Οτι η εφηβική παραβατικότητα είναι εκτός ορίων συζητείται εδώ και χρόνια, δεν προέκυψε σχετικά πρόσφατα ούτε χρειάστηκε η εξαιρετική –και οδυνηρή– βρετανική σειρά «Adolescence», για να αντιληφθούμε πόσο άγνωστος μάς είναι ο κόσμος των σημερινών 13άχρονων.
Ετησίως διακομίζονται στα νοσοκομεία πάνω από 2.000 ανήλικα παιδιά τραυματισμένα από συμπλοκές σε σχολεία, πλατείες και δρόμους. Πριν από λίγες ημέρες, το περιστατικό με τη 16χρονη μαθήτρια στην Κυψέλη που επιτέθηκε σε 14χρονη πρωταγωνίστησε στην ειδησεογραφία. Η ανήλικη δράστις ισχυρίστηκε ότι άκουσε δύο συμμαθήτριές της να μιλούν εις βάρος της στις τουαλέτες του σχολείου, με αποτέλεσμα να νιώσει θύμα μπούλινγκ. Η μητέρα της δικαιολογήθηκε ότι η κόρη της «έμπλεξε με κακές παρέες που την επηρέαζαν», οι άλλοι γονείς των μαθητών του σχολείου ζήτησαν να απομακρυνθεί η 16χρονη, «κάποιος να τη φροντίσει» (είχε ιστορικό παραβατικής συμπεριφοράς) και «έδειξαν» ως υπεύθυνη την οικογένειά της. Τίποτα δεν είναι απλό και τίποτα δεν είναι μονοδιάστατο, όταν το συμβάν αφορά δύο ανηλίκους.
Εκεί, όμως, που προσπαθείς να επικεντρωθείς σε ένα γεγονός, έρχεται το επόμενο, και αυτό επαναλαμβάνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς· κάθε μέρα υπάρχει μια σχετική είδηση στην ελληνική επικράτεια. Χθες, στο Μεσολόγγι, 14χρονος χτύπησε στο πρόσωπο έναν συνομήλικό του και, στη συνέχεια, τον εξανάγκασε να γονατίσει και να ζητήσει συγγνώμη από πρόσωπα που δεν βρίσκονταν στον χώρο (!), ενώ παράλληλα ένας άλλος βιντεοσκοπούσε και το περιεχόμενο αναρτήθηκε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης.
Δεν ξέρει κανείς αν αυτή η όψη της «επικοινωνίας» είναι η κυρίαρχη ή πρόκειται για (συχνές) εξαιρέσεις που δημοσιοποιούνται. Αν, δηλαδή, η βία, ο σαδισμός, ο επιθετικός τραυματισμός, κυριολεκτικός και μεταφορικός, είναι η νέα φιλία. Αν η στοχοποίηση είναι πρόταση εγγύτητας, αν η ανάγκη για viral έχει υποκαταστήσει την αποδοχή, αν το ιδιόλεκτο του Διαδικτύου είναι η εκμυστήρευση της εποχής, ο τρόπος να μοιραστείς αυτό που σε τρομάζει, αγχώνει, δυσκολεύει φρικτά. Πώς διαμορφώνονται οι φιλίες, άραγε, μεταξύ συνομηλίκων; Ο «κολλητός» υπάρχει και, αν ναι, τι ρόλο έχει;
«Ζούμε και καλούμε τα παιδιά μας να ζήσουν σε έναν κόσμο χρήσιμο ή ευχάριστο, αλλά όχι αγαπητό», λένε οι ειδικοί της ψυχικής υγείας, στον οποίο τα χρήματα και η επιβίωση είναι το μέτρο της επιτυχίας. Οχι, όμως, της φιλίας.
