Το 2026 μπαίνει σε λίγες ώρες σέρνοντας τη δυσοίωνη και διόλου ενθαρρυντική για το μέλλον κληρονομιά του 2025. Στο διεθνές πεδίο φαίνεται ότι τείνει να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον αναρχίας, με την Ουάσιγκτον να αποτελεί τον κύριο μοχλό πίεσης προς την κατεύθυνση της αποσυναρμολόγησης του μεταπολεμικού διεθνούς συστήματος. Αρκεί να παρατηρήσει κάποιος πώς εκφράζεται η αμερικανική προδιάθεση έναντι της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ, για να αντιληφθεί ότι οι βασικοί πυλώνες του συστήματος ασφαλείας στον κόσμο υφίστανται αυτή τη στιγμή κατ’ όνομα. Η μείωση της ισχύος των πολυμερών οργανισμών εκ των πραγμάτων οδηγεί τα κράτη να ανακαλύψουν ξανά τις ρίζες τους. Στην Ευρώπη αυτή η διαδικασία είναι πολύ πιο δύσκολη, καθώς η εξέλιξη της Ε.Ε. στηρίχθηκε ακριβώς στη συνειδητή προσπάθεια των μελών να αφήσουν αρμοδιότητες που ανήκαν στο κράτος, σε υπερεθνικούς οργανισμούς.
Η επιστροφή της συνειδητοποίησης σε πολλές χώρες στην Ευρώπη ότι ο κόσμος δεν είναι ένα ανθισμένο πράσινο λιβάδι, αλλά ένα πιο περίπλοκο τοπίο, όπου πολλές φορές ευδοκιμούν και τα αρπακτικά, δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητική. Για την Ελλάδα η στροφή αυτή στη συνειδητοποίηση είναι ευκολότερη, λόγω της γεωγραφικής θέσης της. Και είναι αυτονόητο ότι πιθανή υπονόμευση της ισχύος της Ε.Ε. είναι ένα σενάριο διόλου επιθυμητό. Επιπλέον, η αλλαγή των ισορροπιών και των σχέσεων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των μετώπων με τα οποία αυτή συνδέεται στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή δημιουργεί για το ελληνικό κράτος ένα περιβάλλον στο οποίο έχει ξεχάσει να κινείται. Η σχέση με το Ισραήλ θα βοηθήσει στην κατανόηση αυτής της… απαιτητικής περιοχής. Για τους Ισραηλινούς η πλοήγηση σε αυτό το περιβάλλον είναι καθημερινότητα. Για την Ελλάδα, η οποία είναι αγκιστρωμένη στο δυτικό σύστημα, η κατάσταση θα είναι πιο δύσκολη.
Η ρευστή γεωπολιτική κατάσταση είναι μέρος της δυσοίωνης εισόδου του 2026. Στο εσωτερικό είναι προφανές ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι οι τρέχουσες ρυθμίσεις του πολιτικού συστήματος δεν είναι επαρκείς για να τους προστατεύσουν. Βασικοί πυλώνες συνοχής, όπως η δημόσια εκπαίδευση, πρακτικά είναι πέρα από κάθε δυνατότητα μεταρρύθμισης, ενώ για τον μέσο Ελληνα το κόστος ζωής (διατροφή, ενοίκιο και μετακινήσεις) είναι απλά ασήκωτο. Φυσικά, υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων οι οποίοι κερδίζουν από αυτήν την ιδιόρρυθμη κατάσταση και κρατούν τη κατανάλωση ζωντανή, αλλά αυτό βεβαίως δεν είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Σε αυτήν τη συνθήκη αυξανόμενων διεθνών κρίσεων, απαξίωσης του δημόσιου συστήματος και κατάρρευσης της εμπιστοσύνης των πολιτών στο πολιτικό σύστημα, μπαίνουμε στο προεκλογικό 2026. Καλή χρονιά.
