαντικά στην εξέλιξη των μοντέλων «εικονικών νοσοκομείων» και μιας πιο άμεσης αντιμετώπισης προβλημάτων. Μένει να δούμε στην πράξη σε ποιο βαθμό αυτό θα αποδειχθεί χρήσιμο.
