Σημασία δεν έχει αν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς είναι κάτι το υπαρκτό ή μια κατασκευή που εξυπηρετεί πρωτίστως τις πολιτικές ανάγκες του χώρου. Αυτό που μετράει είναι ότι παράγει αποτελέσματα απτά και πολύ συγκεκριμένα. Μπορεί το ηθικό πλεονέκτημα, που βαδίζει χέρι χέρι με τη θυματοποίηση, να αναδύθηκε μέσα από την ήττα του εμφυλίου πολέμου, όμως απέκτησε όλα τα χαρακτηριστικά του αξιώματος μετά τη Μεταπολίτευση. Αποτέλεσε μία από τις σταθερές της. Μάλιστα, ενώ στη δεκαετία του 1950 απευθυνόταν μόνον στον κόσμο της ηττημένης Αριστεράς εν είδει παρηγορίας, στη συνέχεια προσέλαβε καθολικότερα χαρακτηριστικά, που αποτέλεσαν βασικά στοιχεία της δεκαετίας του 1960.
Στη δεκαετία του 1950 κυριαρχούσε ο βιωμένος αντικομμουνισμός. Ηταν νωπές οι πληγές που άφησε σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, κυρίως της υπαίθρου, η δράση των ανταρτών, γεγονός που διαμόρφωσε την πολιτική τους συνείδηση. Δεν μιλάμε για μνήμες, μιλάμε για βιώματα. Στη συνέχεια, όταν μπήκε μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι η γενιά που δεν βίωσε τα δεινά του Εμφυλίου, δημιουργήθηκαν άλλες απαιτήσεις και προσδοκίες που αναδιαμόρφωσαν το ιδεολογικό και πολιτικό κλίμα της δεκαετίας του 1960. Ετέθησαν πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα που δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν εντός του πλαισίου του μετεμφυλιακού κράτους. Και φυσικά, δόθηκε η χειρότερη δυνατή λύση: η δικτατορία.
Στην πράξη τσακίζονται όλοι οι μύθοι, τα ιδεολογήματα, τα εξιδανικευμένα αφηγήματα. Στην εποχή μας η κυβερνώσα Αριστερά δεν μπορεί να είναι Αριστερά.
Το τι έγινε στη συνέχεια είναι γνωστό. Οπως επίσης είναι γνωστό πως το ηθικό πλεονέκτημα θρυμματίστηκε με την πρώτη –και τελευταία– φορά Αριστερά. Αποδείχθηκε πως στην πράξη τσακίζονται όλοι οι μύθοι, όλα τα ιδεολογήματα, όλα τα εξιδανικευμένα αφηγήματα. Στην εποχή μας η κυβερνώσα Αριστερά δεν μπορεί να είναι Αριστερά. Είναι λογικό να εξακολουθούν να δίνονται κάποιες μάχες γύρω από το ηθικό πλεονέκτημα, όμως είναι μάχες οπισθοφυλακών. Αφορούν μερικά εικονίδια της θρυμματισμένης μεγάλης εικόνας.
Ετσι, όταν συλλαμβάνεται ένας κατά δήλωσή του αριστερός για κάποια ποινική παράβαση, τότε κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός για να αποδείξει πως: είτε είχε καλές προθέσεις είτε υπήρξε θύμα σκευωρίας των διωκτικών Αρχών ακριβώς γιατί ήταν αριστερός. Μπίνγκο, όπως λέγαμε παλιότερα. Σε κραυγαλέες περιπτώσεις που δεν αντέχουν σε καμιά υποστήριξη, τότε η απόλυτη σιωπή, αυτό που λέμε μεθοδευμένη απόκρυψη, είναι η ενδεδειγμένη συνταγή. Αυτές οι αντιδράσεις είναι ομοιόμορφες, καθώς εκδηλώνονται με τρόπο παβλοφικό και εδράζονται στο αξίωμα πως ένας αριστερός δεν μπορεί να έχει τέτοιας μορφής παραβατική συμπεριφορά. Είναι η κυρίαρχη πτυχή του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς. Εννοείται πως οι «άλλοι», οι απέναντι, που δεν διαθέτουν παρόμοιο πλεονέκτημα είναι ικανοί για τα πάντα. Τα είδαμε, τα ζήσαμε.
Αυτή η μανιχαϊστική αντίληψη οδηγεί με συνέπεια στον Βιβλικό Αρμαγεδδώνα, ο οποίος στα καθ’ ημάς μεταφράζεται στον επικείμενο τρίτο και τελικό γύρο, σύμφωνα με τις πρόσφατες εκτιμήσεις σχολιαστών, κατόχων προφανώς του ηθικού πλεονεκτήματος. Οταν καταρρέουν τα ηθικά πλεονεκτήματα, επινοούνται νέοι, παρηγορητικοί μύθοι.
