Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, οι λουτρικές εγκαταστάσεις που υπήρχαν στον Φαληρικό Ορμο, καθώς και το εντυπωσιακό ξενοδοχείο Ακταίον, κατεδαφίζονται. Ο ΕΟΤ, στο πλαίσιο της πολιτικής της εποχής, διαμορφώνει ένα πρόγραμμα εντατικής τουριστικής αξιοποίησης του φαληρικού μετώπου, που συνοδεύτηκε από εκτεταμένες επιχωματώσεις και την κατασκευή της νέας λεωφόρου Ποσειδώνος. Το σχέδιο του ΕΟΤ, που περιελάμβανε την κατασκευή τεσσάρων ξενοδοχειακών μονάδων, δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Το πρώτο ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας, το 1985, διακρίνει την προοπτική της περιοχής και προτάσσει τη δημιουργία στον Φαληρικό Ορμο ενός πόλου αναψυχής, αθλητισμού και πολιτισμού υπερτοπικής εμβέλειας. Η περιοχή, όμως, σταδιακά παρακμάζει. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 επανέρχεται στο προσκήνιο στο πλαίσιο διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων, ως «ολυμπιακός πόλος». Για τον Φαληρικό Ορμο αυτό σήμαινε την ανέγερση των γηπέδων Τάε Κβον Ντο και Μπιτς Βόλεϊ, τη δημιουργία της Εσπλανάδας και των ναυταθλητικών εγκαταστάσεων, καθώς και τη φύτευση μερικών εκατοντάδων δέντρων, που ξεράθηκαν απότιστα λίγες ημέρες μετά τους Αγώνες του 2004… Εκτοτε ο σχεδιασμός του Φαληρικού Ορμου τροποποιήθηκε αρκετές φορές. Το 2016 παραχωρήθηκε στην Περιφέρεια Αττικής, που προκήρυξε την πρώτη φάση των έργων ανάπλασης. Ενα σχέδιο που, ας μη γελιόμαστε, υλοποιήθηκε χάρη στην εμπλοκή του Ιδρύματος Νιάρχου, καθώς το 2014 είχε προταθεί η μετατροπή του Φαληρικού Ορμου… σε λιμένα κρουαζιέρας.
Η δεύτερη φάση των έργων προκηρύχθηκε μόλις τον περασμένο Αύγουστο. Επί τέσσερα χρόνια, η Περιφέρεια έκανε… ότι δεν έβλεπε, προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες. Τώρα το έργο δείχνει να έχει πάρει μπροστά, αν δεν υπάρξουν νέα εμπόδια.
Από το παράθυρό μου στα γραφεία της «Καθημερινής» στο Νέο Φάληρο βλέπω την ίδια εικόνα εδώ και μία πενταετία: έναν χωμάτινο λόφο, που με τα χρόνια έχει μεγαλώσει. Σε ακόμη χειρότερη μοίρα βρίσκονται οι κάτοικοι του Μοσχάτου και της Καλλιθέας, αυτοί τους οποίους αφορά πρώτα από όλα το πολύπαθο έργο. Από το 2017, οι κάτοικοι αυτού του τμήματος του παραλιακού μετώπου ζουν με σύννεφα σκόνης, προερχόμενα από το ανοιχτό (και εδώ και χρόνια εγκαταλελειμμένο) εργοτάξιο, το οποίο καλύπτει τον ορίζοντά τους. Το μοναδικό μητροπολιτικό πάρκο μέσω του οποίου θα ξανασυνδεθούν οι γειτονιές τους με τη θάλασσα, είναι ακόμη «στα χαρτιά». Ας ελπίσουμε ότι η Περιφέρεια Αττικής θα δώσει στο πολύπαθο έργο την υποστήριξη που του αξίζει – και αν θέλει, ας βάλει ο κ. Νίκος Χαρδαλιάς το… άγαλμά του στο κέντρο του όρμου (που δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο τον απασχολεί). Μόνο κάποια στιγμή να τελειώσει.
