Εχει μείνει ιστορική η ανελλήνιστη αποστροφή του Μένιου Κουτσόγιωργα, κορυφαίου υπουργού του ΠΑΣΟΚ, προς τη Νέα Δημοκρατία μέσα στη Βουλή: «Εσείς δεν δικαιούστε δ ι ά να ομιλείτε!» Δεν πήγε καλά αυτό…
Πέρασαν σαράντα χρόνια και πάλι το ΠΑΣΟΚ απευθύνει την ίδια αποστροφή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αφορμή υπήρξαν οι ανησυχίες ή και αγωνίες που αυτός εκφράζει σε συνομιλητές του και δημοσιοποίησε ο έγκριτος δημοσιογράφος Αντώνης Καρακούσης με άρθρο του στην εφημερίδα «Το Βήμα».
Το ΠΑΣΟΚ έσπευσε αμέσως να τις καταγγείλει ως «πρωτοφανή παρέμβαση». Εκπρόσωπος του κόμματος ισχυρίστηκε ότι «είναι εξόχως προβληματικό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εμφανίζεται ως σχολιαστής δημοσκοπήσεων». Οφείλει λοιπόν ο κ. Τασούλας «να εξηγήσει ποια είναι τα κίνητρά του»…
Αποκορύφωμα της αντίδρασης του ΠΑΣΟΚ υπήρξε ραδιοφωνική συνέντευξη του «συνταγματολόγου» του κόμματος, με ακραίες, ανοίκειες και ανάρμοστες εκφράσεις εις βάρος του Προέδρου. Μίλησε για προσπάθεια του Προέδρου «να βγει από το κάδρο της αποτυχίας του κ. Μητσοτάκη». Και για «αποστασιοποίησή» του, επειδή «προφανώς δεν έχει κανένα σκοπό να τον πάρει μαζί του ο κ. Μητσοτάκης στην άβυσσο»(!).
Ομως τίποτε απολύτως από όσα μεταφέρθηκαν ως σκέψεις του Προέδρου δεν είναι άσχετο με τον θεσμικό του ρόλο κατά το Σύνταγμα. Ως «ρυθμιστής του Πολιτεύματος» (άρθρο 30) είναι εντελώς φυσικό και εύλογο να ανησυχεί για ενδεχόμενα που φαίνονται σήμερα πιθανά: να μην υπάρχουν, μετά τις επόμενες εκλογές, ούτε αυτοδυναμία ενός κόμματος ούτε διάθεση περισσοτέρων κομμάτων να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας. Επισημαίνει μάλιστα ο Πρόεδρος ως κακό σημάδι τη δυσχέρεια επιλογής προέδρων και αντιπροέδρων στις ανεξάρτητες αρχές, λόγω αδυναμίας των κομμάτων να συναινέσουν στα πρόσωπα. Και «ευλόγως διερωτάται τι θα συμβεί αν χρειαστεί οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου να συμφωνήσουν για κάτι κρισιμότερο».
Ακόμη πιο εύλογη είναι η αγωνία του μήπως συμπέσει μία περίοδος ακυβερνησίας με την ανάληψη της εξάμηνης προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης από την Ελλάδα, το καλοκαίρι του 2027. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο θα ήταν εξαιρετικά βλαπτικό όχι μόνο για τα ευρωπαϊκά, αλλά και για τα ελληνικά συμφέροντα – αντίθετα με την προηγούμενη ελληνική προεδρία το 2003.
Δεν χρειάζεται λοιπόν «να εξηγήσει τα κίνητρά του» ο Πρόεδρος. Μάλλον χρειάζεται να εξηγήσει ο «συνταγματολόγος» τι ακριβώς εννοούσε με «άβυσσο» στην οποία θα καταλήξει ο σημερινός πρωθυπουργός, παίρνοντας μαζί του και τον Πρόεδρο… Δηλαδή;
Οτι η συγκεκριμένη παρέμβαση του Προέδρου ήταν θεσμικά εύλογη και συνταγματικά ανεπίληπτη δεν φαίνεται μόνο από τη σαθρότητα της επιχειρηματολογίας του ΠΑΣΟΚ και άλλων επικριτών (όπως λ.χ. ο κ. Βελόπουλος). Προκύπτει επίσης από το γεγονός ότι ενοχλήθηκε, όπως φαίνεται, και η κυβέρνηση, επειδή η προεδρική ανησυχία πηγάζει από την πρόβλεψη ότι η αυτοδυναμία είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Δεν ήταν λοιπόν παρέμβαση απλώς εξυπηρετική του κόμματος από το οποίο προέρχεται ο Πρόεδρος, όπως ισχυρίστηκαν επικριτές του.
*Το νέο βιβλίο του καθηγητή Γιώργου Θ. Μαυρογορδάτου έχει τίτλο «1975: Αγωνίες για το νέο Σύνταγμα» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
