Πριν από μερικές εβδομάδες ο Τραμπ ήταν θυμωμένος με τον Πούτιν. Είχε δηλώσει ότι θα συνεχίσει να εξοπλίζει την Ουκρανία. Μετά, ο θυμός του ξεθύμανε και κάθισε να εκπονήσει ένα σχέδιο ειρήνευσης. Στην πραγματικότητα, μια πρόταση που δεχόταν όλες τις απαιτήσεις του Πούτιν και ανάγκαζε την Ουκρανία να δεχθεί ένα ταπεινωτικό σχέδιο παράδοσης μετά τέσσερα χρόνια πολέμου. Από τούδε και στο εξής η Ουκρανία δεν θα απαιτούσε με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη και με τη διπλωματία, την επιστροφή των εδαφών που είχε κατακτήσει η Ρωσία –θα έδινε και κάτι παραπάνω για μπόνους–, απαγορευόταν να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και θα μείωνε, μεταξύ άλλων, τον στρατό της, ακόμη και σε καιρό ειρήνης, από 800.000 σε 600.000 άνδρες και γυναίκες. Ο Τραμπ είχε μάλιστα επιβάλει και χρονικό όριο την Ημέρα των Ευχαριστιών στον Ζελένσκι για να αποδεχθεί το σχέδιο. Κοινώς, να δεχθεί τους όρους που επέβαλε η Ρωσία για να σταματήσει να βομβαρδίζει το Κίεβο, να περιοριστεί ενδεχομένως στην αποστολή drones πάνω από ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Ηταν μια πρόταση γραμμένη καθ’ υπαγόρευσιν του Κρεμλίνου. Κάποιοι μάλιστα, στηριγμένοι σε γλωσσικές διατυπώσεις, υποστηρίζουν ότι το κείμενο είναι μεταφρασμένο από τα ρωσικά.
Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει η Ευρώπη. Η Ευρώπη έχει κατηγορηθεί για πολλά. Για καθυστέρηση, για αβελτηρία, για αμηχανία. Ομως για σκεφθείτε ότι, για να παρέμβει, έχει να κάνει με την αστάθεια και το «τρέχα γύρευε» της πολιτικής Τραμπ και με έναν Πούτιν που δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή της. Η πρότασή της προσπαθεί να περισώσει το ναυάγιο του διεθνούς δικαίου, την απόλυτη δικαίωση μιας χώρας που εισβάλλει απροσχημάτιστα σε μια άλλη ανεξάρτητη χώρα. Δεν δέχεται τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων της Ουκρανίας και υποστηρίζει την ενδεχόμενη διαπραγμάτευση για επιστροφή των εδαφών που έχει καταλάβει η Ρωσία. Το κυριότερο είναι ότι προτίθεται να χρησιμοποιήσει τα ρωσικά κεφάλαια που βρίσκονται σε ευρωπαϊκές τράπεζες για την αποζημίωση των καταστροφών που έχει προκαλέσει η εισβολή. Υποθέτω ότι αυτός είναι ο όρος που κάνει τον Τραμπ να αντιμετωπίζει με ενδιαφέρον την πρόταση. «Μην περιμένετε όμως πολλά», προειδοποιεί τους συμπατριώτες του. Εξάλλου οι Ρώσοι δεν βρίσκουν την πρόταση εποικοδομητική. Πάντως, ό,τι κι αν λέει ο Τραμπ, η Αμερική τη χρειάζεται την Ευρώπη, ειδικά τώρα που ο Πούτιν έχει μετατρέψει τη Ρωσία σε ακολούθημα της κινεζικής πολιτικής. Ας περιμένουμε την επόμενη εβδομάδα για να δούμε ποιες θα είναι οι διαθέσεις του Τραμπ. Τουλάχιστον καταλάβαμε ότι το διεθνές δίκαιο είναι μια κονσόλα που κληρονομήσαμε από την Ιστορία μας. Ενα κειμήλιο του κόσμου που απολαύσαμε για δεκαετίες –τουλάχιστον ως Ευρωπαίοι– και τώρα απλώς πιάνει χώρο στο καθιστικό.
