Την περασμένη Τετάρτη οι Αθηναίοι πήραν (για πολλοστή φορά) μια γεύση τού τι σημαίνει να μένει ξαφνικά η πόλη χωρίς μέσα σταθερής τροχιάς, δηλαδή χωρίς μετρό – μη λέμε τα ίδια και τα ίδια, το τραμ επιτελεί συμπληρωματική λειτουργία εν είδει διαδημοτικής συγκοινωνίας. Την αλησμόνητη αυτή εμπειρία την οφείλουμε στους συνδικαλιστές των ΣΤΑΣΥ, οι οποίοι θεώρησαν ως προσφορότερο μέσο για να τιμήσουν τη μνήμη του αδικοχαμένου συναδέλφου τους να τραβήξουν χειρόφρενο για έξι ολόκληρες ώρες, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες τους βρίσκονταν στον δρόμο ή στη δουλειά τους, εντελώς ακάλυπτοι συγκοινωνιακά και μάλιστα σε ώρα αιχμής. Γιατί αν κάπου διασταυρώνονται κεντρικό κράτος και συνδικαλισμός στην Ελλάδα, είναι η απόλυτη αδιαφορία για τον «μέσο» πολίτη. Αυτή είναι η Ελλάδα μας πέρα από τα μεγάλα λόγια που εκτοξεύονται αβίαστα, χωρίς σκέψη και στοιχειώδη επίγνωση της πραγματικότητας του δρόμου.
Για την αμυντική μας θωράκιση ξοδεύουμε περισσότερα από τις δυνατότητές μας. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και για τις πόλεις μας.
Και η πραγματικότητα του δρόμου είναι για τους Αθηναίους αμείλικτη όλες τις μέρες, όχι μόνο όταν προκύπτουν απεργίες ή στάσεις εργασίας. Μιλάμε και γράφουμε εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια για την πλήρη κανονικοποίηση των μποτιλιαρισμάτων, αλλά ο σχεδιασμός των νέων επεκτάσεων του μετρό συνεχίζει να γίνεται με τους ίδιους… μακάριους ρυθμούς, λες και η Αθήνα έχει δέκα γραμμές μετρό και όχι μόλις τρεις.
«Βγαίνουν από τα συρτάρια παλαιότερες μελέτες για την επέκταση της Γλυφάδας» ή «το μετρό επιταχύνει προς τα δυτικά» διαβάζουμε σε διαδικτυακές ιστοσελίδες που προσπαθούν να μας ανυψώσουν το ηθικό ή απλώς να μαζέψουν «κλικ». Οταν όμως περάσεις από τους τίτλους στο ρεπορτάζ, η αλήθεια σε προσγειώνει απότομα. Ολα αυτά τα συναρπαστικά σχέδια δεν αφορούν ασφαλώς το «εδώ και τώρα», απαιτούν «μελετητική και χρηματοδοτική ωρίμανση», θα «τρέξουν» (αν τρέξουν) την επόμενη δεκαετία και… βλέπουμε. Και αναρωτιέσαι: οι δρόμοι μετά την πανδημία είναι απροσπέλαστοι, νέοι αυτοκινητόδρομοι δεν προβλέπονται (και να προβλέπονταν, δεν θα έλυναν κανένα πρόβλημα) και τι κάνεις εσύ, ως, ας πούμε, προνοητική και υπεύθυνη πολιτεία; Γιατί υπάρχουν οι δημόσιες επενδύσεις αν όχι για να στηρίξεις μια επέκταση μετρό που την έχεις απόλυτη ανάγκη μέχρι το 2030-32; Γιατί μένεις με τα χέρια σταυρωμένα ενώ στο Ελληνικό «φυτρώνει» μια δεύτερη πόλη με χιλιάδες κατοίκους; Τα Ραφάλ τα αγοράζουμε για την αμυντική μας θωράκιση με την επίγνωση ότι κινούμαστε υπεράνω των δημοσιονομικών δυνατοτήτων μας. Το ίδιο ακριβώς πρέπει να κάνουμε και με τις επεκτάσεις του μετρό. Fast track διαδικασίες, αξιοποίηση των υπερπλεονασμάτων, χρηματοδοτική ευελιξία. Οτιδήποτε χρειάζεται να γίνει προκειμένου να μην αποτελματωθεί πλήρως η ζωή στην πρωτεύουσα της χώρας. Κι αυτό θα το πληρώσουμε πολύ ακριβότερα. Στην πραγματικότητα το πληρώνουμε ήδη.
