Φαίνεται πως η περίοδος των ήρεμων υδάτων με την Τουρκία βαίνει προς το τέλος της. Η διακήρυξη των Αθηνών εξάντλησε τα καύσιμά της, όπως ήταν αναμενόμενο.
Από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές πως σε αυτήν την προσπάθεια να χαμηλώσουν οι τόνοι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις υπήρχε ημερομηνία λήξεως. Και οι δύο πλευρές γνώριζαν ότι οι πάγιες διαφορές δεν επιδέχονται καμιά διευθέτηση.
Συνεπώς, εκείνο που απέμενε ήταν κάθε χώρα να χρησιμοποιήσει την πολιτική των ήρεμων υδάτων για να προωθήσει τις θέσεις της στα διάφορα μέτωπα. Επάνω σε αυτήν τη βάση θα γίνει η αποτίμηση της συγκεκριμένης πολιτικής.
Σε παρόμοιες περιπτώσεις, ο πιο ασφαλής τρόπος για να δούμε ποια από τις δύο πλευρές πέτυχε τους στόχους της είναι να ορίσουμε αυτούς τους στόχους.
Η Τουρκία τι επιζητούσε με τα ήρεμα νερά; Να αποκτήσει το πιστοποιητικό της καλής γειτονίας για να το χρησιμοποιήσει στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Τουρκία επιζητούσε να αποκτήσει το πιστοποιητικό της καλής γειτονίας για να το χρησιμοποιήσει στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τι ήθελε από τις ΗΠΑ; Να αγοράσει τα F-35, για τα οποία μάλιστα είχε δώσει και μια σημαντική προκαταβολή, και να αναβαθμίσει τα πεπαλαιωμένα F-16.
Τι πέτυχε; Απολύτως τίποτα. Και από την Ευρωπαϊκή Ενωση, λόγω του βέτο που άσκησαν, εν μέσω ήρεμων υδάτων, Ελλάδα και Κύπρος, αποκλείστηκε από το πρόγραμμα SAFE, που αφορά τη συμμετοχή στη χρηματοδότηση των αμυντικών βιομηχανιών.
Τελικά, μήπως το διαβατήριο που της έδωσε η πατρίδα μας ήταν ένας μύθος της δεξιάς αντιπολίτευσης; Μήπως όλο αυτό το χρονικό διάστημα που επικρατούσε μια σχετική νηνεμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις η άλλη πλευρά δεν κέρδισε τίποτα από αυτό το κλίμα; Ούτως ή άλλως, η τουρκική εξωτερική πολιτική εξαρτάται άμεσα από την ιδεολογία και τη δομή του καθεστώτος Ερντογάν.
Τόσο λόγω των S-400 όσο και λόγω της πολιτικής του απέναντι στο Ισραήλ, ο Τούρκος πρόεδρος διαχειρίζεται ήδη μια ζημιογόνο κατάσταση. Καλείται να επιλέξει μεταξύ μιας κακής και μιας κάκιστης λύσης, χωρίς να γνωρίζει ποια είναι η κακή λύση και ποια η κάκιστη.
Ας δούμε τώρα και τη θέση της πατρίδας μας. Ολο αυτό το διάστημα από τη διακήρυξη των Αθηνών, και τα εξοπλιστικά προγράμματα «έτρεξαν» χωρίς καμιά έκπτωση, και άρχισε να συγκροτείται σιγά σιγά η αμυντική μας βιομηχανία, και συνήφθη η στρατηγική συνεργασία μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας, μια συνεργασία με όλα τα στοιχεία μιας de facto συμμαχίας, ενώ «έτρεξαν» και οι γνωστές ενεργειακές συμφωνίες με τους επιχειρηματικούς κολοσσούς των ΗΠΑ. Και να μην παραλείψω να αναφέρω το οικονομικό όφελος που αποκόμισαν, από τα ήρεμα νερά, τα νησιά του Αιγαίου λόγω της επίσκεψης εκατοντάδων χιλιάδων Τούρκων τουριστών.
Είναι ολοφάνερο, στο τέλος της ημέρας, πως η πατρίδα μας βγήκε κερδισμένη από μια πολιτική που στο ξεκίνημά της δέχθηκε ισχυρή κριτική. Είναι κανόνας: Δογματικές θεωρήσεις οδηγούν σε λάθος εκτιμήσεις.
