Η κάμερα του Μπρετ Ράτνερ ανοίγει πάνω στη Μελάνια που περπατάει στη Ροτόντα, στην καρδιά της αμερικανικής δημοκρατίας, με αργό και μετρημένο βήμα. «Here we go again», ψιθυρίζει σαν να παρουσιάζει την έναρξη μιας νέας σεζόν της τηλεοπτικής σειράς «Succession». Αλλά όχι, είναι Ιανουάριος 2025, αρχή της προεδρικής θητείας για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Η νέα ταινία-ντοκιμαντέρ «Melania», που εξασφάλισε η Amazon MGM Studios με ένα πρωτοφανές συμβόλαιο 40 εκατ. δολαρίων, τυπικά αποτελεί μια καταγραφή των ημερών πριν από τη δεύτερη ορκωμοσία Τραμπ. Ο Ράτνερ, αποκλεισμένος από το Χόλιγουντ μέχρι πρόσφατα με κατηγορίες για ανάρμοστη συμπεριφορά και σεξουαλική παρενόχληση από αρκετές γυναίκες, υπόσχεται «αποκλειστική πρόσβαση» στο Μαρ-α-Λάγκο, τον «θερινό Λευκό Οίκο» στη Φλόριντα. Η Μελάνια δοκιμάζει φορέματα, αλλάζει παπούτσια, χαμογελάει με το χαρακτηριστικό μισό, σχεδόν αυτοσαρκαστικό χαμόγελό της. Η Μελάνια μιλάει στο τηλέφωνο με τον σύζυγό της, πάντα με την ίδια προσεκτικά επιλεγμένη πόζα, πάντα με αφύσικους διαλόγους.
Παρακολουθούμε ντοκιμαντέρ ή μυθοπλασία; Η πρωταγωνίστρια, πάντως, κινείται μέσα σε αυτό το σύμπαν με την άνεση κάποιας που έχει αποδεχθεί τον ρόλο της. Οσο η ταινία προχωράει, τόσο γίνεται σαφέστερο ότι η ίδια παρουσιάζεται ως brand, ενώ η εικόνα της χρησιμοποιείται ως δήλωση στυλιστική και όχι μόνον.
Η επιλογή του Ράτνερ με το βεβαρημένο παρελθόν για τη σκηνοθεσία ενισχύει την αίσθηση ότι το έργο είναι μάλλον μια τραμπική πολιτική πρόκληση, παρά μια καλλιτεχνική κατάθεση. Το γεγονός ότι την υποβιβάζει μετατρέποντάς την επί της ουσίας σε «γλάστρα» της Ιστορίας των ΗΠΑ αντιμετωπίζεται από τη Μελάνια ως μέρος της δουλειάς της. Mε τον ίδιο τρόπο που τα «δραματικά» καπέλα, τα οποία έχει κάνει συνήθεια στις δημόσιες εμφανίσεις της, κρύβουν το πρόσωπό της, έτσι και η ταινία ενισχύει το μυστήριο της ταυτότητάς της. Το ντοκιμαντέρ δεν φτιάχτηκε για να την προβάλει, αλλά για να τη στολίσει, να την «πακετάρει» και να τη στείλει σύντομα –τέλος Ιανουαρίου– στις αμερικανικές κινηματογραφικές αίθουσες.
Το «Melania» δεν αποκαλύπτει ούτε μια γυναίκα με τις αντιφάσεις της –μια 55χρονη Σλοβένα, πρώην φτωχή, πρώην μοντέλο, νυν σύζυγο-τρόπαιο και μητέρα– ούτε μια Πρώτη Κυρία. Αποκαλύπτει μια εποχή που καταναλώνει την πολιτική όπως ένα πολυτελές άρωμα ή μια haute couture δημιουργία. Εδώ η εξουσία περιβάλλεται από προσεκτικά οργανωμένη αδιαφάνεια. Η ιδιωτική πολυτέλεια και ο κόσμος πίσω από αυτήν είναι ένας κόσμος σκηνοθετημένης κενότητας, που υποκαθιστά την πραγματική ζωή προσφέροντας θέαμα της κλειδαρότρυπας.
