Οι πρόσφατες αναγνωρίσεις της κρατικής υπόστασης του παλαιστινιακού μορφώματος εγείρουν ερωτήματα όχι για την αποτελεσματικότητά τους, αλλά για τα κίνητρα κυρίως των Μακρόν και Στάρμερ, οι οποίοι φάνηκαν ασυνεπείς στους δύο όρους που οι ίδιοι έθεσαν πριν από ένα μήνα για να αναγνωρίσουν το παλαιστινιακό κράτος: την απελευθέρωση όλων των ομήρων και τον αφοπλισμό της Χαμάς. Λησμόνησαν πολύ γρήγορα τα όσα είχαν πει. Εμπειροι πολιτικοί αμφότεροι, γνωρίζουν πως το Ισραήλ αντέχει σε παρόμοιες πιέσεις. Ανεξαιρέτως, όλες οι ηγεσίες του άσκησαν τις πολιτικές τους, αγνοώντας τις έξωθεν κυρώσεις και παρεμβάσεις. Ο Γάλλος πρόεδρος σίγουρα θα είχε μάθει πως το 1969, όταν αυτός δεν είχε γεννηθεί, Ισραηλινοί κομάντος «έκλεψαν» πέντε πυραυλακάτους από τα ναυπηγεία του Χερβούργου, καθώς η γαλλική κυβέρνηση αν και πληρωμένες, δεν τις παρέδιδε στο Ισραήλ λόγω εμπάργκο στην πώληση όπλων. Με μοναδικό τρόπο ο IDF ξεπέρασε στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ την άρνηση φιλικών κρατών να του παραδώσουν γέφυρες διάβασης ποταμών. Αποτέλεσμα: Η γαλλική αεροναυπηγική βιομηχανία έχασε έναν πολύ καλό πελάτη.
Συνεπώς, αυτά τα περί πιέσεων στην κυβέρνηση του Ισραήλ είναι ένας μύθος. Ο Νετανιάχου δεν θα υποκύψει και θα προχωρήσει στις προγραμματισμένες κινήσεις του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ευοδωθεί ο τελικός του στόχος. Αλλο το ένα, άλλο το άλλο. Ετσι, πληθαίνουν οι αναλύσεις που υποστηρίζουν ότι και οι δύο ηγέτες αναγνώρισαν το κράτος της Παλαιστίνης καθαρά για λόγους εσωτερικής πολιτικής. Ο μεν Μακρόν για να κατευνάσει τη γαλλική ισλαμοαριστερά, καθώς ο ίδιος βρίσκεται σε δεινή θέση και ο Στάρμερ για να ικανοποιήσει το αίτημα δεκάδων βουλευτών του οι οποίοι βλέπουν πως κόβονται οι δεσμοί τους με τους μουσουλμάνους ψηφοφόρους τους. Να λάβουμε υπ’ όψιν πως σε Γαλλία και Βρετανία είναι εγκατεστημένοι περίπου 6.000.000 μουσουλμάνοι ανά χώρα, είτε ως μετανάστες είτε ως υπήκοοι αυτών των κρατών. Αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος, ο οποίος και αποτελεί παράγοντα ισχυρών πιέσεων. Σε μία δεκαετία, με την αλματώδη αύξηση των γεννήσεων που παρατηρούνται στις μουσουλμανικές κοινότητες, πιθανόν να ξεπεράσουν τα 12.000.000 τόσο στη Γαλλία όσο και στη Βρετανία.
Να λάβουμε υπ’ όψιν πως σε Γαλλία και Βρετανία είναι εγκατεστημένοι περίπου 6.000.000 μουσουλμάνοι ανά χώρα, είτε ως μετανάστες είτε ως υπήκοοι αυτών των κρατών.
Αυτές οι αναγνωρίσεις θα αναδείξουν την αδυναμία της Παλαιστινιακής Αρχής να επιβάλει την τάξη στη Δυτική Οχθη όπου δραστηριοποιούνται περίπου δέκα ένοπλες «ταξιαρχίες» τρομοκρατών. Διότι δεν νοείται κρατική οντότητα η οποία δεν ελέγχει την επικράτειά της. Συγχρόνως, γρήγορα ο Μαχμούντ Αμπάς θα κληθεί να σταματήσει να καταβάλλει τη μηνιαία αποζημίωση στις οικογένειες των «μαρτύρων», δηλαδή στις οικογένειες των βομβιστών αυτοκτονίας. Δεν συμβιβάζεται η καλή γειτονία με την επιβράβευση επιθετικών πράξεων κατά του γείτονα.
Η ελληνική κυβέρνηση καλώς δεν αναγνωρίζει σήμερα ένα παλαιστινιακό κράτος. Οι σχέσεις μας με το Ισραήλ δεν συγχωρούν μια τέτοια επιπολαιότητα. Ούτως ή άλλως η «προοδευτική» ιντελιγκέντσια δεν θα τη χειροκροτούσε, απεναντίας θα την κατηγορούσε ότι άργησε.
