«Μένουμε Ουγγαρία». Δεν το είπε ο Γιάνης Βαρουφάκης, αλλά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης, από το βήμα της Βουλής, στη διάρκεια της συζήτησης των πολιτικών αρχηγών πριν από την ψήφιση του προϋπολογισμού.
Αν «μέναμε Ουγγαρία», θα απαγορεύονταν τα φεστιβάλ Pride, δεν θα εξετάζονταν καν αιτήσεις ασύλου, δεν θα εφαρμόζονταν αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θα δινόταν διαφήμιση μόνο σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και θα εκφραζόταν ανησυχία από το Ευρωκοινοβούλιο για την αξιοπιστία των επόμενων εκλογών λόγω της χρήσης ΑΙ από το κυβερνών κόμμα για προπαγανδιστικούς σκοπούς.
Και σίγουρα δεν θα εκλεγόταν ο υπουργός Οικονομικών πρόεδρος του Eurogroup, για να μην επιβραβευθεί μια χώρα που εμπνέεται από τον Πούτιν περισσότερο από τον Βολταίρο. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με εννέα χρόνια θητείας στην Ευρωβουλή τα ξέρει όλα αυτά, αλλά προτάσσει την ανάγκη να ξεχωρίσει στον αντιπολιτευτικό ανταγωνισμό ακόμη και με ριψοκίνδυνες συγκρίσεις.
Ετσι κι αλλιώς, το άγχος της προσοχής είναι οξύ, πόσο μάλλον όταν η δημοσκοπική «βελόνα» είναι «κολλημένη» (Γερουλάνος) και όταν ένας πολιτικός με καταγωγή από τον ζωτικό του χώρο (Πιερρακάκης) γίνεται το μεγάλο ατού του πολιτικού αντιπάλου του.
Στο ΠΑΣΟΚ δεν το περίμεναν και δεν έχουν βρει τρόπο να το διαχειριστούν. Ο πρόεδρος του κόμματος δεν έκανε ο ίδιος δήλωση συγχαρητηρίων για την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην ηγεσία του Eurogroup. Το άφησε στον εκπρόσωπό του, που ήταν σαφώς πιο χλιαρός από τον Ευάγγελο Βενιζέλο στο μήνυμά του. Δικαιολογημένα. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ο πολιτικός που ανακάλυψε τον κ. Πιερρακάκη και τον έσπρωξε στη δημόσια αρένα στα 27 του, μόλις, χρόνια.
Το αφήγημα Ανδρουλάκη περί «ορμπανοποίησης» της Ν.Δ. και «δεξιάς ολίσθησης» της χώρας δεν υπηρετείται από την τροχιά που διαγράφει ένας κεντροαριστερής καταγωγής υπουργός σαν τον Κυριάκο Πιερρακάκη.
Σε μια παλιά εκδοχή του βιογραφικού του Πιερρακάκη –που πλέον δεν υπάρχει πουθενά– αναφέρεται ότι: «Κατά τα έτη 2010-2011 υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ινστιτούτου Νεολαίας του υπουργείου Παιδείας (σ.σ. επί Αννας Διαμαντοπούλου), ενώ έπειτα από το 9ο Συντακτικό Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ εξελέγη μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής καθώς και του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, τον Αύγουστο του 2012 έγινε συντονιστής της Μονάδας Ανάπτυξης Πολιτικών του ΠΑΣΟΚ», ενώ το 2014 έθεσε υποψηφιότητα για την Ευρωβουλή με το ψηφοδέλτιο της Ελιάς και αν είχε εκλεγεί, όλα θα ήταν αλλιώς. Η υπόγεια τότε κόντρα του με τον Νίκο Ανδρουλάκη –στην οποία ο Βενιζέλος είχε κληθεί ως πρόεδρος και «κηδεμόνας» να διαιτητεύσει– ίσως είχε εξελιχθεί σε ανοιχτή αντιπαράθεση για το πασοκικό στέμμα.
Στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν συνηθίσει τις ειρωνείες για τους πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που έγιναν υπουργοί του Κυρ. Μητσοτάκη (Φλωρίδης, Χρυσοχοΐδης κ.ά.). Αλλά η περίπτωση του Πιερρακάκη είναι διαφορετική γιατί η εκτίναξή του στην «επετηρίδα» του κυβερνώντος κόμματος και η ενίσχυση της επιρροής του χαλούν το αφήγημα της διολίσθησης προς τα δεξιά και της παραφωνίας στην Ε.Ε.
Οταν ένας κεντροαριστερής καταγωγής υπουργός ενισχύεται και γίνεται σύμβολο της κυβέρνησης, η κατάσταση δυσκολεύει για το ΠΑΣΟΚ, που θα προτιμούσε τον Αδωνι Γεωργιάδη, ακόμη περισσότερο τον Μάκη Βορίδη, σαν Νο 2 της Ν.Δ.
Μακριά από τα μικρόφωνα, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι ο Πιερρακάκης δεν θα γίνει αποδεκτός από την παραδοσιακή βάση της Ν.Δ. και επομένως δεν θα έχει ποτέ την ευκαιρία να ηγηθεί. Πρόκειται μάλλον λιγότερο για πεποίθηση και περισσότερο για ευχή, γιατί μια τέτοια περίπτωση θα τους στερούσε ζωτικό πολιτικό χώρο σε δραματικό βαθμό.
Αλλά και πριν ξημερώσει η μετά Μητσοτάκη εποχή, το πρόβλημα είναι μεγάλο για το ΠΑΣΟΚ: Η θητεία του προέδρου του Eurogroup διαρκεί δυόμισι χρόνια. Μπορεί να παραμείνει στη θέση του ακόμη και αν δεν είναι ΥΠΟΙΚ μετά τις εκλογές. Το εθνικό συμφέρον προφανώς επιτάσσει την παραμονή του Κυριάκου Πιερρακάκη ταυτόχρονα στο υπουργείο Οικονομικών και στην ηγεσία του Eurogroup, και αν το ΠΑΣΟΚ δεν συμφωνήσει θα πληρώσει το πολιτικό κόστος της μικροψυχίας του, ενώ αν συμφωνήσει θα δυσκολευτεί να επιχειρηματολογήσει υπέρ της άρνησης μιας κυβερνητικής συνεργασίας με τη Ν.Δ.
