Γνώριζαν προκαταβολικά γι’ αυτήν οι τηλεοπτικές εκπομπές, τα κοινωνικά δίκτυα, η «πιάτσα». Μας προειδοποιούσαν για περισσότερο από μία εβδομάδα ότι «έρχεται». Μόνο ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν γνώριζε την καταγγελία εις βάρος του για σεξουαλική παρενόχληση, μέχρι αυτή να επισημοποιηθεί. Είναι ομολογουμένως ύποπτη αυτή η προπαρασκευαστική ημιδημοσιότητα, το φαινόμενο της μήνυσης που πριν κατατεθεί στις αρμόδιες αρχές, περνάει από το φόκους γκρουπ των insiders του κουτσομπολιού. Ευλόγως απορεί κανείς πώς και γιατί ο 21χρονος καταγγέλλων επιδίωξε και κατάφερε μια τόσο στοχευμένη διαρροή ενός ζητήματος προσωπικού· με ποια διαδικασία και ποιο σκεπτικό τα Μέσα υιοθέτησαν την προαναγγελία μιας καταγγελίας ενός αγνώστου και τη διαφήμισαν ανηλεώς, λες και επρόκειτο για πολυαναμενόμενο μπλοκμπάστερ. Μια τόσο συντονισμένη εκστρατεία εναντίον ενός δημόσιου προσώπου απαιτεί συγκεκριμένες προσβάσεις, συνεννόηση, έναν κοινό άξονα. Οταν πια μιλάμε για ένα δημόσιο πρόσωπο σαν τον Μαζωνάκη, με μεγάλη εμπειρία στην «παγίδευση» από οικεία πρόσωπα (πριν από μερικούς μήνες ο καλλιτέχνης οδηγήθηκε από την οικογένειά του «για το καλό του» σε ψυχιατρική κλινική, παρά τη θέλησή του), η καταγγελία φαίνεται ακόμη πιο ύποπτη. Δεν είναι αδύνατο, αλλά είναι στατιστικά αξιοπερίεργο να πηγαίνουν τόσα πράγματα στραβά στον ίδιο άνθρωπο σε τόσο μικρό διάστημα. Πόσο άτυχος είναι πια ο καλλιτέχνης; Υπερβολικά: εκτός από την οικογένειά του και τον 21χρονο πρώην συνεργάτη του, τώρα καταφέρεται εναντίον του και ένας επιχειρηματίας νυχτερινών κέντρων για οικονομικές διαφορές.
Ανεπίγνωστη παθολογία
Την τύχη μας, βεβαίως, εν μέρει τη φτιάχνουμε μόνοι μας, ακόμη κι αν το αγνοούμε. Αν κάτι μας έμαθε το #MeToo είναι ότι η σεξουαλική παρενόχληση έχει εν πολλοίς συστημικά χαρακτηριστικά, υπό την έννοια ότι εντάσσεται στη συμπεριφορά πολλών ατόμων χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Είναι μια παθολογία δομική, που περνιέται για κανονικότητα. Με άλλα λόγια, εκείνοι που παρενοχλούν δεν αντιλαμβάνονται πάντα τη δραστηριότητά τους ως παρενοχλητική. Θεωρούν ότι τα αγγίγματα, τα υπονοούμενα και οι πιέσεις με ερωτική χροιά από θέση ισχύος έχουν κάτι χαριτωμένα φυσιολογικό και ότι η προσέγγιση αυτή σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον δεν είναι ανάρμοστη, αλλά, αντιθέτως, ενισχυτική του «φλερτ». Οσοι αρνούνται να εξετάσουν έστω το ενδεχόμενο ο δημοφιλής τραγουδιστής να υπέπεσε στο παράπτωμα που του καταμαρτυρείται, επικαλούνται το αξιολάτρευτο προφίλ του: ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι ευγενής· δεν είναι μάτσο, δεν είναι συμβατικό δείγμα «τοξικής αρρενωπότητας». Παραβλέπουν ότι σε αυτήν ακριβώς τη φαινομενική παραδοξότητα συνίσταται το συστημικό πρόβλημα: επιρρεπείς σε αυτό είναι και οι υπεράνω υποψίας, οι συμπαθητικοί, εκείνοι τους οποίους θα κάναμε παρέα. Το ότι τρέφεις θετικά συναισθήματα για μια διασημότητα δεν σημαίνει ότι τη γνωρίζεις σε βάθος. Αλλωστε, πώς να γνωρίζεις για κάποιον αυτό που ακόμη και ο ίδιος αγνοεί για τον εαυτό του;
Ασυγκινησία
Το γεγονός ότι η καταγγελία, παρά την υπολογισμένη δημοσιότητά της, φαίνεται να αφήνει πολύ κόσμο ασυγκίνητο δεν έχει να κάνει μόνο με τους πρωταγωνιστές της. Παίζει τον ρόλο του, φυσικά, ότι ο τραγουδιστής έχει μεγάλο κοινό και έχει στοχοποιηθεί πολλάκις· έχουν τη σημασία τους και οι συνθήκες της καταγγελίας, ο χρονισμός της και η μέχρι πρότινος φιλική σχέση του καταγγέλλοντος με τον καταγγελλόμενο. Εκείνο όμως που απονευρώνει το περιστατικό είναι κατά κύριο λόγο το πόσο κακογέρασε στην Ελλάδα ο κινηματικός λόγος περί κακοποίησης. Η δίχως φειδώ και περίσκεψη κουβέντα για τις «προβληματικές» συμπεριφορές, η ηρωοποίηση των θυμάτων, η σχετικοποίηση της θυματοποίησης και η εξίσωση της καταγγελίας με καταδίκη, όπως αναμενόταν, προκάλεσαν υπερτροφία στο περί δικαίου αίσθημα κι έπειτα ένα απότομο ξεφούσκωμα. Η περίπτωση Μαζωνάκη παρατείνει την εγχώρια στρέβλωση του #MeToo: η καταγγελία διαβιβάστηκε στους τηλεπαρουσιαστές πριν πάει στον εισαγγελέα, η διένεξη λαμβάνει χώρα στις κάμερες πριν λάβει χώρα στις δικαστικές αίθουσες, οι θεατές σχηματίζουν άποψη βάσει προκαταλήψεων, αδιαφορώντας για τα στοιχεία. Η αναξιοπιστία της διαδικασίας έχει πια αποκαρδιώσει μέχρι και τους πιο ένθερμους οπαδούς της καταγγελτικότητας. Το λαϊκό σουξέ κράτησε μερικές σεζόν, αλλά ξεπεράστηκε.
