Οσοι μένουμε στην Αθήνα (σχετικά) κοντά σε σταθμούς μετρό και χρησιμοποιούμε ακόμα το Ι.Χ. μας για να πηγαινοερχόμαστε από τις δουλειές μας, είμαστε απλώς αδικαιολόγητοι. Και άξιοι της μοίρας μας.
Αυτό έχω να μοιραστώ μαζί σας, αγαπητοί αναγνώστες, ύστερα από μία εβδομάδα πειραματικής χρήσης των μέσων μαζικής μεταφοράς και οικειοθελούς εγκατάλειψης του Ι.Χ. Το «πείραμα» οφείλεται σε δύο αφορμές: πρώτον, στη θεαματική αύξηση του βαθμού δυσκολίας εύρεσης θέσης στάθμευσης στη γειτονιά μου και, δεύτερον, στην «κανονικοποίηση» των εξουθενωτικών μποτιλιαρισμάτων περιμετρικά του κέντρου της Αθήνας. Επιασα τον εαυτό μου να θεωρεί περίπου «φυσικό» το χάσιμο μιας και μιάμισης ώρας για 14 ταπεινά χιλιόμετρα πηγαινέλα από το γραφείο ή την καθημερινή αγωνία ανεύρεσης πάρκινγκ σε χρόνο μικρότερο των 15 ή των 20 λεπτών.
Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, η επιλογή ανάμεσα στο αυτοκίνητο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι μονόδρομος.
Φυσικά, οι δικαιολογίες που επιστρατεύει ο καθένας μας για να εκλογικεύσει μέσα του όλη αυτή την απίστευτη σπατάλη χρόνου και την ταλαιπωρία είναι πολύ αστείες· μέχρι να τις πάρει κάπως πιο σοβαρά και να γίνουν ξαφνικά ιδιαιτέρως θλιβερές. Στη δική μου περίπτωση, το Ι.Χ. γινόταν προέκταση του γραφείου ή της οικιακής στέγης: σταματημένος για ώρα ή απλώς τσουλώντας μακαρίως σε ένα ατελείωτο κονβόι αυτοκινήτων οπουδήποτε στο λεκανοπέδιο, μιλούσα στο τηλέφωνο, τσέκαρα στα κλεφτά μέιλ στα φανάρια, άκουγα ένα πόντκαστ. Είχα φτάσει στο σημείο να θεωρώ την ώρα που περνούσα στο αυτοκίνητο «ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό μου». Μιλάμε για πρωτοφανή επίπεδα αστικής διαστροφής. Ή απλώς για κανονικότατο εθισμό.
Τελικά η απόφαση ελήφθη με συνοπτικές διαδικασίες ύστερα από εκείνη την Τετάρτη που ακινητοποιήθηκε το σύμπαν. Σαν υπνωτισμένος αγόρασα μια μηνιαία κάρτα απεριορίστων διαδρομών που κοστίζει μόλις 27 ευρώ και οκτώ μέρες μετά απλώς αναρωτιέμαι γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα.
Ακούω τι σκέφτεστε: τα πακτωμένα βαγόνια του μετρό τις ώρες αιχμής, τα αραιά δρομολόγια στον Ηλεκτρικό (γραμμή 1), τους προβληματικούς χρόνους διέλευσης των λεωφορείων. Σε όλα έχετε δίκιο. Ομως, έχω αντίλογο σε όλα αυτά. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τις πεταμένες ώρες στο αυτοκίνητο. Τίποτα. Το θέμα είναι να φθάσετε σε ένα σταθμό μετρό. Περπατήστε. Κατεβάστε την εφαρμογή του ΟΑΣΑ για να βλέπετε σε πραγματικό χρόνο τι ώρα θα περάσει το λεωφορείο που θα σας πάει μέχρι τον σταθμό. Τέτοιες μικρές κινήσεις θα βελτιώσουν την εμπειρία σας. Οσο για «ποιοτικό χρόνο», άφθονος και πραγματικός. Και κάτι τελευταίο: το κυκλοφοριακό θα γίνεται όλο και χειρότερο. Αντίθετα, τα συστήματα αστικών μεταφορών σε όλο τον κόσμο αναπτύσσονται και βελτιώνονται. Η Αθήνα –που έχει μείνει ήδη αδικαιολόγητα πίσω– δεν θα είναι η εξαίρεση.
