Αυτό που όλοι έβλεπαν να έρχεται, από τα τέλη της θητείας Ομπάμπα ακόμη, ότι οι ΗΠΑ αποσύρουν το ενδιαφέρον τους (και) από τα Βαλκάνια, ιστορικά πηγή αστάθειας για την Ευρώπη, και επικεντρώνουν τις προτεραιότητές τους στη Νοτιοανατολική Ασία με επίκεντρο την Κίνα, ήρθε και τύποις να το επιβεβαιώσει η φετινή αμερικανική έκθεση για την «Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας»
Σε αυτήν τονίζεται ότι οι ημέρες που οι ΗΠΑ υποστήριζαν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη όπως ο Ατλας έχουν τελειώσει και ότι οι υποθέσεις άλλων χωρών αποτελούν μέλημα των Ηνωμένων Πολιτειών μόνο εάν οι δραστηριότητές τους απειλούν άμεσα τα αμερικανικά συμφέροντα.
Οσον αφορά, ειδικότερα, την ασταθή Νοτιοανατολική Ευρώπη, η έκθεση την εντάσσει, χωρίς ειδικές αναφορές, γενικότερα στην ενότητα Ευρώπη, την οποία «λούζει κανονικά», μολονότι στον ετήσιο νόμο με τον οποίο το Κογκρέσο των ΗΠΑ καθορίζει τις πολιτικές και στρατηγικές για την εθνική άμυνα και την εξωτερική πολιτική (National Defense Authorization Act) σημειώνεται ότι «είναι προς το κοινό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να έχουν οι χώρες των Βαλκανίων βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη και εξέλιξη» και ακόμα πως θα πρέπει να συνεχίσουν να υποστηρίζουν μια τελική συνολική συμφωνία μεταξύ Κοσόβου και Σερβίας (της πιο επικίνδυνης εστίας ανάφλεξης στην πίσω «αυλή» της Ευρώπης).
Τι θα συμβεί λοιπόν όταν, όπως φαίνεται, το βαρύ αμερικανικό «χέρι», που συγκρατεί τις φυγόκεντρες εθνικιστικές δυναμικές και δεν περιορίζει το πεδίο δράσης των άλλων, μεγάλων, γεωπολιτικών παικτών, πάψει να υπάρχει;
Εχει ενδιαφέρον η προσέγγιση του πρώην βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντάνιελ Φράιντ, ο οποίος προειδοποιεί (Exposé) πως, απουσία των Αμερικανών, «η περιοχή θα γίνει πιο ευάλωτη», καθώς, όπως εκτιμά, η Ρωσία και η Κίνα θα εκμεταλλευτούν ένα τέτοιο αμερικανικό χάσμα με διαφορετικούς αλλά συμπληρωματικούς τρόπους. Οπως το θέτει: «Η Κίνα θα προσπαθήσει να αγοράσει υποδομές και βασικούς κόμβους για να αποκτήσει τον έλεγχο περισσότερων τομέων της οικονομίας. Η Ρωσία θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει ορισμένες χώρες ως πληρεξούσιους, εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες τους και δημιουργώντας χάος όπου είναι δυνατόν. Σε κάθε περίπτωση, και οι δύο αυτοί ισχυροί παίκτες θα δουν τα Βαλκάνια ως πλατφόρμα για την υλοποίηση των ευρύτερων φιλοδοξιών τους.
»Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει την ηγεσία τώρα. Οταν απέτυχε, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να παρέμβουν. Το πραγματικό πρόβλημα έγκειται στην Ευρώπη, επειδή το καλύτερο μέλλον για αυτές τις χώρες είναι εντός αυτής, αν θέλουν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που τους αξίζουν».
Πλανάται, ωστόσο, το ερώτημα αν η Ευρώπη, την οποία ο Τραμπ θεωρεί –όχι άδικα ενδεχομένως– ανίκανη και υπό κατάρρευση, μπορεί να υποκαταστήσει τις ΗΠΑ σε μια τόσο δύσκολη και επικίνδυνη περιοχή.
