Η Πατρίσια Χάισμιθ μυήθηκε στην ενηλικίωση, τη βιολογική, τη συναισθηματική αλλά και τη λογοτεχνική, στη Νέα Υόρκη από το 1941 έως το 1950. Το είδαμε διατρέχοντας το ογκώδες «Τα ημερολόγια και τα σημειωματάρια της Patricia Highsmith. Τα χρόνια της Νέας Υόρκης, 1941-1950» (μτφρ.: Ανδρέας Αποστολίδης, εκδ. Αγρα).
Το 1941 είναι είκοσι χρόνων. Το 1950 είκοσι εννέα. Αυτά τα εννέα χρόνια στη Νέα Υόρκη, την πόλη που «ποτέ δεν κοιμάται», τη διαμορφώνουν και τη σημαδεύουν. Η πρώτη της καταγραφή είναι στις 6 Ιανουαρίου του 1941: «Πρώτη ημέρα στη σχολή + Σνάιντερ (σ.σ. συμμαθήτριά της στο μάθημα δραματουργίας): θεατρικό έργο για μια γυναίκα στο οποίο εγώ ήμουν ο άντρας. Η Ελεν (σ.σ. από τις στενότερες φιλενάδες της στο κολέγιο) ήταν η φιλενάδα μου. Ηταν πολύ καλό. + Γράμμα από τον Ρότζερ (Φ) (σ.σ. θαυμαστής της, ένας από τους πολλούς) αυτό το πρωί. Λέει πως με αγαπάει. Λίγο μικρός, σωστά;».
Η τελευταία καταγραφή φέρει την ημερομηνία 27 Ιανουαρίου του 1951: «Η Ανν επέστρεψε το βιβλίο μου (το χειρόγραφο της «Τιμής του αλατιού») με διθυραμβικούς επαίνους. Πόσο καλύτερο από το πρώτο (σ.σ. το κλασικό σήμερα «Ξένοι στο τρένο», που γύρισε σε ταινία ο Αλφρεντ Χίτσκοκ). Ακόμα και οι δεύτεροι χαρακτήρες πετυχημένοι κ.λπ. Και τι κρίμα που δεν μπορώ να βάλω το όνομα σε αυτό αντί για το πρώτο (σ.σ. το δεύτερο αυτό βιβλίο εκδόθηκε το 1952 με υπογραφή Κλερ Μόργκαν, αλλά το 1990 κυκλοφόρησε με το όνομά της και τον τίτλο «Κάρολ» – επίσης έγινε ταινία το 2015 με την Κέιτ Μπλάνσετ)! Μόνη στο σπίτι απόψε. Γεμάτη αγωνία: Σε επτά ημέρες θα έχω φύγει. Περιμένοντας, επίσης, τις πηγές της δημιουργίας να γεμίσουν το πηγάδι. Και που, Θεέ μου, θα έρθει αυτή μυστηριώδης και πάντως άγνωστη πνοή από το επόμενο; Ο μετεωρίτης από το διάστημα που θα χτυπήσει την καρδιά μου τόσο κρυφά και δίκαια;».
Η Χάισμιθ είχε πάει στη Νέα Υόρκη από το Τέξας, όπου είχε γεννηθεί, στα 1927 με την οικογένειά της και από το 1938 άρχισε να φοιτά στο Κολέγιο Μπάρναρντ του Πανεπιστημίου Κολούμπια (αγγλική λογοτεχνία). Αυτό που γράφει στην τελευταία της σημείωση («σε επτά ημέρες θα έχω φύγει») παραπέμπει στο ταξίδι που θα κάνει στην Ευρώπη και θα διαρκέσει δύο ολόκληρα χρόνια (Αγγλία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Ελβετία, Γερμανία, Αυστρία).
Το 1955 θα εκδώσει τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ», μυθιστόρημα που την κατέστησε διάσημη, έγινε επιτυχημένη ταινία (και εξαιρετική τηλεοπτική σειρά πολύ πρόσφατα στο Netflix). Το 1964 θα μετακομίσει στην Αγγλία, συζώντας με την ερωμένη της, Κάρολαϊν.
Επειτα από πολλές μετακινήσεις στην Ευρώπη, και πολλά ακόμα βιβλία, θα πεθάνει το 1995 στο Λοκάρνο. Θα αφήσει την περιουσία της στο θέρετρο καλλιτεχνών Γιάντοου, στην Αμερική. Εκεί είχε ολοκληρώσει το πρώτο της βιβλίο, τους «Ξένους στο τρένο», το οποίο είχε ξεκινήσει στη Νέα Υόρκη. Από εκεί άρχισαν όλα.
