Την προηγούμενη Κυριακή έγραψα στην «Καθημερινή» άρθρο για τον διεθνισμό και το εθνικό συμφέρον. Αναγνώστες μού άσκησαν κριτική λέγοντας πως ήμουν εσκεμμένα ασαφής και ο λόγος μου ήταν στρογγυλεμένος. Ας γίνω, λοιπόν, σαφέστερος σήμερα. Διεθνιστής είναι αυτός που βάζει τα συμφέροντα των Παλαιστινίων πάνω από αυτά της Ελλάδας. Πιο απλά δεν μπορώ να το πω. Εννοείται πως στην ευρύχωρη αστική δημοκρατία χωρούν άπαντες, χωρίς αστερίσκους. Μια καλή ερώτηση είναι γιατί δεν μπορούν να πάνε χέρι χέρι τα εθνικά μας συμφέροντα με αυτά ενός παλαιστινιακού κράτους. Διότι υπάρχουν πολύμορφοι, άρρηκτοι δεσμοί μεταξύ της Τουρκίας, των Αδελφών Μουσουλμάνων και της συντριπτικής πλειονότητας των Παλαιστινίων. Ετσι, να μην πέσουμε για μία ακόμα φορά από τα σύννεφα όταν θα δούμε την τουρκοπαλαιστινιακή ΑΟΖ που θα «πνίξει» την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η χάραξη της εξωτερικής πολιτικής είναι άμεσα συνυφασμένη με την εθνική άμυνα.
Ακούω από την πλευρά των διεθνιστών και των «πασιφιστών» το αντεπιχείρημα πως το Ισραήλ δεν πρόκειται να πολεμήσει για εμάς σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης. Κανένας δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Ομως, στον βαθμό που παραμείνουν οι σχέσεις μας τόσο στενές όσο σήμερα, τότε είναι βέβαιο πως θα μας βοηθήσει «διακριτικά» μεν, ουσιαστικά δε. Και αυτό δεν είναι λίγο. Να υπενθυμίσω πως η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν εγκλωβισμένη για πολλές δεκαετίες στο Κυπριακό, κατανάλωσε σχεδόν όλες τις δυνάμεις της σε αυτήν την εθνική υπόθεση, η οποία κατά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ακαίρως ανακινήθηκε, και μέσα σε αυτό το πλαίσιο η στάση των αραβικών κρατών δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Ως εκ τούτου, η πλήρης διπλωματική αναγνώριση του Ισραήλ ήρθε μόλις το 1990, επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ακριβώς είκοσι χρόνια μετά, ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, αν και μεγαλωμένος μέσα στον αραφατισμό του πατέρα του, διέβη τον προσωπικό του Ρουβίκωνα και μαζί με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου έβαλαν τις βάσεις των στενών ελληνοϊσραηλινών σχέσεων. Μια διαδικασία που δεν τόλμησε να διαταράξει ούτε ο, φέρων την παλαιστινιακή μαντίλα, Αλέξης Τσίπρας στους 54 μήνες της πρωθυπουργίας του. Μάλιστα, δεν αποτόλμησε καν να αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος.
Συνεπώς, αυτό που αποκαλούμε εθνικό συμφέρον επιβάλλει να έχουμε τις καλύτερες δυνατόν σχέσεις με το Ισραήλ. Πρέπει κάποιος να είναι ιδεοληπτικός για να μην το καταλαβαίνει και αναμφίβολα ο διεθνισμός είναι μια ιδεοληψία. Οι αφηρημένες ιδέες τίθενται υπεράνω των, με πλήρη σαφήνεια, καθορισμένων εθνικών συμφερόντων. Το ποιος είναι αδικημένος και κατατρεγμένος τυγχάνει πολλών και διαφορετικών προσεγγίσεων, το ποιος όμως θα σε βοηθήσει σε μια πολεμική εμπλοκή έχει ονοματεπώνυμο. Η πατρίδα μας ούτε έχει στην επικράτειά της εκατομμύρια μουσουλμάνους μετανάστες που θα επηρέαζαν την πολιτική της ούτε έχει γείτονα το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο. Η χάραξη της εξωτερικής της πολιτικής είναι άμεσα συνυφασμένη με την εθνική της άμυνα. Πράγματα αυτονόητα που τα κατάλαβε όταν ήταν πρωθυπουργός ακόμη και ο Αλ. Τσίπρας.
