Δεν είχαν ξανασυναντηθεί οι δρόμοι μας κι ας ζούμε στην ίδια γειτονιά ποιος ξέρει εδώ και πόσο καιρό. Ωραία τα προάστια, αλλά το ‘χουν αυτό. Μπαίνεις στο αμάξι κάθε πρωί, κάνεις ένα μακροβούτι και αναδύεσαι στο Φάληρο, στην Ομόνοια, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, κάνεις τη ζωή σου επιστρέφοντας με τον ίδιο τρόπο το βράδυ. Δεν ήταν λοιπόν τίποτα λιγότερο από ένα μικρό θαύμα ότι αυτές οι παράλληλες διαδρομές μάς έβγαλαν όλες έξω από την καγκελόπορτα του ίδιου σχολείου.
Κάποιες θα συναντηθούμε στο σχόλασμα στις 4, με κρύο, με ζέστη, με βροχή, με ήλιο. Καμία φορά μπορεί να πάμε τα μικρά στην παιδική χαρά στην πλατεία εκεί κοντά. Αλλη θα έχει μόλις σχολάσει, άλλη θα είναι στο τηλέφωνο αποτελειώνοντας τις συνεννοήσεις για τη δουλειά, άλλη θα βγάλει το λάπτοπ να στείλει ένα e-mail ή, καλή ώρα, να τελειώσει ένα κείμενο. «Εχετε το νου σας λίγο;». Τον έχουν.
Στο παγκάκι θα τα πούμε όλα, μέχρι να ξαναχωρίσουμε, είτε για την εργοθεραπεία είτε για την κολύμβηση, τη ρομποτική ή το ποδόσφαιρο, κάποια τέλος πάντων από όλες τις απίθανες δραστηριότητες που κάνουν τα πεντάχρονα σήμερα.
Εχει όνομα αυτό το δίχτυ ασφαλείας. Το συνειδητοποίησα μια μέρα πρόσφατα την ώρα που προσπαθούσα ασθμαίνοντας να φτάσω εγκαίρως στο σχολείο τέσσερις παρά. Λέγεται κοινότητα.
Αλλη φορά κάτι θα συμβεί. Στη δουλειά, στο σπίτι, στη ζωή, κάπου. «Σε παρακαλώ, θα μπορούσες να τον πάρεις σήμερα εσύ από το σχολείο; Τελειώνω κι έρχομαι». «Ασφαλώς». Ή κάποια θα φαίνεται πιο πιεσμένη από το κανονικό και το ραντάρ θα το πιάσει. «Θες να μου τον αφήσεις; Εχω δουλειά, αλλά αυτοί θα παίζουν μια χαρά». «Με σώζεις». «Σιγά». Τις περισσότερες μέρες δεν συμβαίνει τίποτα, θα υπάρχουμε απλώς η μία δίπλα στην άλλη σαν μια άτυπη γυναικεία συμμαχία, ένα χαλαρά πλεγμένο δίχτυ ασφαλείας.
Εχει όνομα αυτό το δίχτυ. Το συνειδητοποίησα μια μέρα πρόσφατα την ώρα που προσπαθούσα ασθμαίνοντας να φτάσω εγκαίρως στο σχολείο τέσσερις παρά. Λέγεται κοινότητα. Μέχρι σήμερα –πλησιάζω τα 50– δεν ήξερα στ’ αλήθεια τι σημαίνει η λέξη. Είχα φίλους, οικογένεια, παρέες, αλλά δεν ένιωθα ότι ανήκω σε ένα σύνολο που θα με συμπληρώσει εκεί όπου υπολείπομαι, που θα είναι εκεί με έναν τρόπο ήσυχο και αυτονόητο. Και ούτε ήξερα ότι μου έλειπε, μέχρι που το συνάντησα να με περιμένει έξω από μια καγκελόπορτα.
Ηταν ένα από τα μικρά δώρα που βρήκα χωρίς να το περιμένω κάτω από το δέντρο της γονεϊκότητας. Η γνωριμία με τόσους ωραίους ανθρώπους, που δεν θα συναντιόμασταν ποτέ αλλιώς, η ύφανση μιας γειτονιάς. Φέτος, τη χρονιά της αβεβαιότητας, των συγκρούσεων και των κακών ειδήσεων, ήταν η Βάσω, η Χριστίνα, η Ξανθίππη, η Βαρβάρα, η Κατερίνα, η Λήδα, η Νάντια, όλες μαζί και η κάθε μία ξεχωριστά που έκαναν τη βαβούρα να κοπάζει, που γείωναν τη μέρα. Μέσα στον πανικό, νιώθω τυχερή που τις βρήκα. Κανείς δεν είναι φτιαγμένος για να τα βγάζει πέρα μόνος του. Καλή χρονιά να ‘χουμε, κορίτσια!
