Με τα λευκά ρουχαλάκια τους, τις μαύρες παντοφλίτσες τους, έδωσαν την παράστασή τους στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και με τα έξοδα πληρωμένα από τον Ελληνα φορολογούμενο. Στην αρχή υποδύθηκαν τους ακτιβιστές. Μετά τους απαχθέντες, και αν πιστέψω την αφήγηση του εθνικού διασώστη, και τους βασανισθέντες. Τέλος καλό και με τη φιλική συμμετοχή Γεραπετρίτη. Φυσικά στο αεροδρόμιο η υποδοχή των νικητών έγινε με ντεκόρ τις παλαιστινιακές σημαίες, καθώς η ελληνική σημαία είναι απαγορευμένο είδος στο συγκεκριμένο κοινό. Ολοι αυτοί είναι οι κατά φαντασίαν, οι ντεμέκ απαχθέντες.
Διότι υπάρχουν και οι άλλοι απαχθέντες. Αυτοί που, επί δύο χρόνια ακριβώς, σαπίζουν στα τούνελ των τρομοκρατών της Χαμάς, σκελετωμένοι, εξαθλιωμένοι, υπάρξεις που δεν γνωρίζουν κυριολεκτικά τι θα ξημερώσει την επόμενη μέρα, βιώνουν ένα δράμα που δεν το επέλεξαν αυτοί. Το ίδιο και οι συγγενείς τους. Το πιο τραγικό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι, πλην των ομοεθνών τους, η πλειοψηφία της παγκόσμιας κοινής γνώμης αγνοεί την ύπαρξή τους.
Στην εποχή της επικοινωνίας όλα μπορούν να αναχθούν σε σόου. Αυτό επεδίωξαν και οι τρομοκράτες της Χαμάς όταν την απελευθέρωση κάποιων ομήρων τη μετέτρεψαν σε παράσταση της ισχύος τους.
Δεν ενδιαφέρεται αν ζουν και πώς ζουν. Δεν έγινε καμιά απεργία με αίτημα την απελευθέρωσή τους. Απεναντίας, η ευρωπαϊκή ισλαμοαριστερά κίνησε γη και ουρανό για την τύχη των ακτιβιστών του «Flotilla». Οι άλλοι, όσοι ζουν ακόμh στα λαγούμια της Χαμάς, είναι άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας για έναν απλό λόγο: διότι είναι Εβραίοι. Σε αυτό το σημείο ακριβώς συναντιέται η ισλαμοαριστερά με τον αντισημιτισμό.
Οι ντεμέκ απαχθέντες –γυναίκες και άντρες– που παρήλασαν με τα λευκά συνολάκια τους «made in Israel», γνώριζαν άριστα πού πήγαιναν, τι τους περίμενε και αυτό επεδίωξαν. Δηλαδή γνώριζαν ότι πήγαιναν σε μια εμπόλεμη περιοχή και ότι θα συλληφθούν. Ετσι, είδαμε το βίντεο της «απαχθείσας» κυρίας Πέτης Πέρκα, η οποία, «στολισμένη» μπροστά στη βιβλιοθήκη της, προανήγγειλε τη σύλληψή της. Mon Dieu! Τι ταλαιπωρία! Προφανώς η κυρία Πέρκα δεν αντιλήφθηκε πως μοιραία η δική της εικόνα μέσα στη γαλήνη του σπιτιού της λειτούργησε συγκριτικά με την εικόνα του αποστεωμένου Ισραηλινού ομήρου μέσα σε κάποιο τούνελ των τρομοκρατών. Αυτό συμβαίνει καθώς και η κυρία Πέρκα δηλώνει απαχθείσα. Ετσι, αυτή η εναλλαγή εικόνων, αυτό το έντονο κοντράστ σαρώνει, θρυμματίζει και τον τελευταίο κόκκο του ηθικού πλεονεκτήματος και των αγαθών προαιρέσεων των «απαχθέντων», αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και την πιθανότητα –για να μην πω βεβαιότητα– αυτή η «κρουαζιέρα αντίστασης» να ήταν χορηγία ΜΚΟ που διακινεί ισλαμιστικό χρήμα.
Να δεχθώ πως στην εποχή της επικοινωνίας τα πάντα μπορούν να αναχθούν σε ένα σόου. Αυτό επεδίωξαν και οι τρομοκράτες όταν την απελευθέρωση κάποιων ομήρων τη μετέτρεψαν σε παράσταση της ισχύος τους. Οι «απαχθέντες» από τον ισραηλινό στρατό μετέτρεψαν την άφιξή τους στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» σε παρέλαση με την ευγενική συνδρομή και της ελληνικής κυβέρνησης. Τελικά υπάρχει ζυγαριά που θα ζυγίσει όλους αυτούς με τους πραγματικούς ομήρους;
