Η εικόνα είναι σύνθετη. Μια ομάδα ανθρώπων, σκιές στο μισοσκόταδο. Ξεχωρίζουν τα χρώματα της παλαιστινιακής σημαίας. Στο φόντο ένα κομμάτι από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Δεν βλέπουμε τα φυλάκια με τους ευζώνους. Στο βάθος κυριαρχεί η πρόσοψη του Κοινοβουλίου. Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι συγκεντρωμένοι εκεί για να συμπαρασταθούν στον απεργό πείνας. Αυτός ζητάει την εκταφή του πτώματος του παιδιού του που σκοτώθηκε στα Τέμπη. Πιστεύει ότι έτσι θα αποκαλυφθεί πως η πυρόσφαιρα που το σκότωσε οφείλεται σε κάποιο χημικό στοιχείο το οποίο έχουν συγκαλύψει οι έρευνες των Αρχών. Γιατί το πιστεύει; Ισως επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη στις Αρχές. Εμπιστεύεται περισσότερο όσους εξακολουθούν να επιμένουν ότι πίσω από την τραγωδία κρύβεται κάποιος δόλος, μια οιονεί συνωμοσία. Πρόκειται για φωτογραφία χωρίς ήχο. Αυτόν τον υποθέτεις. Κάθε τόσο οι συγκεντρωμένοι φωνάζουν ρυθμικά «Δεν έχω οξυγόνο» και «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Είπαμε, η εικόνα είναι σύνθετη. Και εκεί έγκειται η δυσκολία κατανόησής της. Στη σύνθεση, αυτή που θα σου επέτρεπε να βγάλεις ένα συμπέρασμα απ’ όλες τις πληροφορίες που σου μεταφέρει. Ποια είναι η σχέση της απεργίας πείνας του πατέρα που έχασε το παιδί του στο δυστύχημα των Τεμπών με τα όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη; Και ποια είναι η σχέση όλων αυτών με το ιερότερο μνημείο που διαθέτει η σύγχρονη Ελλάδα, το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, αφιερωμένο σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για τη δική μας ελευθερία, με τα παιδιά που έχασαν τη δική τους ζωή σε ένα τραγικό δυστύχημα; Ο πόνος του γονιού είναι ιερός. Ιερή όμως είναι και η μνήμη του έθνους. Η ταύτιση του ενός με το άλλο ισοπεδώνει την αξία τους. Προσβάλλει και τον πόνο του γονιού και τη μνήμη του έθνους.
Δεν είμαι αφελής ούτε θέλω να τον παραστήσω. Ξέρω ότι οι παλαιστινιακές σημαίες που κυκλοφορούν δεν πέφτουν απ’ τον ουρανό. Κάποιος τις μοιράζει ή τις πουλάει. Ξέρω επίσης πως το αμάλγαμα Τέμπη – Παλαιστίνη δεν είναι τυχαίο. Είναι το προϊόν ενός ψυχικού συνδρόμου που καλύπτει το κενό ταυτότητας που ταλανίζει πολλούς συμπολίτες μας. Και βέβαια δεν αναφέρομαι στους γονιούς που έχασαν τα παιδιά τους ή κάποιον δικό τους. Αναφέρομαι σε όσους τους εκμεταλλεύονται προσπαθώντας να αποκτήσουν κοινωνική ή πολιτική υπεραξία. Και γι’ αυτό προσθέτουν και ολίγη από Παλαιστίνη. Oπως οι μεν, αν λυθεί το παλαιστινιακό δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης, έτσι και οι δε, θα χάσουν αν και όποτε ολοκληρωθεί η δίκη για τα Τέμπη. Αναφέρομαι επίσης στην ενοχική στάση της κυβέρνησης και της πολιτείας, η οποία αδυνατεί να προστατεύσει τους ιερούς τόπους της Εθνικής Μνήμης μας από οποιονδήποτε προσπαθεί να την οικειοποιηθεί.
