Το 1985, ο 60χρονος σκηνοθέτης Πίτερ Μπρουκ αναζητούσε μια τοποθεσία ανέγγιχτη από κάθε καλλιτεχνικό παρελθόν για να παρουσιάσει μια παράσταση που θα εξέφραζε πλήρως το μεταρρυθμιστικό του όραμα για το σύγχρονο θέατρο. Κατέληξε στο εγκαταλελειμμένο λατομείο της Μπουλμπόν, 15 χλμ. μακριά από την Αβινιόν. Ο χώρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά τότε για να φιλοξενήσει την εμβληματική 9ωρη «Μαχαμπαράτα» του Μπρουκ, ενώ το λατομείο Μπουλμπόν, όπου κάποιοι θεατές πέρασαν τη νύχτα σαν μύστες πρωτόγνωρης θεατρικής εμπειρίας, έγινε θρυλικό ορόσημο του Φεστιβάλ της Αβινιόν.
Το 1983, στην Αθήνα, ο 58χρονος Μίνως Βολανάκης ανακάλυψε το παλιό λατομείο «Αίμος» στην Πετρούπολη. Με την υποστήριξη της υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη και των Δήμων Περιστερίου, Ιλίου, Καματερού και Αγίων Αναργύρων μετατράπηκε σε θέατρο χωρητικότητας 2.000 θέσεων με καταπληκτική ακουστική. Εγκαινιάστηκε στις 30 Αυγούστου εκείνης της χρονιάς με τον «Οιδίποδα Τύραννο», σε σκηνοθεσία Βολανάκη και με πρωταγωνιστές τον Νίκο Κούρκουλο και την Κατερίνα Χέλμη, ενώ το 1985, το Φεστιβάλ των Βράχων συμμετείχε δυναμικά στον εορτασμό της Αθήνας ως πρώτης πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης.
Εκτοτε πέρασαν 40 χρόνια. Το λατομείο της Μπουλμπόν έμεινε κλειστό για αρκετά χρόνια και ξανάνοιξε πρόσφατα αναδιαμορφωμένο, χάρη στην υποστήριξη της πόλης: βελτιώθηκε η πρόσβαση για τους θεατές, το πάρκινγκ οργανώθηκε μακριά από το θέατρο, προστέθηκαν καμαρίνια και αναψυκτήρια. Χωρητικότητα του ανακατασκευασμένου υπαίθριου θεάτρου, 1.000 θεατές σε άνετες και αριθμημένες θέσεις.
Το Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη χωράει πλέον 4.000, δεν «κοιτάζει» το παλιό λατομείο, η ακουστική του είναι προβληματική, γέμισε όμως και στις δύο τελευταίες παραστάσεις της «Ορέστειας» σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου. Οσοι κατάφεραν να φτάσουν εγκαίρως ταλαιπωρήθηκαν, αλλά τελικώς κάθισαν. Κάμποσοι άλλοι έμειναν κολλημένοι στο μποτιλιάρισμα γύρω από το θέατρο. Το μαρσάρισμα των αυτοκινήτων ακουγόταν ώς τη σκηνή, τραβώντας την προσοχή θεατών και ηθοποιών. Ο σκηνοθέτης εξανέστη, τη δεύτερη ημέρα τα πράγματα ήταν πιο οργανωμένα, κάποιος φρόντισε τους ανθρώπους εκτός από τα εισιτήρια.
Οι εποχές που η ταλαιπωρία θεατών ήταν μέρος μιας πρωτοποριακής θεατρικής συνθήκης παρήλθαν. Ο χώρος οφείλει πια να υπηρετεί την παράσταση: ούτε πρόχειρα καθίσματα, ούτε φώτα από διπλανές πολυκατοικίες, ούτε κορναρίσματα ή μουσικές από κοντινά μπαρ. Καθώς το Ηρώδειο μετράει «κουρασμένο» τις τελευταίες του παραστάσεις για να κλείσει προς συντήρηση, αυτός ο χειμώνας είναι η σωστή στιγμή για τα δημοτικά συμβούλια σε Αθήνα, Βύρωνα, Ηλιούπολη, Πετρούπολη, Νίκαια και αλλού να μιλήσουν για υποδομές. Το καλοκαίρι του 2026 θα είναι πολύ απαιτητικό.
