Συνήθως ο πολιτικός χρόνος τρέχει με άλλους ρυθμούς από τον φυσικό χρόνο. Πιο γρήγορους, πιο πυκνούς, καθώς νέα γεγονότα εμφανίζονται που ανατρέπουν δεδομένα, ενώ το απρόοπτο πάντα καραδοκεί. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο των επιταχυνόμενων εξελίξεων, οι σχεδιασμοί των ηγεσιών μοιάζουν με ασκήσεις επί χάρτου ή με αναλύσεις in vitro. Η ζωή επιβάλλει τους δικούς της κανόνες, οι οποίοι οδηγούν σε ανασχεδιασμούς τακτικών στόχων και κάνουν τις δήλες ημερομηνίες να φαίνονται μακρινές ενώ ημερολογιακά δεν είναι. Δεκάξι μήνες έως τις εκλογές δεν είναι μακρύς χρόνος· κι όμως, η ρευστότητα της κατάστασης τον κάνει να φαίνεται μακρύ. Είναι γνωστό πως η αναμονή επιβραδύνει τον φαινόμενο ρυθμό του χρόνου, ενώ οι δείκτες του ωρολογιού διανύουν αδιατάρακτα τη διαδρομή τους. Μια ευεξήγητη αντίφαση.
Το γεγονός πως σε όλες τις πολιτικές αναλύσεις υπεισέρχονται πολλά «εάν» αποδεικνύει όλα τα παραπάνω. Η συσσώρευση τόσο πολλών εικασιών οδηγεί την πολιτική ανάλυση προς τη σφαίρα της μαντικής τέχνης και στο «διά ταύτα» είθισται απλώς να εκφράζονται οι επιθυμίες του σχολιαστή-σεναριογράφου. Οταν οι υποθέσεις είναι περισσότερες από τις σταθερές, το βάρος πέφτει πλέον στον χρόνο και στην ελπίδα πως με το πέρασμά του σιγά σιγά τα «εάν» είτε θα υλοποιούνται είτε θα ματαιώνονται. Ετσι, θα ξεκαθαρίζει και το τοπίο.
Το καθεστώς της πολιτικής ρευστότητας ενδεχομένως να οδηγήσει σε ρευστοποιήσεις κομμάτων και σε ανασυγκροτήσεις ολόκληρων ιδεολογικών χώρων.
Στην αυγή του 2026, πού βρισκόμαστε; Σαφή εικόνα δεν έχουμε, διότι περιμένουμε να δούμε πώς θα διαμορφωθεί η κεντρική πολιτική σκηνή μέσα στο δωδεκάμηνο. Οι βεβαιότητες προηγούμενων ετών δεν υπάρχουν, καθώς η εμφάνιση νέων κομμάτων –αν τελικά εμφανιστούν– θα οδηγήσει σε ριζικές ανακατατάξεις, κυρίως στον χώρο της αριστερής και δεξιάς αντιπολίτευσης. Αν θα θέλαμε να διακρίνουμε μια σταθερά, αυτή θα αφορούσε την πρωτοκαθεδρία του κυβερνώντος κόμματος η οποία δύσκολα φαίνεται να αμφισβητείται. Αλλά και αυτή η σταθερά δεν είναι αρκετή για να διαλύσει κάπως την ομίχλη, μια και η πρωτιά δεν αρκεί. Αυτό που μετράει είναι το σκορ. Εκεί θα κριθούν τα πάντα.
Αυτό το καθεστώς της πολιτικής ρευστότητας ενδεχομένως να οδηγήσει σε ρευστοποιήσεις κομμάτων και σε ανασυγκροτήσεις ολόκληρων ιδεολογικών χώρων, με άμεσο αποτέλεσμα τον περιορισμό του διαφαινόμενου κατακερματισμού του πολιτικού μας συστήματος. Κάτι που θα καταστήσει άνευ νοήματος την πρόθεση να αλλάξει το όριο εισόδου των κομμάτων στη Βουλή. Η πραγματικότητα θα διαμορφώσει τους νέους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Αλλά ακόμη και αυτή η διατυπωθείσα πρόταση για αλλαγή του εκλογικού νόμου προσθέτει ένα νέο «εάν» στην πολιτική ανάλυση, επιτείνοντας τον βαθμό της ασάφειάς της.
Πού καταλήγουμε; Το 2026 θα είναι μια καταλυτική χρονιά για την πατρίδα μας, καθώς στην εσωτερική σκηνή όλοι οι παίκτες, εμφανείς και αφανείς, μικροί και μεγάλοι, θα προσπαθήσουν να βελτιώσουν τις θέσεις τους πριν από την αναμέτρηση. Το εάν θα το πετύχουν είναι ένα ακόμη ερώτημα.
