Μετά μια σύντομη παρένθεση που εξασφαλίζει κάθε υιοθεσία «νέων», «δρακόντειων» μέτρων –στην προκειμένη περίπτωση του νέου Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας– οι λεωφορειολωρίδες της Αθήνας επέστρεψαν τάχιστα στη φυσική τους κατάσταση, αυτή ενός τραγικού αστείου. Το αστείο είναι ότι με τη μαζική καταστρατήγησή τους, για δεκαετίες τώρα, μόνο τον σκοπό της εξυπηρέτησης των μέσων μαζικής μεταφοράς δεν εκπληρώνουν· το τραγικό, ότι αναδεικνύουν με τον πιο απλό τρόπο την αδικία που κυριαρχεί στη δυσλειτουργική πολιτεία μας. Οι λωρίδες, λοιπόν, στενεύουν ήδη ανεπαρκείς δρόμους, στριμώχνοντας ολοένα περισσότερα οχήματα σε μικρότερο χώρο, χωρίς αυτό να μεταφράζεται σε ταχύτερη μετακίνηση μέσω λεωφορείων. Αντιθέτως, οι λωρίδες προσφέρονται για πολλαπλές καταχρήσεις: από οδηγούς αυτοκινήτων που επιλέγουν να προσπεράσουν από δεξιά –με τον αέρα ότι το δικαιούνται– τα κολλημένα κορόιδα στις «κανονικές» λωρίδες έως τα φορτηγά διανομής και τα ταξί, που «αξιοποιούν» τον ελεύθερο χώρο, σταματώντας για όση ώρα βολεύει τους οδηγούς τους. Η όλη κατάσταση ενισχύει τη γενική αίσθηση αδικίας και ατιμωρησίας, ενθαρρύνοντας έτσι την καταστρατήγηση νόμων και κανόνων από ολοένα περισσότερους.
Η αδικία είναι κανονικότητα της πολιτείας μας: πάντα κάποιοι κερδίζουν εις βάρος των άλλων, είτε επειδή εξασφάλισαν θέση όπου μπορούν να πουλούν εξυπηρέτηση (π.χ. το «γρηγορόσημο») είτε επειδή δεν υπάρχει επαρκής αστυνόμευση ή κάποιος άλλος φόβος να τους αποθαρρύνει. Τα κυκλώματα διαφθοράς –από στελέχη κρατικών υπηρεσιών έως τους «επαγγελματίες επιδοματίες» του ΟΠΕΚΕΠΕ και κάθε άλλου ξέφραγου αμπελιού– προκαλούν πολλαπλές ζημιές. Δεν κλέβουν μόνο το εισόδημα των πολλών, τίμιων πολιτών, αλλά συμβάλλουν στη διατήρηση μιας κοινωνίας όπου η γενικότερη αίσθηση της ατιμωρησίας όσων δρουν εις βάρος των άλλων αποθαρρύνει νέους και μεγάλους, και καλλιεργεί έναν γενικό κυνισμό. Βλέποντας την αδικία σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, ουδείς πιστεύει πως κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο. Γι’ αυτό, εάν είναι να μη λειτουργήσουν όπως πρέπει, ας καταργηθούν οι λεωφορειολωρίδες. Αλλιώς, για να είναι χρήσιμες, να επιβληθεί ο νόμος χωρίς παραβλέψεις και διακρίσεις. Η Δικαιοσύνη, εξάλλου, είναι θεμέλιο της δημοκρατίας και σκοπός της. Αφού δεν ντρεπόμαστε για την αντικοινωνική συμπεριφορά μας, ας μάθουμε να φοβόμαστε το κόστος της.
