Η επέτειος των 1.700 χρόνων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που είχε συγκαλέσει την 20ή Μαΐου 325 μ.Χ. ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος στη Νίκαια της Βιθυνίας, συνεορτάσθη αυτές τις ημέρες επί τόπου και εις την Κωνσταντινούπολη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ – κατά την αρμόζουσα εκκλησιαστική τάξη. Ολα λαμπρά, πολύχρωμα και κατανυκτικά. Εν εκείναις ταις ημέραις, όμως, όλως τυχαίως, ίσως, ο Ρώσος Πατριάρχης Κύριλλος, ο Προκαθήμενος της μεγαλύτερης Ορθοδόξου Εκκλησίας, αποκλεισθείς από τους εορτασμούς για λόγους πολιτικούς, έκρινε σκόπιμο να απευθυνθεί εις τα παιδιά. «Αφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με», είπε άλλωστε ο Ιησούς.
Σε ομιλία του, λοιπόν, εις το παγκόσμιο φεστιβάλ νεολαίας που πραγματοποιείτο στη Ρωσία, αφού υπενθύμισε ότι «η Ελλάδα είναι ορθόδοξη χώρα και ότι από τον ελληνικό κόσμο, από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία πήραμε την πίστη μας», κατήγγειλε με οξύτητα «την προδοσία εκ μέρους των πολιτικών ελίτ».
Συνέχισε, μάλιστα, διευκρινίζοντας πως «ίσως αν είχε αναλάβει την εξουσία κάποιο άλλο κόμμα [στην Ελλάδα], αυτό δεν θα είχε συμβεί» και εν τέλει απεφάνθη ότι «μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως η Ελλάδα έχασε την κυριαρχία της».
Είναι σαφές ότι, κάνοντας χρήση όρων εκκλησιαστικών και πολιτιστικών παραδόσεων, αναφερόταν δίχως να κατανομάζει στην πολιτική που ακολούθησε η ελληνική κυβέρνηση στη σύγκρουση Ρωσίας και Ουκρανίας.
Αξιον μνείας βεβαίως ότι ο Πατριάρχης Κύριλλος δεν υπαινίχθη καν την αναγνώριση της Ουκρανικής Εκκλησίας από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και την Εκκλησία της Ελλάδος. Με τις διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον και Μόσχας σε εξέλιξη για λύση του ουκρανικού προβλήματος, θα ήταν αφροσύνη να μπει σε θέματα εις τα οποία η παρέμβαση των ΗΠΑ είναι αδιαμφισβήτητη.
Κάποιοι θα σπεύσουν να υποστηρίξουν ότι ο Κύριλλος προέβη σε αθέμιτη πολιτική παρέμβαση και τυπικώς θα έχουν απολύτως δίκαιο. Μόνον που οι Προκαθήμενοι των Χριστιανικών Εκκλησιών, κάθε δόγματος, δεν είναι μοναχοί αναχωρητές, που γεωργούν την έρημο με δάκρυα. Είναι ταυτόχρονα και ισχυροί παράγοντες πολιτικής.
Εξάλλου, ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν ήταν θεολόγος ούτε είχε ασπασθεί ακόμη τον Χριστιανισμό, αλλά ως ηγεμών θεωρούσε –ορθότατα– τη θρησκευτική ενότητα απολύτως συνυφασμένη με την πολιτική συνοχή της Αυτοκρατορίας. Και με τη Σύνοδο της Νίκαιας η Εκκλησία εντάχθηκε διά παντός εις τις επίσημες δομές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
