Τα όσα έζησαν στα μπλόκα των εθνικών οδών οι πολίτες που έφυγαν τις γιορτές για να πάνε στην επαρχία δεν έχουν προηγούμενο. Και αποτελούν ντροπή για μια ευρωπαϊκή χώρα. Οχι μόνο γιατί οι νόμοι πρέπει να τηρούνται από όλους, και αυτό δεν ίσχυσε για τους αγρότες. Αλλά και γιατί η κυβέρνηση, που δηλώνει πομπωδώς ότι δεν εκβιάζεται από κανέναν, δεν προνόησε ώστε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να μην ταλαιπωρηθούν οδηγώντας 11 ώρες για να πάνε από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, ενώ άλλοι που περίμεναν τις μέρες των γιορτών για να «ρεφάρουν» οικονομικά, να καταλήγουν ζημιωμένοι.
Δυστυχώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που πήρε 41% το 2023 από τους πολίτες για να δώσει λύσεις στα προβλήματα του τόπου, άλλαξε πέντε υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης και άλλους τόσους διοικητές ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν έκανε τίποτα, όμως, για να διορθώσει τα όργια και τις παράνομες επιδοτήσεις εκατομμυρίων ευρώ στα «δικά της παιδιά» και συνεχίζει να παίζει πολιτικό κρυφτούλι με τους «γαλάζιους» συνδικαλιστές και αγροτοκτηνοτρόφους με τις Φεράρι και τις Πόρσε. Επιπλέον, δεν έλαβε και κάποια σοβαρή πρωτοβουλία στα έξι χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία για να διορθώσει με δομικό τρόπο τα κακώς κείμενα της ελληνικής τριτοκοσμικής αγροτικής παραγωγής. Γι’ αυτό ένα στρέμμα αγροτικής γης στην Ελλάδα παράγει προϊόντα αξίας 200 ευρώ τον χρόνο, ενώ στην Ολλανδία φτάνει στις 2.000 ευρώ!
Ενδεικτικό της πλήρους αδιαφορίας των κυβερνώντων απέναντι στους αγρότες είναι ότι ο ΕΛΓΑ απέστειλε μόλις την περασμένη Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025 το ποσό των 35 εκατ. ευρώ στους αγρότες της Θεσσαλίας για αποζημιώσεις φυτικού κεφαλαίου που αφορούν τις καταστροφές που είχε προκαλέσει ο «Daniel» στις 3 Σεπτεμβρίου 2023 – πριν από σχεδόν δυόμισι χρόνια!
Απίστευτη καθυστέρηση αποζημιώσεων για τους αγρότες μιας περιοχής που ισοπεδώθηκε από τις πλημμύρες και είχε τεράστιες ζημιές στην αγροτική παραγωγή, σε κτηνοτροφικές μονάδες, αλλά και στις υποδομές. Μιας περιφέρειας που δοκιμάζεται εκ νέου και τώρα με την πανδημία της ευλογιάς, εξαιτίας της οποίας πάνω από 400.000 ζώα θανατώθηκαν.
Βεβαίως, η οργή των Ελλήνων αγροτών δεν δικαιολογεί συμπεριφορές υπεράνω του νόμου, που ταλαιπωρούν και ζημιώνουν ολόκληρη την κοινωνία. Οταν μάλιστα οι αγρότες μας λαμβάνουν σχεδόν 3,5 δισ. ευρώ κάθε χρόνο για αποζημιώσεις, συνολικά 180 δισ. ευρώ από τη δεκαετία του ’80 μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Αλλά έχουν κάνει πολύ λίγα για να εκσυγχρονίσουν τις αγροτικές μονάδες τους, να επενδύσουν σε αγροτικά προϊόντα που έχουν ζήτηση και να εγκαταλείψουν προϊόντα που παράγονται πολύ φθηνότερα από άλλες χώρες.
Ευθύνες για το σημερινό διέξοδο και τα αγροτικά μπλόκα έχουν φυσικά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης – κυρίως όσα έχουν κυβερνήσει, έχουν αντιμετωπίσει κινητοποιήσεις και αγροτών κι έχουν μερίδιο στη χρόνια αγροτική αποδιοργάνωση της χώρας. Δεν είναι δυνατόν, π.χ., ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε υπογράψει την «τεχνική λύση» για πρόβατα της Κρήτης να βόσκουν στη Μακεδονία, να θυμάται τώρα ότι οι διαδικασίες του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελούν σκάνδαλο. Ούτε και το ΠΑΣΟΚ που ήταν ως κυβέρνηση κατά των μπλόκων –είχε μάλιστα αντιμετωπίσει τους διαμαρτυρόμενους αγρότες με ξεφούσκωμα των ελαστικών των τρακτέρ τους από την αστυνομία– τώρα να διαδηλώνει μαζί με τους αγροτοσυνδικαλιστές στις εθνικές οδούς. Και να έχει πάθει αμνησία για τα χρόνια των αμαρτωλών συνεταιρισμών και τα τρακτέρ μάρκας Λαμποργκίνι.
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις και το αδιέξοδο του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνουν σε όλους ότι ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και πρέπει επειγόντως να γίνει κάτι δραστικό για την αγροτική πολιτική στη χώρα. Στην Ελλάδα, εξακολουθεί το μέσο αγρόκτημα να είναι 50 στρέμματα, ενώ οι συνενώσεις αγροτικών εκμεταλλεύσεων σημαίνει οικονομικότερη παραγωγή και μεγαλύτερη δύναμη διαπραγμάτευσης για την τιμή του προϊόντος. Γι’ αυτό το μέσο αγρόκτημα στη Δανία ή στη Γαλλία είναι 700 στρέμματα, 345 στην Ολλανδία και 137 στην Πορτογαλία. Συγχρόνως στην Ελλάδα μόνο το 1% του αγροτικού πληθυσμού έχει πλήρη αγροτική εκπαίδευση, και το 65% των αγροτών είναι πάνω από 55 ετών με βασική μόρφωση την εμπειρική παραγωγή. Επενδύσεις στην αγροτική γη έχουν γίνει ελάχιστες, κίνητρα για την παραμονή των νέων στην ύπαιθρο δεν υπάρχουν, ενώ ήδη το 40% της αγροτικής γης σε σύγκριση με τη δεκαετία του ’80 έχει πάψει να καλλιεργείται.
Με την αδιαφορία των κυβερνήσεων –και των ίδιων των αγροτών– ολοένα και λιγότερες οικογένειες μένουν στα χωριά για να ασχοληθούν με τη γεωργία ή με τα αγροτουριστικά και η ύπαιθρος κινδυνεύει με ερήμωση. Στα περισσότερα χωριά της Ελλάδας κατοικούν πλέον μόνο ηλικιωμένοι – η τελευταία, ίσως, γενιά πριν γίνουν και αυτά χωριά-φαντάσματα. Την ίδια στιγμή, η ζωή στην πόλη γίνεται αβίωτη λόγω υπερπληθυσμού, αφόρητης κίνησης και πανάκριβης στέγης. Τα αδιέξοδα είναι μπροστά μας.
