Τουρκικές παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου. Πιθανή πώληση F-35 στην Τουρκία από τις ΗΠΑ. Πιθανή ισραηλινή επίθεση στο Ιράν με αφορμή την απόπειρα ανανέωσης του πυρηνικού του οπλοστασίου. Μια ανοιχτή πληγή η Γάζα, αδιάκοπα ρωσικά σφυροκοπήματα στην Ουκρανία. Νεφελώδεις οι πρώτες ημέρες του έτους που διαδέχθηκε εκείνο με τις περισσότερες συγκρούσεις και τους περισσότερους εκτοπισμένους στη Γη μεταπολεμικά, τη μεγαλύτερη αβεβαιότητα, την επικράτηση των τραμπικών deals και drills επί σχεδίων, διεθνών πλαισίων και λογικής, τις ετεροβαρείς κυνικές διαπραγματεύσεις, το αναποδογύρισμα του δυτικού κόσμου… Μαζί με τις οδυνηρές κυμάνσεις της τραγωδίας των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την ακρίβεια, το στεγαστικό, το δημογραφικό, το αγροτικό… έχουν τη βαριά συνέχεια στο τρέχον νέο έτος. Διότι η αλλαγή χρονιάς δεν επιφέρει αυτόματα τον τερματισμό των κρίσεων, της κλιματικής αλλαγής, των ανισοτήτων, δεν ξεπλένει τις βαρβαρότητες και τα λάθη, δεν μηδενίζει το κοντέρ, δεν καλεί σε αφυπνιστικό στοχασμό, δίνει μόνο την ευκαιρία για συνόψεις, απολογισμούς, λογύδρια περί νέας αρχής και μη εκπληρούμενες υποσχέσεις…
Προβλήματα όπως η ενεργειακή ανασφάλεια και η πολιτική ευθραυστότητα, η χρήση των αγορών ως εργαλείων εξαναγκασμού, η κατάρρευση της πίστης στους θεσμούς, η μονιμοποίηση της αστάθειας και η κανονικοποίηση του κινδύνου, η διαρκής αντιπαράθεση στο κατώφλι του πολέμου και οι συγκρούσεις δεν επιλύονται με την αλλαγή ημερομηνίας. «Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε με έναν νέο τρόπο» έγραφαν στις 9 Ιουλίου 1955 οι Ράσελ και Αϊνστάιν στο μανιφέστο τους κατά της ανάπτυξης όπλων μαζικής καταστροφής. Πώς; Το άρμα του κόσμου σέρνει ο Τραμπ, ο παρανοϊκός αυτοκράτορας-τιμωρός που επαινείται από τους ποικιλώνυμους αυλικούς ακόμη κι όταν είναι γυμνός και βεβαιώνει εξακολουθητικά την εμβρόντητη Δύση ότι η ωμή και αυθαίρετη άσκηση εξουσίας σε μια δημοκρατία είναι απολύτως δυνατή. Είναι ο φιλοπόλεμος δολοπλόκος Πούτιν, όχι μόνο άρπαγας ουκρανικών εδαφών και πόρων, αλλά και υποκινητής του ρήγματος μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, μεταξύ χωρών-μελών της Ε.Ε.
Ενώ ο σημερινός Ευρωπαίος, κυβερνών ή κυβερνώμενος, παρασύρεται από το ρεύμα. Ναι μεν έχει συνείδηση των κόκκινων γραμμών και των παγκόσμιων αντοχών, όμως στερείται ισχυρής εξουσίας. Τουλάχιστον μπορεί ακόμη να πλέκει αντιστάσεις, πλαίσια και αξίες.
