Ο Χρήστος κάθε Σάββατο περνάει με το αυτοκίνητό του από το σημείο ελέγχου του Αγίου Νικολάου/Στροβιλιών, εντός της περιοχής των Βρετανικών Κυρίαρχων Βάσεων Δεκελείας. Πληρώνει το ποσό που απαιτείται για την ασφαλιστική κάλυψη του οχήματος στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, επιδεικνύει όλα τα αναγκαία έγγραφα και κατευθύνεται προς την Αμμόχωστο. Εκεί συνήθως κάθεται στο καφέ ενός παραθαλάσσιου ξενοδοχείου και από τη βεράντα του ατενίζει τη χρυσή αμμουδιά της πόλης όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Συχνά το βλέμμα του «σκαλώνει» για αρκετή ώρα στα ξενοδοχεία της οικογένειάς του, που είναι ερειπωμένα, όπως όλα τα κτίρια του πάλαι ποτέ «Σεν Τροπέ της Ανατολικής Μεσογείου». Μετά επιστρέφει στη Λευκωσία. «Δεν είναι επώδυνο;» τον ρωτώ. «Πιο πολύ θα με πονούσε αν δεν ερχόμουν. Αυτός είναι ο τόπος μου και θέλω να τον ζω. Εστω κι έτσι», απαντά.
Η πόλη μάς θυμίζει την ευθραυστότητά μας, το πόσο εύκολα όλα μπορεί να χαθούν μέσα σε λίγα λεπτά.
Είναι μεσημέρι, ο καιρός θυμίζει αρχές καλοκαιριού και οι κεντρικοί δρόμοι του τμήματος της πόλης που παραμένει περίκλειστο και ακατοίκητο από τον Ιούλιο του 1974 είναι γεμάτοι κόσμο: οικογένειες Τούρκων εποίκων με τα παιδιά τους (τις ξεχωρίζεις από τις γυναίκες που φορούν μαντίλες), ταξιδιώτες διαφόρων εθνικοτήτων, νεαροί με ποδήλατα και πατίνια, ένα τρενάκι με Γιαπωνέζους και τον ξεναγό τους… Από τον Οκτώβριο του 2020, οπότε άνοιξε για τους επισκέπτες ένα τμήμα της, η Αμμόχωστος έχει μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν. Το καφέ Εντελβάις, το Λύκειο Ελληνίδων με το εντυπωσιακό περιστύλιό του, το βιβλιοπωλείο του Παύλου Κυριακού, τα σπίτια με τους φοίνικες στις αυλές τους, το ξενοδοχείο Golden Mariana, που εγκαινιάστηκε λίγες ημέρες πριν από την τουρκική εισβολή, το αρχοντικό του Ευάγγελου Λοΐζου όπου φιλοξενούνταν ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Γκάτσος και ο Καββαδίας, η τοιχογραφία του Δον Κιχώτη του Πολ Γεωργίου, που ξεπροβάλλει μέσα από ένα σπασμένο παράθυρο του Blue Bungalow, εντυπωσιάζουν τους περιπατητές. Και πίσω από όλα αυτά, σαν «παράλληλη» αφήγηση για όσους ανατρέξουν στα ιστορικά γεγονότα, η εγκληματική πολιτική της Τουρκίας, η προδοτική στάση της χούντας, η υποκρισία των ξένων δυνάμεων, τα λάθη των ηγεσιών Κύπρου και Ελλάδας.
Σε αυτή τη γη με τους χιλιάδες νεκρούς, αγνοουμένους και πρόσφυγες, είναι παράδοξο –και σχεδόν αφόρητο– να βλέπεις χαμογελαστούς ανθρώπους να βγάζουν σέλφι μπροστά στα χαλάσματα. Γιατί η Αμμόχωστος δεν είναι σκηνικό. Είναι υπενθύμιση της ευθραυστότητάς μας, του πόσο εύκολα όλα μπορεί να χαθούν μέσα σε λίγα λεπτά. Είναι πληγή που δεν κλείνει. Και, κυρίως, είναι πειστήριο ενός εγκλήματος που ζητάει ακόμη δικαιοσύνη…
