Είναι επώδυνο να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο όπως είναι και ευχάριστο να τον ονειρεύεσαι όπως τον επιθυμείς. Μια πλημμυρίδα μιμιδίων, βίντεο, γραφιστικών συνθέσεων, που εμφανίζουν την Ε.Ε. όχι ως ασθενές ραγισμένο πιόνι του γεωπολιτικού παιχνιδιού, αλλά ως υπερδύναμη, μια πανευρωπαϊκή αυτοκρατορία, κατακλύζει εσχάτως το Διαδίκτυο.
Χοντροκομμένα, αμφιβόλου ποιότητος και αισθητικής προϊόντα της τεχνητής νοημοσύνης προπαγανδίζουν μια πανίσχυρη ευρωπαϊκή κοινοπολιτεία, με τα συνήθη κραυγαλέα ψηφιακά εργαλεία της ιδεολογικοπολιτικής χειραγώγησης των χρηστών των κοινωνικών δικτύων. Παραγωγοί του επιθετικού φιλοευρωπαϊκού περιεχομένου, σύμφωνα με το Politico (Forget the far right. The Kids want a «United States of Europe»), είναι Ευρωπαίοι νέοι διαφορετικών ιδεολογικών ταυτοτήτων. Αντίδραση στο σίριαλ της «ευρωπαϊκής τραγωδίας», στα αλλεπάλληλα «κατηγορώ» για περίσσια κανονιστικών ρυθμίσεων και έλλειμμα πυγμής; Αναζήτηση εξόδου από τις στενωπούς ενός κόσμου που σέρνει βαριά την επισφαλή ύπαρξή του;
Οπως και να ‘χει, απέχει πολύ από την πραγματικότητα της Ε.Ε., αυτού του πολυφωνικού συνασπισμού ψυχών που αναπνέουν ακόμη πάνω στο ίδιο δύσκολο σταυροδρόμι. Σπανίως έχουμε δει παρόμοιο χάσμα ανάμεσα σε ευρωσυρμό και στην κατάσταση των πραγμάτων, σε νεανικά «θέλω» και σε ό,τι λυμαίνεται την πλανητική αρένα. Ανάμεσα στις περιπόθητες «Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης» και σε μια Ενωση, ναι μεν ακόμη δυνατή, αλλά και αδύναμη, κατακερματισμένη. Στόχο των τραμπικών και πουτινικών επιχειρήσεων διαχωρισμού των ενωμένων υδάτων, ανόδου στην εξουσία των ακροδεξιών ευρωπαϊκών κομμάτων, υπόθαλψης των ξενοφοβικών αισθημάτων. Και η συγκυρία δεν βοηθά, με αποτέλεσμα τις υπαίθριες χριστουγεννιάτικες αγορές – φρούρια, με ελέγχους στην είσοδο και οδοφράγματα, τις ματαιώσεις εκδηλώσεων λόγω αδυναμίας λήψης μέτρων ασφαλείας… Μια Ευρώπη έμφοβη, αυτολογοκρινόμενη, συρρικνούμενη.
Θα μπορούσε το διαδικτυακό κίνημα ευρωπατριωτισμού, με τα χαρακτηριστικά ενός MAGA, επιρρεπές στον αυταρχικό λαϊκισμό, να ηχήσει σαν ξυπνητήρι; Να βάλει την Ενωση να κοιταχτεί στον καθρέφτη; Να της θυμίσει την επείγουσα ανάγκη να ανασυντάξει τους στρατηγικούς στόχους της; Να προσεγγίσει ξεχασμένες πηγές συλλογικού νοήματος; Να κάνει ξανά ορατές τις κοινές αξίες ως μοχλό απελευθέρωσης πολιτικής ισχύος; Να ξαναφτιάξει πάση θυσία ένα ανθεκτικό «εμείς»;
Δύσκολο. Υπερισχύουν η φαγωμάρα, ο κακοφορμισμένος ρεαλισμός και οι σκιές.
