Το ελληνικό παράδοξο συνεχίζεται χρόνια τώρα. Εμείς οι Ελληνες μισούμε την πειθαρχία, αλλά ταυτόχρονα τη θαυμάζουμε. Τελευταίο ζωντανό παράδειγμα οι «διπολικές» συζητήσεις που ακούω γύρω μου για τα αλκοτέστ, που έχουν γίνει κομμάτι της ζωής μας, ειδικά τα Σαββατοκύριακα. «Είναι ντροπή να μας έχουν σταματημένους στην ουρά για ώρες», «θα τελειώσουν τη νυχτερινή ζωή στην Αθήνα με αυτά που κάνουν», «αν δουν την ψήφο μου να μου γράψουν», είναι μερικές από τις ατάκες που ακούς όσο οι μνήμες του αλκοτέστ είναι ακόμη νωπές. Και αμέσως μετά αρχίζει το κρεσέντο της υπευθυνότητας: «Βέβαια, δεν λέω, εγώ είμαι υπέρ των αλκοτέστ, να μη σκοτώνεται ο κόσμος!», «επιτέλους, να μπει μια τάξη γιατί είχε παραγίνει το κακό».
Η αλήθεια είναι ότι κάθε κοινωνία, όχι μόνο η ελληνική, αποδέχεται πολύ πιο εύκολα αυστηρούς κανόνες και ελέγχους αν νιώσει ότι ισχύουν για όλους. Οι ειδήσεις που βγαίνουν τελευταία για πρόστιμα σε διάφορους διασήμους βοηθούν στην αποδοχή τους. Το καταραμένο και βαθιά τριτοκοσμικό «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» αρχίζει και εκλείπει. Οι νεαροί αξιωματικοί που μόλις έχουν βγει από τη Σχολή είναι συνήθως πολύ ευγενικοί αλλά και πολύ αυστηροί, επαγγελματίες. Ενα από τα πιο αισιόδοξα πράγματα που άκουσα τελευταία ήταν, μάλιστα, το παράπονο βετεράνων συναδέλφων τους οι οποίοι διαμαρτύρονται γιατί «αυτά τα παιδιά δεν πάνε καλά, γράφουν ακόμη και εμάς αν κάνουμε κάποια παράβαση και μας σταματήσουν».
Ενα ακόμη αισιόδοξο πράγμα που ακούω όλο και περισσότερο είναι πως η νεότερη γενιά δεν οδηγεί όταν πίνει. Και κάποιος στην παρέα δεν πίνει αν πρέπει αναγκαστικά να οδηγήσει. Εχει γίνει κομμάτι της ζωής της αυτή η κουλτούρα και δεν θεωρείται πια μαγκιά να οδηγείς ντίρλα στους δρόμους της πόλης.
Η ελληνική κοινωνία αλλάζει, προχωράει και αποβάλλει παλιές συνήθειες. Σέβεται τους κανόνες όταν δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Αν όλοι, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, πολιτικοί και κρατικοί υπάλληλοι βρουν το κουράγιο να κάνουν το σωστό χωρίς να φοβούνται το όποιο κόστος, θα πάμε ακόμη πιο μακριά. Πληρώσαμε άλλωστε ακριβά τη φαυλότητα και την έλλειψη επαγγελματισμού στο παρελθόν. Ακόμη και με αίμα στους δρόμους.
