Η παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα εξελίχθηκε σε μια ακόμη τελετουργική προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης στον δρόμο της επιστροφής που έχει χαράξει για να πάρει τη ρεβάνς. Μια παράσταση όπου ο πρώην πρωθυπουργός δεν επιχείρησε να αφηγηθεί την πολιτική διαδρομή του, αλλά να την ξαναγράψει με τον τρόπο που εδώ και χρόνια επιδιώκει. Να εξαφανίσει τις ευθύνες του και να μεταθέσει σε άλλους τις χυδαιότητες που μετήλθε όταν κυβερνούσε. Ασφαλώς ο ίδιος ήταν στο κέντρο των εξελίξεων και των αποφάσεων και οι συνεργάτες του κομπάρσοι μιας φάρσας που παραλίγο να στείλει τη χώρα στα τάρταρα.
Ο εξοστρακισμός των πρώην συνεργατών του κατά την παρουσίαση του βιβλίου του ήταν επιδεικτικός και προσβλητικός. Οι άνθρωποι που στήριξαν τις πιο κρίσιμες αποφάσεις του, που συνυπέγραψαν τις επιλογές του, τώρα εμφανίζονται ως άχρηστοι, και τους στέλνει στο… πατάρι. Δεν ταιριάζουν πια στην εικόνα που θέλει να προβάλει έναν ηγέτη μοναχικό πολεμιστή, ηρωικό ενάντια σε όλους, αδικημένο από φίλους και εχθρούς. Οταν το πολιτικό κόστος συσσωρεύεται, οι ευθύνες διαχέονται, ενώ όταν ψάχνει προσωπική δικαίωση, το κάδρο περιορίζεται σε μία φιγούρα όπως εκείνη στο εξώφυλλο του βιβλίου του. Αυτή η εμμονική αυτοαναφορικότητα που πλέον αγγίζει τα όρια πολιτικής αστειότητας ήταν το πραγματικό μήνυμα της βραδιάς. Ο κ. Τσίπρας δεν μίλησε σαν ένας πρώην πρωθυπουργός που αναστοχάζεται, μίλησε σαν μεσσίας που θεωρεί ότι η χώρα έχασε την ευκαιρία της επειδή δεν τον πίστεψε όσο έπρεπε. Η ρητορική του, φορτωμένη υπαινιγμούς περί «αλήθειας» και «δικαίωσης», παρέπεμπε σε έναν ηγέτη που δεν αναγνωρίζει λάθη αλλά μόνο προδοσίες. Εναν πολιτικό που θεωρεί ότι η κοινωνία δεν τον κατάλαβε, αντί να αναρωτηθεί γιατί ο ίδιος απέτυχε να πείσει.
Εδώ αποκαλύπτεται η βαθύτερη πολιτική αντίφαση. Ο κ. Τσίπρας εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν κεντρικός παίκτης σε ένα πολιτικό σκηνικό που έχει πλέον αλλάξει δομικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αποδεκατισμένος και διχασμένος, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως όχημα για τη δική του αναβίωση και για αυτό τον εγκατέλειψε και αναζητεί κάτι καινούργιο. Η κοινωνία έχει μετατοπιστεί προς τη σταθερότητα και την υπευθυνότητα, την ώρα που εκείνος επιμένει να αναπαράγει την ίδια συγκρουσιακή, σχεδόν μυθολογική, αφήγηση του παρελθόντος. Μια αφήγηση που μπορεί να συγκινεί έναν στενό πυρήνα οπαδών, αλλά δεν πείθει κανέναν άλλο, αφού περιέχει ψεύδη και παραποίηση της πρόσφατης ιστορίας. Η επιθετική στάση απέναντι στους πάντες αλλά και στους πρώην συντρόφους του, αυτούς που γνωρίζουν καλύτερα από όλους το πραγματικό παρασκήνιο της διακυβέρνησής του, είναι επίσης μια ανήκουστη πολιτική συμπεριφορά. Αν τους αναγνώριζε, θα έπρεπε να αναγνωρίσει και τις ευθύνες που μοιράστηκαν, αλλά μοιάζει ευκολότερο να τους εξαφανίσει από τη μνήμη παρά να εξηγήσει τι πήγε στραβά. Θλιβερή όμως είναι και η εικόνα όλων εκείνων που στριμώχτηκαν στον εξώστη και τον χειροκροτούσαν, την ώρα που εκείνος τους λοιδορούσε. Είναι προφανές ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν θέλει να γυρίσει σελίδα, θέλει να ξαναγράψει την παλιά με τους δικούς του όρους. Η πολιτική, ωστόσο, δεν προσφέρεται για αυτομυθοποίηση, και όσο ο κ. Τσίπρας επιμένει να αντιμετωπίζει την πρόσφατη ιστορία σαν ευαγγέλιο στο οποίο εκείνος είναι ο προφήτης, τόσο περισσότερο θα μακραίνει η απόστασή του από την πραγματικότητα. Το βιβλίο του μπορεί να λειτουργήσει ως προσπάθεια αυτοδικαίωσης, δύσκολα όμως θα λειτουργήσει ως εισιτήριο επιστροφής.
