Ο Τζον Λε Καρέ άρχισε να γράφει μυθιστορήματα στα είκοσι πέντε του, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, όταν ήταν νεαρός αξιωματικός της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Είχε έναν συγκάτοικο «που ήταν επίσης κατάσκοπος. Το όνομά του ήταν Τζον Μπίναμ. Ο Τζον συνήθιζε να γράφει τα δικά του κείμενα την ώρα του φαγητού. Σκέφτηκα ότι μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Κι άρχισα να γράφω».
Μιλώντας στον Ανταίο Χρυσοστομίδη και στη Μικέλα Χαρτουλάρη το 2007, έλεγε πως αισθανόταν τρομερά τυχερός που έζησε τις συγκρούσεις μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών εκείνη την εποχή. «Ηταν το κατεξοχήν πεδίο του Ψυχρού Πολέμου. (…) Κι ο κόσμος αυτός πήρε στα γραφτά μου τον ρόλο μιας μεταφοράς του ευρύτερου κόσμου. Γράφοντας για τους κατασκόπους έγραφα ουσιαστικά για τους απλούς ανθρώπους, για τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, για το ποιοι πραγματικά ήταν, για τις ανασφάλειές τους. Γι’ αυτό και δεν πιστεύω ότι υπάρχουν όρια στις κατασκοπευτικές ιστορίες. Για μένα ήταν η θεατρική σκηνή στην οποία μπορούσα να ανεβάσω οποιοδήποτε δράμα» (Ανταίος Χρυσοστομίδης: «Οι κεραίες της εποχής μου». Εισαγωγή: Μικέλα Χαρτουλάρη, εκδ. Καστανιώτη).
Υποτίθεται ότι ο Τζέιμς Μποντ ήταν κατάσκοπος· για τον Λε Καρέ ο Μποντ ήταν ένας «διεθνής γκάνγκστερ», ένας «νεοφασίστας» και σίγουρα δεν είχε καμία σχέση με τους πραγματικούς κατασκόπους. Το βέβαιο είναι ότι με τον τρόπο που ο Λε Καρέ έγραφε τις ιστορίες του, όντως οι κατασκοπευτικές αφηγήσεις δεν είχαν κανένα όριο.
Πέρα όμως από τη θεματολογία, ο κόσμος αυτός, τον οποίο γνώρισε τόσο καλά, τον βοήθησε, τεχνικά μιλώντας, ως συγγραφέα; «Οταν γράφεις μια μυστική αναφορά, που ίσως φτάσει ως το υπουργικό συμβούλιο, μαθαίνεις να είσαι ακριβής. Παρατηρείς την κάθε λέξη, ανακαλύπτεις τη σημασία της. Μαθαίνεις να είσαι λακωνικός. Διότι οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες προτιμούν τα λακωνικά μηνύματα. (…) Μια γάτα καθισμένη σε ένα χαλί δεν είναι ιστορία. Μια γάτα καθισμένη στο χαλί του σκύλου είναι η αρχή μιας ιστορίας».
Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν τον αναχαίτισε ως συγγραφέα· ο Λε Καρέ στράφηκε στη Μέση Ανατολή, στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική. Δεν πίστευε πως ο κόσμος έγινε καλύτερος μετά το 1989. Ηταν σε θέση να γνωρίζει το 1962, με την κρίση της Κούβας, μερικά από τα σχέδια «εκτάκτου ανάγκης» που υπήρχαν τότε από την πλευρά της Δύσης. «Κι αν σώθηκε ο κόσμος τότε με την κρίση της Κούβας, αυτό οφείλεται πιθανότατα σε έναν κατάσκοπο, τον Ρώσο συνταγματάρχη Ολεγκ Πενκόφσκι, ο οποίος έδωσε στους δυτικούς την πληροφορία ότι τα σοβιετικά όπλα ήταν σε κακή κατάσταση. Χωρίς αυτή την πληροφορία, ίσως ο Κένεντι να μην είχε τολμήσει ποτέ να πει στους Σοβιετικούς να μαζέψουν τα πλοία τους και να φύγουν από τον Κόλπο των Χοίρων».
