Αν ξεπεράσουμε την αντιπαραβολή του 2025 με το 2015, η ανάδειξη του Κυριάκου Πιερρακάκη στην ηγεσία του Eurogroup δεν φωτίζει μόνο το πρόσφατο τραυματικό παρελθόν της ελληνικής περιπέτειας. Φωτίζει, κυρίως, λίγο από τον ομιχλώδη διάδρομο των μελλούμενων στα πολιτικά μας πράγματα.
Η πρώτη –ίσως εξίσου βιαστική– προβολή της ελληνικής «ρεβάνς» στην εγχώρια κομματική αρένα θέλει τον νέο πρόεδρο του προβεβλημένου ευρωπαϊκού οργάνου να κερδίζει πόντους στην άτυπη κούρσα για τη διαδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, όποτε αυτή προκύψει. Ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών με το τεχνοκρατικό προφίλ μοιράζεται πολλά κοινά με τον σημερινό πρωθυπουργό, όταν αυτός διεκδικούσε (ως αουτσάιντερ) την ηγεσία της Κεντροδεξιάς.
Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Ο Πιερρακάκης μεγάλωσε στα Κάτω Πατήσια, φοίτησε στη Λεόντειο, ζει στο Μενίδι και είναι παιδί της μεσαίας τάξης, που πρόκοψε στα χρόνια της πασοκικής παντοκρατορίας ανακατεύοντας την κοινωνική τράπουλα. Επίσης, ο νέος επικεφαλής του Eurogroup δεν «είναι» Νέα Δημοκρατία.
Το σημερινό ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας κοινωνικής πραγματικότητας που απλά δεν υπάρχει σήμερα.
Αυτή εμφανιζόταν και ως η κατεξοχήν αχίλλειος πτέρνα του υπουργού Οικονομικών σε σχέση με υποθετικές μελλοντικές «φιλοδοξίες» πριν από τις προχθεσινές εξελίξεις στις Βρυξέλλες. Μήπως, όμως, αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματα του Κυριάκου Πιερρακάκη;
Το σημερινό ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας κοινωνικής πραγματικότητας, που απλά δεν υπάρχει σήμερα. Οι εκλογές του 2023 ανέδειξαν τα όρια της δικομματικής εξίσωσης, ενώ η δεύτερη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη έφερε στην επιφάνεια όλες τις εγγενείς αντιφάσεις (και παθογένειες) των κομμάτων εξουσίας. Οι πολιτικοί οργανισμοί που συστεγάζουν υποστηρικτές του γάμου ομόφυλων ζευγαριών, αλλά και θιασώτες μιας ακραίας αντιμεταναστευτικής ρητορικής, φαίνεται να έχουν ημερομηνία λήξης. Εχουν σίγουρα ημερομηνία λήξης σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, όπου ο κανόνας είναι οι κυβερνήσεις συνεργασίας και τα «μεγάλα» κόμματα ιδρώνουν να γράψουν το 2 μπροστά από τα ποσοστά τους. Θα συνεχίσει η Ελλάδα να είναι η εξαίρεση; Θα υποχρεωθεί (και) ο Κυριάκος Πιερρακάκης, αν θέλει να θρέψει τις όποιες φιλοδοξίες του, να συναγελάζεται με θρησκόληπτους και περήφανα μέλη της νεοτραμπικής πτέρυγας;
Ναι, αν η Νέα Δημοκρατία συνεχίσει να είναι αυτό που ήταν έως το 2023: ένα κόμμα ικανό να υποστηρίζει το πρότζεκτ της αυτοδυναμίας. Αλλά βρισκόμαστε εκεί σήμερα; Με το ΠΑΣΟΚ καθηλωμένο σε μια λούπα στασιμότητας, η Νέα Δημοκρατία φαίνεται ότι θα πρέπει να επιλέξει ακροατήριο. Αν το 2025 συνεχίζεις να μιλάς σε όλους, δεν μιλάς σε κανέναν. Χρειαζόμαστε μικρότερα κόμματα που θα αποτυπώνουν στοιχειωδώς την πραγματικότητα, όχι γκανιάν εξουσίας με υπερβολικά χαλαρή κοινωνική αναφορά. Ισως τότε η εκλογή Πιερρακάκη στο τιμόνι του Eurogroup να μας αφορά περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.
