Οπως είναι απολύτως φυσιολογικό, οι καλές σχέσεις της Ελλάδας με χώρες που γίνονται αντιληπτές ως εταίροι ή κάποιες φορές ως σύμμαχοι πρέπει να υπογραμμίζονται, να τονίζονται, να προωθούνται προς όλες τις κατευθύνσεις. Αιωρείται, πάντως, κάποιες φορές το αίσθημα πως η Ελλάδα συγκατατίθεται σε ατζέντες ή κατευθύνσεις οι οποίες δεν είναι ακριβώς ζυγισμένο ότι την ωφελούν. Τις περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει λόγω των… επτά κακών της μοίρας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής (από όπου και αν αυτή εκπορεύεται), όπου επικρατεί μια λογική αποφυγής της ρητής και ξεκάθαρης έκφρασης των προτεραιοτήτων της Αθήνας, ακόμη και αν αυτές μπορεί να μην ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά των εταίρων μας.
Το πρόβλημα είναι επί της αρχής επικοινωνιακό. Γνωρίζουμε πολύ καλά κάθε τι συμβαίνει στην Τουρκία (και ορθώς), ωστόσο πολύ σπάνια μαθαίνουμε πώς κινείται η Ελλάδα σε ζητήματα τα οποία είναι κρίσιμα. Μέρος του προβλήματος είναι, βέβαια, η πολυφωνία. Θεσμικά, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών είναι τα δύο μοναδικά πολιτικά πρόσωπα που δύνανται να μιλούν και –τρόπον τινά– να δεσμεύουν την κατεύθυνση της χώρας επί ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής. Στη σημερινή Ελλάδα των τελευταίων ημερών του 2025 (παραδείγματα υπάρχουν, φυσικά, και παλαιότερα) για την εξωτερική πολιτική μιλούν –και ενίοτε εξανίστανται– τουλάχιστον 4-5 ακόμη πλήρως αναρμόδιοι υπουργοί και υφυπουργοί, λες και έχει κάποια βαρύτητα η άποψή τους.
Το επικοινωνιακό πρόβλημα αυτό μπορεί πολύ συχνά να γίνει και βαθύτατα πολιτικό, καθώς ζούμε σε εποχή στιγμιαίας διάχυσης της πληροφορίας. Κάτι που άλλοτε συζητείτο και αναλυόταν επί πολλές ημέρες, πλέον μπορεί σε λίγα λεπτά να δημιουργήσει συνθήκες πολεμικής (ή άλλης) ατμόσφαιρας, να παρερμηνευθεί, να αξιοποιηθεί ως αφορμή για την εξυπηρέτηση της ατζέντας της άλλης πλευράς. Το πρόβλημα μεγεθύνεται ακόμη περισσότερο λόγω των διαφορετικών συστημάτων που έχουν η Ελλάδα με την Τουρκία. Στην Ελλάδα, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Στην Τουρκία, η άποψη είναι μία και προσαρμόζεται αναλόγως, ειδικά σε ό,τι αφορά τα εθνικά θέματα.
Είναι, λοιπόν, πάρα πολύ σημαντικό η Ελλάδα να θέσει πολύ ψηλά τον πήχυ των απαιτήσεων από τους εταίρους και συμμάχους της, αφενός διότι έτσι πρέπει, αφετέρου διότι, σε αντίθετη περίπτωση, δίνει σήμα αδυναμίας και προς τις χώρες που ταλαντεύονται όταν έρχονται σε επαφή με τις ελληνικές θέσεις. Η σιωπή είναι χρυσός και ας μην πουλάει.
