Με την επιφύλαξη η ανάγνωση ολόκληρου του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα να αφήνει άλλη εικόνα, τα εκτενή αποσπάσματα που έχουν ευρέως αναπαραχθεί, ελάχιστα αποκαλυπτικά είναι. Αυτό που σίγουρα αναδεικνύεται είναι η επιθυμία του πρώην πρωθυπουργού να προσεγγίσει ένα άλλο ακροατήριο. Εκείνους που με ιδιαίτερη επιφύλαξη στάθηκαν απέναντί του και απέναντι στην κυβέρνησή του. Ωστόσο, σε αυτούς το βιβλίο δεν έχει να πει πολλά πράγματα. Η αντίληψη ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν κακός υπουργός Οικονομικών, ότι χειρίστηκε τη διαπραγμάτευση με άθλιο τρόπο, ότι είδε τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σαν μια ευκαιρία να δοκιμάσει πάνω σε μια χώρα όσα θεωρητικά δίδασκε στα αμφιθέατρα, ήταν προφανής και διαδεδομένη. Οι βασανιστικές συνεδριάσεις της Βουλής εξαιτίας των τακτικισμών που επιστράτευε η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν επίσης ένα τραυματικό συλλογικό βίωμα για τους πολίτες, που αγωνιούσαν για το αποτέλεσμα κάθε συζήτησης, για κάθε ψηφοφορία που έκρινε το μέλλον της χώρας και το δικό τους. Ο αντιευρωπαϊσμός και η αναζήτηση εναλλακτικών εκτός Ε.Ε. από στελέχη όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι γνωστά από τότε.
Το καινούργιο που επιδιώκει να κομίσει ο πρώην πρωθυπουργός αποκηρύσσοντας τους παλιούς συντρόφους του είναι ότι αυτήν την αντίληψη για εκείνους είχε και ο ίδιος. Αυτομάτως, προκαλεί το ερώτημα: «Τότε γιατί τους επέλεξε, γιατί τους επέβαλε και ανέθεσε σε αυτούς να υλοποιήσουν το σχέδιο για τη διακυβέρνηση της χώρας;». Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν κάτι καινούργιο, κάτι αποκαλυπτικό.
Ο κ. Τσίπρας επιδιώκει να περάσει το μήνυμα ότι ήταν αδιαπραγμάτευτη η προσήλωσή του στην παραμονή της χώρας στο ευρώ. Ωστόσο, οι επιλογές του σε πρόσωπα, όπως ενδεικτικά τα ανωτέρω, δεν δημιουργούσαν αυτήν την αίσθηση πίσω στο 2015. Επιδιώκει, επίσης, να εμφανίσει όλο εκείνο το δραματικό εξάμηνο της διαπραγμάτευσης σαν ένα σχέδιο με συγκεκριμένη στόχευση. Ομως, το βίωμα της περιόδου, η αγωνία για μια παρατεταμένη πορεία της χώρας στην κόψη του ξυραφιού, που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να εκτραπεί στο χάος, άλλες μνήμες έχει σωρεύσει.
Πίσω στα χρόνια των μνημονίων, ο Αλέξης Τσίπρας εργαλειοποίησε το κύμα του αντισυστημισμού και του λαϊκισμού για να κερδίσει την εξουσία, υποσχόμενος μαγικές λύσεις. Τώρα υιοθετεί ένα νέο αφήγημα γιατί διαβάζει στη συγκυρία ότι πολύς κόσμος το αναζητάει. Θα χρειαστεί να πείσει ότι αυτός μπορεί να το υπηρετήσει.
