Οι χώρες που κολύμπησαν ενάντια στο ρεύμα της μη εξόδου από τη χρήση ορυκτών καυσίμων ήταν, μαζί με την Ε.Ε. και το Ηνωμένο Βασίλειο, περίπου 80. Οσες επέμειναν σε μια, στην ουσία, «κενή συμφωνία» και κέρδισαν την τελική παρτίδα στην κλιματική σύνοδο του ΟΗΕ COP30 στο Μπελέμ της Βραζιλίας ήταν 120. Στην εμπροσθοφυλακή τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη και η ομάδα των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική). Η Ε.Ε. δεν άφησε να φανεί το ρήγμα που είχε δημιουργηθεί εντός της από την αντίδραση σειράς εταίρων στα «άβολα» πράσινα μέτρα, το πάλεψε, αλλά έχασε. Υπέγραψε ένα κείμενο με μόνο έμμεσες αναφορές στην απομάκρυνση από τη χρήση ορυκτών καυσίμων. Τον χαρακτήρα «εθελοντικής πρωτοβουλίας» έλαβε η συνεργασία για μια αποφασιστικότερη μείωση των εκπομπών άνθρακα με στόχο τον περιορισμό της υπερθέρμανσης κατά +1,5 °C σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα.
Νίκη κατά των περιβαλλοντικών εμπορικών φραγμών, κυρίως του φόρου του άνθρακα στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, πέτυχε η Κίνα μαζί με την Ινδία και άλλες αναδυόμενες εξαγωγικές οικονομίες, αφού μετατέθηκαν για μια τουλάχιστον τριετία οι αποφάσεις σχετικά με τις εμπορικές επιβαρύνσεις της ενεργειακής μετάβασης. Η απόσυρση των ΗΠΑ από τις διεθνείς συνομιλίες για το κλίμα δημιουργεί όχι μόνο ένα χρηματοδοτικό κενό, αλλά και μια νέα πολιτική συνθήκη, καθώς εδραιώνει αρνήσεις ακόμη και στην πρωτοστατούσα Ευρώπη, και φυσικά προκαλεί τεράστια περιβαλλοντική επιβάρυνση. Η ανατροπή από τον Ντόναλντ Τραμπ 70 πολιτικών της προηγούμενης κυβέρνησης για το κλίμα, εκτιμάται ότι θα προσθέσει στην ατμόσφαιρα της Γης έως το 2030 περισσότερους από 4 δισ. τόνους αερίων του θερμοκηπίου.
Μέσα στο καμίνι των γεωπολιτικών ανταγωνισμών και της κατακερματισμένης διεθνούς τάξης, η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων έχει αλλάξει δραματικά.
Το γύρισμα σελίδας έχει από καιρό συντελεστεί. Δεν είναι μόνο ότι η οικονομική αβεβαιότητα, η αγωνία για την επόμενη μέρα έχουν υπερκαλύψει τις ανησυχίες για το κλίμα. Μέσα στο καμίνι των γεωπολιτικών ανταγωνισμών και της κατακερματισμένης διεθνούς τάξης, η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων έχει αλλάξει δραματικά. Ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι δεν παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από τη χορήγηση αδειών εξόρυξης πετρελαίου στη Θάλασσα του Μπάρεντς, όπως υποστήριζαν περιβαλλοντικές οργανώσεις. Και οι συγκεκριμένες άδειες δεν ανακλήθηκαν. Οι περιορισμοί μετατέθηκαν στο μέλλον.
Η κοντόθωρη προσέγγιση της πραγματικότητας σβήνει το προφανές από το οπτικό πεδίο: πως όλα τα όντα της υφηλίου, δυνατοί και αδύναμοι, πλούσιοι και φτωχοί, βράζουν μέσα στο ίδιο εκρηκτικό καζάνι: ακραία καιρικά φαινόμενα, έκτη μαζική εξαφάνιση των ειδών, αναπάντεχες και άμετρες κρίσεις, φθίνουσες δημοκρατίες, ενισχυόμενες απολυταρχίες. Ομως, η σκόνη της ταραχής σκεπάζει το αναδυόμενο επισφαλές αύριο, που τρέχει ορμητικά καταπάνω μας λιγοστεύοντας τον ζωτικό χώρο για διαρκή ασφαλή ζωή. Και; Πυργώνει ξανά η άρνηση των αυτόβουλα εθελότυφλων, ανοίγοντας την πόρτα στο απευκταίο γνωστό – άγνωστο παγκόσμιο αδιέξοδο.
