Διαβάζεις «απουσιάζει εκτάκτως» και χωρίς να το θέλεις διάφορα σου έρχονται στο μυαλό. Το άτιμο το ασυνείδητο που λέει κι ο Φρόιντ. Σκέφτεσαι, ας πούμε, ότι μπορεί να τον έχει απαγάγει η Χαμάς, για να του κάνει εντατικά μαθήματα ανθρωπισμού ώστε, επιτέλους, να σταματήσει να μεροληπτεί υπέρ του «γενοκτόνου» Ισραήλ. Ή ότι διάφοροι συμπατριώτες μας, θαυμαστές του Ξανθού Γένους, του εξηγούν ότι η ανθρωπότητα δεν θα σωθεί παρά μόνον όταν τα ρωσικά drones φτάσουν έως την Κοπεγχάγη. Δεν αμφιβάλλω ότι ορισμένοι εξ υμών θα εύχονταν αυτό το εκτάκτως να αναβαθμισθεί σε «τακτικώς», ώστε να ξεμπερδεύουν μια και καλή μαζί μου. Οσο για μένα, αυτό το «εκτάκτως» οφείλω να πω ότι με βοήθησε να συνειδητοποιήσω ορισμένες βασικές αρχές τις οποίες, ενώ όλοι τις γνωρίζουμε, έχουμε την τάση να μην τις λαμβάνουμε υπ’ όψιν. Η πρώτη είναι ότι ο κόσμος συνεχίζει την πορεία του αδιαφορώντας σκανδαλωδώς για την απουσία μου. Η δεύτερη είναι ότι αυτή η πορεία, όση Ιστορία κι αν έχεις χωνέψει, δεν είναι ούτε προβλέψιμη ούτε προδιαγεγραμμένη. Η τρίτη με αφορά προσωπικά. Και έχει να κάνει με την ιδιαίτερη ανθρώπινη αρετή που ονομάζεται πρόνοια ή πρόληψη. Το σύντομο επεισόδιο που είχα με την υγεία μου με βοήθησε να καταλάβω πως όλη αυτή η προπαγάνδα που γίνεται για τις προληπτικές εξετάσεις δεν πουλάει ένα καταναλωτικό αγαθό σαν όλα τ’ άλλα. Είναι βασική για τον μικρόκοσμο στον οποίο ζει ο καθένας την προσωπική του ζωή.
Η περιπέτεια με την υγεία μου υπήρξε σύντομη και είχε αίσιο τέλος χάρη στην πρόληψη. Στις ετήσιες εξετάσεις, η βλάβη στον πνεύμονα που εντοπίσθηκε από την ογκολόγο κ. Σαριδάκη ήταν σε πολύ αρχικό στάδιο και θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει απαρατήρητη. Παρ’ όλ’ αυτά με οδήγησε στον χειρουργό κ. Ηλιάδη, ο οποίος με τη συνεργασία του καρδιολόγου κ. Πιπιλή αφαίρεσαν το εμβρυακό ογκίδιο, που αν δεν είχε αντιμετωπισθεί εγκαίρως θα μπορούσε σε δύο ή τρία χρόνια να είχε γιγαντωθεί. Πόσους φίλους δεν έχω χάσει τα τελευταία χρόνια από αντίστοιχες ιστορίες. Πόσους επικηδείους δεν έχω γράψει σ’ αυτήν εδώ τη στήλη; Τόσους, που σκέφτομαι πως αν συνεχίσουμε έτσι δεν θα μείνει κανείς να γράψει τον δικό μου. Ισως θα έπρεπε να φροντίσω εγώ ο ίδιος, όπως είχε προνοήσει ο μακαρίτης Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος.
Δεν ανήκω σε όσους πιστεύουν ότι σκοπός της ιατρικής τέχνης είναι η παράταση της ζωής του ασθενούς. Αντιθέτως, πιστεύω ότι στόχος, από τότε που την ίδρυσε ο Ιπποκράτης, είναι η ανακούφιση από τη βάσανο της ταπείνωσης του σώματος που προκαλεί η ασθένεια, εν ολίγοις, η διασφάλιση της αξιοπρέπειας του ανθρώπου έως το ούτως ή άλλως αναπόφευκτο τέλος. Η πρόληψη είναι στρατηγική απέναντι στη ζωή. Ο θάνατος είναι για τους θεούς.
