Το Re-imagine συγκέντρωσε σημαντικές προσωπικότητες του κλάδου για να συζητήσουν πώς μπορεί να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη και να ελαχιστοποιηθούν οι παρενέργειες της τουριστικής δραστηριότητας στην Ελλάδα για την επόμενη δεκαετία, πώς μπορεί να αναπτυχθεί περαιτέρω χωρίς να καταστραφεί η ζωή των κατοίκων, η μαγεία των τοπίων ή, φυσικά, η θάλασσα. Ακούσαμε πολλές γενικές ιδέες και μακροπρόθεσμα σχέδια, αλλά επιστρέφοντας χθες το βράδυ από την Αθήνα, στην οδό του δυτικού Λονδίνου όπου μένω, μου ήρθε μια ιδέα που θα μπορούσε να ενισχύσει την εμπειρία του τουρίστα μέσα σε μήνες, όχι χρόνια.
Ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου υπάρχει μια χαρακτηριστική μπλε πινακίδα. Και όποιος έχει επισκεφθεί το Λονδίνο, πιθανότατα θα είναι εξοικειωμένος με αυτές τις πινακίδες που σου λένε πού έζησαν εμβληματικές προσωπικότητες. Αυτή που βλέπω καθημερινά απλώς αναφέρει ότι σε αυτό το σπίτι έζησε η Π.Λ. Τράβερς, συγγραφέας της Μαίρης Πόππινς, και κάθε μέρα περνούν λίγοι, ενθουσιασμένοι τουρίστες για να βγάλουν μια φωτογραφία και να νιώσουν τη συγκίνηση της σύνδεσης.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε στο Λονδίνο πριν από περίπου 150 χρόνια και πλέον υπάρχουν πάνω από χίλιες τέτοιες πινακίδες (η πρώτη που τοποθετήθηκε ήταν στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Μπάιρον). Τιμούν διάσημους ανθρώπους από όλους τους τομείς της ζωής, συνδέοντάς τους με κάποιο συγκεκριμένο κτίριο όπου κάποια στιγμή κατοίκησαν.
Καθώς θα περπατάτε σε κάποιον δρόμο, μπορεί να δείτε μία πινακίδα για έναν μουσικό (όπως ο Ντέιβιντ Μπόουι ή ο Φρέντι Μέρκιουρι), έναν ποδοσφαιριστή (τον Μπόμπι Μουρ, αρχηγό της ομάδας της Αγγλίας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1966), έναν πρωταθλητή του τένις (τον Φρεντ Πέρι), έναν επιστήμονα (τον δημιουργό του εμβολίου κατά της ευλογιάς Εντουαρντ Τζένερ), έναν συγγραφέα (τον Σάμιουελ Μπέκετ) και ούτω καθ’ εξής. Είναι μεγάλος πόλος έλξης τόσο για τουρίστες όσο και για Λονδρέζους και υπάρχουν πολλές εφαρμογές που δείχνουν τις τοποθεσίες τους και προτείνουν περιπάτους.
Πρόκειται για μια απλή, αθώα ιδέα που τιμά προσωπικότητες του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, ακόμη και στους λιγότερο εντυπωσιακούς δρόμους, δίνοντας σε επισκέπτες και κατοίκους μια αίσθηση της ιστορίας της πόλης. Γιατί λοιπόν να μη γίνει το ίδιο στην Αθήνα;
Η προφανής πρώτη λίστα θα περιελάμβανε την Κάλλας, τη Μελίνα Μερκούρη, τον Καβάφη, τον Ελύτη, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Αγγελόπουλο, τον Κούνδουρο, τον Μητροπάνο και εν καιρώ τον Σαββόπουλο. Ξέρω ότι έχω παραλείψει πολλούς και οι προτάσεις θα έπεφταν βροχή. Είναι ένας απλός τρόπος να αποτίσεις φόρο τιμής σε κάποιον (ακόμη και αμφιλεγόμενο, ας είμαστε ρεαλιστές) που είχε μια σύνδεση με ένα κτίριο στην Αθήνα. Ποιο είναι το μειονέκτημα στο να ενισχύσουμε τη γνώση μας για την πόλη – και να τιμήσουμε σημαντικές προσωπικότητες; Οτιδήποτε κινεί το ενδιαφέρον για την ιστορία, αξίζει να γίνεται.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η ιδέα έχει εξαπλωθεί και σε άλλες πόλεις και υπάρχουν επίσης πινακίδες αφιερωμένες σε σημαντικές στιγμές του 20ού αιώνα, που σηματοδοτούν τοποθεσίες όπου συνέβη κάτι σπουδαίο.
Η Αθήνα είναι γεμάτη από τέτοια σημαντικά σημεία και είμαι βέβαιη ότι οι επισκέπτες (και οι Αθηναίοι επίσης) θα ενδιαφέρονταν γι’ αυτά. Γράφω για την ελληνική Ιστορία του 20ού αιώνα και κανείς δεν μου λέει ότι έχει σημασία μόνο το κλασικό παρελθόν. Η Ιστορία της Ελλάδας τον 20ό αιώνα είναι γεμάτη γεγονότα, με αντίστοιχα κτίρια και προσωπικότητες ενδιαφέροντος. Τα υπέροχα και δημοφιλή άρθρα του Νίκου Βατόπουλου στην «Καθημερινή», καθώς και τα βιβλία του, μας έχουν ήδη μάθει (και μας έχουν κάνει να εκτιμήσουμε) τόσο πολλά για την Αθήνα και την αρχιτεκτονική της. Οι μπλε πινακίδες (το χρώμα είναι ιδανικό και για την Ελλάδα) θα ήταν ένα ακόμη βήμα για την ανάδειξη της πρωτεύουσας – και αργότερα και άλλων πόλεων.
Οσο κι αν θαυμάζω τις μεγάλες ιδέες και τα μακροπρόθεσμα οράματα, είμαι εξίσου υπέρ και των ιδεών που μπορούν να υλοποιηθούν άμεσα. Και θα γινόμουν ευχαρίστως χορηγός της πρώτης πινακίδας. Υπάρχει κανείς για τη δεύτερη;
*Η κ. Βικτόρια Χίσλοπ είναι συγγραφέας και μέλος της Βρετανικής Επιτροπής για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα (BCRPM).
