Υπάρχει ένα κατά συνθήκην ψεύδος που λέγεται κατά κόρον κάθε φορά που έχουμε αγροτικές κινητοποιήσεις. Το λένε οι διαμαρτυρόμενοι στα μπλόκα, που ζητούν «λύσεις στα προβλήματα της αγροτιάς», το επαναλαμβάνουν και οι εκάστοτε κυβερνήσεις, που λένε «δίνουμε λύσεις στα προβλήματα της αγροτιάς».
Επί της ουσίας, όμως, ψεύδονται και τα δύο μέρη. Ούτε οι αγροτοσυνδικαλιστές ζητούν πραγματικές λύσεις –θέλει πολλή δουλειά– ούτε οι κυβερνήσεις επιλύουν κάτι – θέλει μακροχρόνιο σχεδιασμό. Μοιράζονται κάποια λεφτά και σπρώχνουν το τενεκεδάκι παρακάτω, στην επόμενη εποχή των μπλόκων.
Κακά τα ψέματα! Σε μια χώρα με κατακερματισμό ιδιοκτησίας, όπως είναι η Ελλάδα, με μέση έκταση περίπου 5,3 εκταρίων, λιγότερο από το ένα τρίτο του ευρωπαϊκού μέσου όρου (17,1 εκτάρια) η μόνη βιώσιμη μείωση του κόστους παραγωγής είναι η συνένωση δυνάμεων, οι συνεταιρισμοί αγροτών. Αυτοί βεβαίως απέκτησαν κακό όνομα από τη δεκαετία του ’80, αλλά «στην Ελλάδα όπου δεν γίνεται τίποτε» –όπως λανθασμένως διατείνονται πολλοί– έχουμε λαμπρά παραδείγματα συνεταιρισμών, προϊόντα των οποίων βρίσκονται διαρ-κώς στο στόμα μας.
Είναι τα μήλα «Ζαγορίν» (συνεταιρισμός Ζαγοράς), τα ροδάκινα «Βελβίτα» (Βελβεντός), η Μαστίχα Χίου, ο Κρόκος Κοζάνης, η Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου (πατάτες, τυροκομικά κ.ά.), η Ελαιουργική και η ΕΑΣ Λέσβου στο ελαιόλαδο, η Venus και η ΑΛΜΜΕ στα κονσερβοποιημένα φρούτα κ.λπ. Οπως έγραφε ο δικός μας Θοδωρής Γεωργακόπουλος, υπάρχει «ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Ανατολή στην Ιεράπετρα που έχει 200 μέλη, είναι κερδοφόρος, έχει ελάχιστο τραπεζικό δανεισμό, διαχειρίζεται 1.200 στρέμματα θερμοκηπιακών καλλιεργειών (…). Η επίσης κερδοφόρα ομάδα παραγωγών Ζευς στην Πιερία αριθμεί 350 μέλη, παράγει ακτινίδια, δαμάσκηνα και απύρηνα σταφύλια τα οποία εξάγει σε ποσοστό 100% (…), η Ενωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων Santo (…) παράγει μια σειρά από διάσημα τοπικά προϊόντα, όπως η φάβα, το τοματάκι, η κάππαρη και φυσικά το κρασί» («Οι Νέοι Ελληνικοί Συνεταιρισμοί», διαΝΕΟσις, Μάιος 2019).
Θα συμφωνήσουμε ότι δεν είναι πολλοί, αλλά δείχνουν τον δρόμο. Συνεπώς, αφού τελειώσει και αυτή η κρίση των μπλόκων, οφείλουν άπαντες να στρωθούν στη δουλειά. Οι αγρότες να φτιάξουν συνεταιρισμούς και η κυβέρνηση να τους βοηθήσει. Οχι κατ’ ανάγκην με επιδοτήσεις, αλλά με απελευθέρωση. Μπορεί π.χ. αντί να μοιράζει τον «ηλεκτρικό χώρο» μόνο σε μεγαλοεπιχειρηματίες, να τον ανακατανείμει προς όφελος ενεργειακών κοινοτήτων των αγροτών, έτσι ώστε να μη βγαίνουν στον δρόμο για τα 2 ή 3 λεπτά παραπάνω στην τιμή του ρεύματος.
