Το λεγόμενο σχέδιο Τραμπ για την Ουκρανία μάλλον προκάλεσε περισσότερα ερωτήματα παρά έδωσε απαντήσεις για την επίλυση του προβλήματος. Ενα από τα βασικότερα ερωτήματα –ίσως το βασικότερο– αφορά τον συντάκτη του σχεδίου των 28 σημείων. Ποιος είναι ο πατέρας του; Οπως χαρακτηριστικά έγραψε στο Διαδίκτυο η «δική μας» Ολγα Σαπολάγιεβα, «το να βγαίνει ολόκληρος Μάρκο Ρούμπιο για να πείσει ότι το σχέδιο των 28 σημείων δεν ήταν ρωσικό αλλά αμερικανικό, σημαίνει ότι το σχέδιο ήταν όντως ρωσικό». Η ουσία του σχεδίου και κάποιες πληροφορίες μάλλον δικαιώνουν την κυρία Σαπολάγιεβα.
Μπροστά στην απόρριψή του από τους περισσότερους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η αμερικανική πλευρά αναδιπλώθηκε, μιλώντας για κάποιες ιδέες προς συζήτηση. Ομως εύλογα ετέθη το ερώτημα: τότε προς τι το τελεσίγραφο Τραμπ προς τον Ζελένσκι; Τι νόημα είχε όταν τα 28 σημεία δεν ήταν οι οριστικές θέσεις, αλλά ένα προσχέδιο που επιδέχεται τροποποιήσεις; Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να συζητούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες με τον Μάρκο Ρούμπιο στη Γενεύη ένα σχέδιο που θα το υποβάλουν στον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ενδιαφέρον έχει αν ο Τραμπ αυτή τη φορά θα στείλει το τελεσίγραφό του προς τον Ρώσο πρόεδρο ώστε να δείξει ποιος είναι ο σερίφης του πλανήτη.
Και εδώ ανακύπτει ένα άλλο, το κυρίαρχο ερώτημα: και ο Πούτιν τι θα πει; Τα 28 σημεία του σχεδίου Τραμπ τα αποδέχθηκε συγκρατημένα, προφανώς για διαπραγματευτικούς λόγους, αλλά και για να μην εκθέσει τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος δέχθηκε βολές και μέσα από το δικό του κόμμα για φιλορωσική πρωτοβουλία. Πώς θα αντιδράσει στο νέο σχέδιο στο οποίο συνέπραξε και η Ευρώπη με τον Ουκρανό πρόεδρο;
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει δύο προτεραιότητες: την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών τα οποία δεν μπόρεσε να κατακτήσει και την επανένταξη της χώρας του στο διεθνές οικονομικό σύστημα. Αυτά είναι τα χοντρά γράμματα των απαιτήσεών του. Τι είναι διατεθειμένος να δώσει για να επιτύχει αυτούς τους δύο στόχους; Αυτό ακριβώς αναζητούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες με άξονα πάντα την ασφάλεια της Ουκρανίας, η οποία σε τελική ανάλυση είναι και η ασφάλεια της ίδιας της Ευρώπης. Τα όσα σχετικά έχουν ειπωθεί τις τελευταίες μέρες από προσωπικότητες της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποδεικνύουν πως την πάλαι ποτέ σοβιετική απειλή έχει αντικαταστήσει η ρωσική απειλή και δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μου. Η εισβολή στην Ουκρανία δεν ξύπνησε μόνον μνήμες, αλλά υπενθύμισε και την πάγια θέση του Πούτιν πως η διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης ήταν ένα ιστορικό λάθος.
Από τη Γενεύη, ούτως ή άλλως, θα βγει λευκός καπνός. Ενδιαφέρον θα έχει αν ο πρόεδρος Τραμπ αυτή τη φορά θα στείλει το τελεσίγραφό του προς τον Βλαντιμίρ Πούτιν ώστε να δείξει ποιος είναι ο σερίφης του πλανήτη. Κατά τα άλλα, έχω εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι πούροι αριστεροί ανακάλυψαν στα γεράματά τους τη σοφία του Χένρι Κίσινγκερ, του «μακελάρη των λαών», όπως τον αποκαλούσαν κάποτε.
