Ο Παύλος Μαρινάκης είναι 37 ετών. Κι όμως, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συχνά μιλάει σαν να έχει γαλουχηθεί ιδεολογικά στον Εμφύλιο ή στη διάρκεια της χούντας. Μιλώντας για το δημογραφικό σε podcast με τον δημοσιογράφο Μάκη Προβατά, είπε χαρακτηριστικά: «Χρειάζεται κάπου να το ισορροπήσουμε εμείς ως γενιά δηλαδή, ούτε να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια τα –να το πω– παλαιολιθικά με την έννοια της πολύ κακής συμπεριφοράς που υπήρχε, ούτε όμως να διατηρήσουμε όλη αυτή την υπερβολή της υποκριτικής εφαρμογής της πολιτικής ορθότητας». Και συνέχισε: «Ενας άνθρωπος που ζορίζεται, πολύ δύσκολα θα κάνει πρώτο ή και δεύτερο ή και τρίτο παιδί. Δεν το συζητάω αυτό, αλλά δεν είναι μόνο οικονομική συζήτηση και δεν θα σας πω πάρα πολλά. Θα σας πω πόσο διαφορετικά η κοινωνία αντιμετώπιζε πριν από 20, 30 και 40 χρόνια τη δική μου τη γιαγιά, τις δικές μου τις γιαγιάδες ή τον δικό μου τον παππού, σε σχέση με τη σημερινή μαμά ή γιαγιά. Πριν από 20 και 30 χρόνια, το μεγάλωμα ενός παιδιού ήταν η υψίστη πράξη. Ηταν η πράξη, η καθημερινότητα που είχε τη μεγαλύτερη αναγνώριση, παντού. Στις δημόσιες συζητήσεις, στις ιδιωτικές συζητήσεις, στην τηλεόραση, όταν βγήκαν τα ιδιωτικά κανάλια. Μια γυναίκα που άφηνε πίσω κάποια χρόνια απ’ τη ζωή της, τη δουλειά της, για να μεγαλώσει ένα παιδί. Ηταν η γυναίκα που είχε την απόλυτη αναγνώριση και αντίστοιχα ο μπαμπάς, ο πατέρας, ένα ζευγάρι που τα βγάζει πέρα δύσκολα, μετά μια μαμά που καταφέρνει να δουλέψει κιόλας. Δεν υπάρχει αυτό πλέον. Το αφήσαμε, το ξεχάσαμε. Δεν θέλω να ακούγομαι παραδοσιακός, με την έννοια του οπισθοδρομικού. Η παράδοση δεν σημαίνει πάντοτε οπισθοδρόμηση».
Οι δηλώσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν αθώες, αν δεν απηχούσαν μια παγκόσμια τάση οπισθοδρόμησης στον τομέα της ισότητας και των φεμινιστικών διεκδικήσεων. Από την επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα στις ΗΠΑ μέχρι τα άρθρα που προωθούν ως νέο πρότυπο την tradwife, την παραδοσιακή σύζυγο που «επιλέγει» να κάτσει σπίτι της και να μεγαλώσει τα παιδιά της, οι ενδείξεις μιας υπερσυντηρητικής αναδίπλωσης είναι διάχυτες.
Οι οικογενειακές αξίες θεωρούνται από την τραμπική κυβέρνηση και την ευρωπαϊκή Ακροδεξιά απάντηση στο δημογραφικό πρόβλημα. Τα υπουργεία Ισότητας θεωρούνται περιττά, τα προγράμματα ίσης εκπροσώπησης σε επιχειρήσεις και κυβερνητικά αξιώματα κρίνονται παρωχημένα και η Γαλλίδα φιλόσοφος Σιμόν ντε Μποβουάρ γίνεται επίκαιρη: «Ποτέ μην ξεχνάτε ότι μια πολιτική, οικονομική ή θρησκευτική κρίση αρκεί για να θέσει σε αμφιβολία τα γυναικεία δικαιώματα».
