Την πρώτη έκδοση την είδαμε το 2011 στην πάνω και στην κάτω πλατεία. Το κίνητρο υπαρκτό. Υπήρχε περικοπή εισοδημάτων λόγω του μνημονίου. Ηταν δε λογικό να υπάρξει και πολιτική εκμετάλλευση του γεγονότος. Στο επάνω μέρος της πλατείας η αντισυστημική Δεξιά, στο κάτω μέρος η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της. Και ανά τακτά χρονικά διαστήματα έκαναν την εμφάνισή τους και οι κουκουλοφόροι.
Η πολιτική αποκρυστάλλωση των Αγανακτισμένων πρώτης γενιάς ήρθε όχι με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με το 61,3% του δημοψηφίσματος. Εδώ κατεγράφη ένα συντριπτικό ποσοστό το οποίο αποδείχθηκε στη συνέχεια πως δεν ήταν συγκυριακό. Ηρθε για να μείνει, έστω με μειωμένο το βεληνεκές του. Αλλά πάντα πλειοψηφικό.
Εκφράζει όλους αυτούς που αποφασίζουν με βάση το θυμικό τους, που προσεγγίζουν τα γεγονότα σχεδόν πάντα θυμωμένοι, καθώς ο θυμός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποσείσουμε τις δικές μας ευθύνες ή για να αποβάλουμε τον ορθολογισμό από το μυαλό μας.
Η τραγωδία των Τεμπών, αναμφίβολα μια εθνική τραγωδία όχι τόσο για τον αριθμό των θυμάτων όσο για το νεαρό της ηλικίας τους, συγκλόνισε την κοινωνία μας. Και πάντα επάνω σε παρόμοια γεγονότα αρχίζει και στήνεται ένα πολιτικό παιχνίδι.
Επιδιώκουν ο χρόνος διεξαγωγής της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών να συμπέσει με την προεκλογική περίοδο. Αυτό βολεύει πολλές και πολλούς.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε όλες τις σχετικές δημοσκοπήσεις το ποσοστό αυτών που επέρριπταν ευθύνες στην κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της τραγωδίας, περί το 75% του δείγματος, ήταν ακριβώς το ίδιο με αυτό που έκρινε ότι υπήρχε πολιτική εκμετάλλευση του δυστυχήματος.
Εχουν αναλυθεί επαρκώς οι μέθοδοι με τις οποίες αυτό το τραγικό συμβάν πήγε να γίνει το εφαλτήριο για τη ριζική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Στη συνέχεια, έξι πορίσματα αποκαθήλωσαν μύθους και πρόσωπα και περιόρισαν την εμβέλεια του λόγου κάποιων συγγενών στο στενό ακροατήριο της Αριστεράς.
Εκεί βρισκόμαστε σήμερα, με την απόπειρα να στηθεί στον ίδιο χώρο ένα νέο κύμα αγανακτισμένων. Αυτή τη φορά ο στόχος είναι λιγότερο φιλόδοξος. Θέλουν απλώς να μη διεξαχθεί η δίκη τώρα, τους προσεχείς μήνες. Οπως έχει γραφτεί, επιδιώκουν ο χρόνος διεξαγωγής της να συμπέσει με την προεκλογική περίοδο. Αυτό βολεύει πολλές και πολλούς.
Συνεπώς, από την άλλη πλευρά, αυτό που θα πρέπει να κάνει η Δικαιοσύνη είναι να ορίσει το συντομότερο δυνατόν την ημερομηνία της δίκης. Θα είναι μια απόφαση-τομή, καθώς θα αφοπλίσει τους «αγανακτισμένους υπ’ αριθμόν 2» και θα βάλει τέλος στις δικονομικές ακροβασίες όσων θέλουν να εντάξουν τη συγκεκριμένη δίκη στους πολιτικούς σχεδιασμούς τους.
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα η δικαιοσύνη απονέμεται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Οσοι πιστεύουν στα λαϊκά δικαστήρια των πλατειών –και δεν είναι λίγοι– έχουν κατά νουν ένα άλλο πολίτευμα. Και ένα σημαντικό κομμάτι των Αγανακτισμένων του 2011 επεδίωκε ο θυμός για το μνημόνιο να αποτελέσει τη γέφυρα για τη σοσιαλιστική κοινωνία.
