Η νεαρή που μαχαίρωσε συνομήλική της και τώρα έχει προφυλακισθεί είναι υπότροπη. Είχε επιτεθεί στο σχολείο που βρισκόταν πριν σε συμμαθήτριά της, με αποτέλεσμα οι υπεύθυνοι να πάρουν τη μεγάλη απόφαση: πρέπει να αλλάξει σχολικό περιβάλλον. Είναι σαν ένα κορίτσι να έχει σπρώξει τη φίλη της σ’ έναν γκρεμό και οι υπεύθυνοι, εκπαιδευτικοί, ψυχίατροι, παιδαγωγοί και δεν ξέρω τι άλλο, να πάρουν την απόφαση ότι το επιθετικό κορίτσι δεν θα πρέπει να ξαναπεράσει από το σημείο εκείνο. Ή αν βρεθεί στην ανάγκη να περάσει, να είναι μόνη της. Δεν χρειάζεται μεγάλη ευφυΐα για να αντιληφθεί κανείς το γελοίον του πράγματος. Φτάνει λίγη κοινή λογική. Αυτή που έχει ταφεί κάτω από τόνους επιστημοσύνης, αναλύσεων, θεωριών και εν γένει ψυχολογικών αλμάτων στο κενό – συνήθως χωρίς προστατευτικό δίχτυ. Προς Θεού. Δεν θέλω να απαξιώσω τις εργώδεις προσπάθειες που έχουν καταβάλει επί δεκαετίες τόσοι επιστήμονες, ώστε να εντοπίσουν τις αιτίες της νεανικής βίας και να τις θεραπεύσουν. Ανεπιτυχώς, όπως έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής. Κοινώς, οι κοινωνίες μας, η οικογένεια, το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και όλες οι οργανώσεις που έχει φτιάξει η πολιτεία αποδεικνύουν την αμηχανία τους απέναντι σ’ ένα φαινόμενο το οποίο μπορούμε να αποκαλέσουμε «κοινωνικό». Δεν είμαι «ειδικός» –αν και μόλις αναφέρθηκα στην αδυναμία των «ειδικών»–, όμως είμαι και πατέρας και παππούς, ως εκ τούτου δεν δικαιούμαι να στέκομαι αδιάφορος απέναντι στο φαινόμενο. Δικαιούμαι δε να σκεφτώ ότι ο πληθωρισμός των αναλυτικών εργαλείων που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπισή του μας κάνει να χάνουμε απ’ το οπτικό μας πεδίο το σημείο εκκίνησης. Κυρίως δε τα αρχικά ερωτήματα που γεννάει η κοινή λογική.
Ποιες αιτίες προκαλούν τη νεανική βία; Κρύβονται στην οικογένεια, στο περιβάλλον, στο σχολείο, στον δρόμο; Ποιες αιτίες τής επιτρέπουν να διαδίδεται με τόση ταχύτητα; Ο ναρκισσισμός του Διαδικτύου που δίνει τη δυνατότητα στον βίαιο να αποκτήσει κοινό για τις πράξεις του; Αφού ο ίδιος θαύμασε ως κοινό τις αντίστοιχες πράξεις άλλων; Η δύναμη που μπορεί να επιδείξει απέναντι σε έναν αδύνατο ή «προβληματικό» συνομήλικό του; Αλήθεια, πώς εξηγείται το γεγονός ότι σε όλο και περισσότερα τέτοια επεισόδια πρωταγωνιστούν κορίτσια; Ξεχάστε την ερώτηση γιατί θα με πείτε σεξιστή. Φταίει άραγε η ατιμωρησία με την οποία οι δικές μας γενιές ανέθρεψαν τα παιδιά τους, αφού θεωρούσαν την τιμωρία κάτι σαν ψυχολογική κακοποίηση; Με αποτέλεσμα να φτιάξουμε μια γενιά αμόρφωτων αγριόπαιδων τα οποία απολαμβάνουν την ασυλία της αμηχανίας μας. Αμηχανία που οφείλεται κυρίως στις ενοχές μας. Φοβόμαστε τα παιδιά μας επειδή φοβόμαστε να παραδεχθούμε τα λάθη που εμείς κάναμε για να τα αναθρέψουμε. Η τιμωρία δεν είναι εκδικητική πράξη. Είναι παιδευτική. Λυπάμαι, αλλά έχω περισσότερο εμπιστοσύνη στον Πλάτωνα από όση έχω στους σύγχρονους παιδοψυχολόγους.
