Γιατί αποτελεί «έγκλημα» για κάποιον που ανήκει σε κόμμα της αντιπολίτευσης να επαινεί ένα κυβερνητικό μέτρο ή ακόμη και να συνεργάζεται με το κυβερνών κόμμα σε επιμέρους ζητήματα;
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του διευθυντή του γραφείου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί αμέσως μόλις «αποκαλύφθηκαν» θετικές δηλώσεις που είχε κάνει στο παρελθόν για δράσεις της κυβέρνησης. Το ζήτημα, προφανώς, δεν περιορίζεται στο συγκεκριμένο περιστατικό ή κόμμα.
Ενα διαφορετικό σενάριο, που υποδηλώνει το ίδιο πρόβλημα, προέκυψε παλαιότερα, όταν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προσέφερε το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας σε έναν πρώην υπουργό Αμυνας στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν μια άλλη κίνηση που αντανακλούσε συναίνεση, αλλά ξεσήκωσε διαμαρτυρίες και προκάλεσε αντιδράσεις.
Ολοι μιλούν για συναίνεση, όμως όποτε κάποιος τολμήσει να πει μια καλή κουβέντα για τον αντίπαλο, είτε απομακρύνεται είτε περιθωριοποιείται. Σε αυτό το πολωτικό περιβάλλον, ποιος θα διακινδυνεύσει να προσφέρει τις γνώσεις και την εμπειρία του σε ένα ευρέως αποδεκτό μέτρο εάν αυτό εφαρμόζεται από ένα άλλο κόμμα;
Οι περιπτώσεις του διευθυντή του γραφείου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, του πρώην υπ. Αμυνας του ΣΥΡΙΖΑ και του διευθύνοντος συμβούλου του Υπερταμείου επί Ν.Δ.
Σε όλες τις παρατάξεις ισχύει μια άγραφη υποχρέωση για τα στελέχη, να επικρίνουν τον αντίπαλο για τα πάντα και σε κάθε ευκαιρία. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν ένας πολιτικός ή μια κυβέρνηση να κάνει τα πάντα λάθος. Δεν μπορεί η εκάστοτε αντιπολίτευση να μην αναγνωρίζει ότι κάποιες επιλογές προσώπων ή η προώθηση συγκεκριμένων μέτρων κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Η αξιοπιστία της κριτικής αυξάνεται όταν αυτός που την ασκεί αναγνωρίζει και τις σωστές αποφάσεις –ακόμη και τις επιτυχίες– άλλων κυβερνήσεων. Σε πρόσφατο άρθρο του στην «Κ», ο πρώην αν. υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Τσίπρα, Γιώργος Χουλιαράκης, επαινεί για την εξέλιξη και διεύρυνση του Υπερταμείου τον διευθύνοντα σύμβουλο της περιόδου ’21-’25, δηλαδή κατά τη θητεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Δυστυχώς, ο κ. Χουλιαράκης είναι η εξαίρεση.
Και, φυσικά, όταν ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης δηλώνει με τόλμη ότι μια συγκεκριμένη κίνηση ή επιλογή είναι σωστή, δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι έχει δίκιο ή ότι δεν διαφωνεί σε πολλά άλλα ζητήματα.
Η διαχείριση σημαντικών ζητημάτων, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων εθνικών, υπερβαίνει τον ορίζοντα μιας μόνο κυβέρνησης και απαιτεί ευρεία πολιτική και κοινωνική συναίνεση.
Δεν μπορεί η αναγνώριση σωστών επιλογών του αντιπάλου να θεωρείται παράξενη και να αντιμετωπίζεται κυνικά, ενίοτε σχεδόν ως προδοσία. Αντιθέτως, είναι χρήσιμη και απαραίτητη.
