Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό υποτίθεται ότι είναι μεγάλης σημασίας κοινοβουλευτική διαδικασία. Η εικόνα στην αίθουσα της Oλομέλειας τις τρεις πρώτες μέρες (Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή) ήταν προσβλητική για τους πολίτες, τον πολιτισμό και τη δημοκρατία.
Η μαζική απουσία βουλευτών όλων των κομμάτων δείχνει όχι απλώς αδιαφορία, ανευθυνότητα και ιδιοτέλεια, αλλά επίσης περιφρόνηση στους θεσμούς και στην κοινωνία. Το γεγονός ότι οι πολιτικοί αρχηγοί δεν δίνουν σημασία και δεν απαιτούν συνέπεια από τους βουλευτές των κομμάτων τους, παρά μόνο την ώρα της δικής τους ομιλίας, κάνει ακόμη πιο ορατή την παρακμή του πολιτικού συστήματος.
Δεν υπάρχει πειστική δικαιολογία, πέρα από λόγους υγείας ή κάποια ανελαστική και σημαντική υποχρέωση, για τη φυγοπονία των βουλευτών, που δέχονται να χάσουν τον ύπνο τους για να εμφανιστούν σε μια τηλεοπτική εκπομπή, αλλά δεν έχουν διαθεσιμότητα για την άσκηση των καθηκόντων τους.
Οι περισσότεροι ανεβαίνουν στο βήμα της Βουλής όταν έρθει η σειρά τους για να εκφωνήσουν μια ομιλία συχνά προετοιμασμένη με τη βοήθεια της ΑΙ, προκειμένου να την προβάλουν στα social media για να τη δουν οι ψηφοφόροι τους. Στη συνέχεια αποχωρούν από τη Βουλή, με οδηγό και κρατικό αυτοκίνητο, για μια εκδήλωση στην εκλογική τους περιφέρεια, για παρουσία σε ΜΜΕ, για τηλέφωνα από το πολιτικό γραφείο ή για συνάντηση με επιχειρηματία, ιερέα, αυτοδιοικητικό παράγοντα, κομματικό στέλεχος.
Την ίδια ώρα, μπορεί να διεκτραγωδούν δημοσίως την αποχή, να καταγγέλλουν τον λαϊκισμό, να υπόσχονται μεταρρυθμίσεις ή να καλούν τη νέα γενιά να συμμετέχει στα κοινά. Αλλοι (π.χ. Γ. Λοβέρδος, Γ. Κυριαζίδης) φτάνουν στο σημείο να μιλούν για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι βουλευτές, προκαλώντας από θυμηδία μέχρι οργή, και άλλοι ανεβάζουν ακριβά βιντεάκια στο TikTok για να απευθυνθούν στους δυσεύρετους ψηφοφόρους ηλικίας 17-35.
Να μιλήσει κανείς για κρίση του κοινοβουλευτισμού είναι λίγο. Ούτε αρκεί να θυμίσει ότι η αντιμετώπιση της πολιτικής σαν προσοδοφόρο επάγγελμα είναι βασική αιτία απαξίωσης των κομμάτων και αποστασιοποίησης των πολιτών από τη δημόσια ζωή. Πόσο μάλλον να αποδοκιμάσει το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής συζήτησης, τις ποδοσφαιρικού τύπου μεταγραφές από κόμμα σε κόμμα, τις ακρότητες («κάνε κανένα παιδί», «είσαι κακιά», «μη σκίσετε κανένα καλσόν» κ.ο.κ.).
Τα άδεια έδρανα στη Βουλή είναι σημαντικότερη απειλή για την κοινωνική συνοχή από την παραβατικότητα εφήβων που αντιμετωπίζονται σαν αδίστακτοι εγκληματίες και δαιμονοποιούνται με όρους ηθικού πανικού.
Ακόμη χειρότερα, αυτό που υπάρχει πίσω από τα άδεια έδρανα στη Βουλή (ανεντιμότητα, υποκρισία, κυνισμός, τυχοδιωκτισμός) δημιουργεί το έδαφος για κοινωνική έκρηξη πολύ περισσότερο από τον ανήλικο που οδηγεί επικίνδυνα χωρίς δίπλωμα και πρέπει οπωσδήποτε να τιμωρηθεί, χωρίς όμως να κατακρεουργηθεί, για να χορτάσει (και να ξεχάσει) το πεινασμένο για φρέσκο, ωμό κρέας κοινό.
