Πριν από 36 χρόνια, ο έως τότε γνωστός διπολικός κόσμος εισερχόταν σε μια νέα και αχαρτογράφητη περίοδο, με την πτώση των λεγόμενων «σοβιετικών δημοκρατιών». Ο πλανήτης αναζητούσε την επόμενη ημέρα, η Ατλαντική Συμμαχία και συνολικά η Δύση και η (κινεζική) Ανατολή νέο ρόλο (ή νέο εχθρό) για να συντηρήσουν την ύπαρξη και να αιτιολογήσουν την επιδιωκόμενη από αυτές ισχύ τους. Ολος ο πλανήτης; Οχι! Ενα ιδιόμορφο «γαλατικό χωριό», η Ελλάδα, που έμοιαζε να έχει όλα τα αρνητικά –και ουδέν θετικό και όμορφο– της πατρίδας του Αστερίξ, βυθιζόταν σε ένα καθοδικό σπιράλ διχασμού, εν μέσω ακατάσχετης και οξύτατης σκανδαλολογίας –κατ’ άλλους, σκανδάλων– επιδεικνύοντας προκλητική αδιαφορία έναντι της ανάγκης για εθνική αναζήτηση κοινού βηματισμού στο νέο ρευστό διεθνές περιβάλλον.
Στο ίδιο σπιράλ διχασμού, πόλωσης και, τελικά, αποκοπής ξανά από τη διεθνή, τη μεγάλη εικόνα.
Σήμερα, η παγκόσμια κοινότητα συνταράσσεται από πολέμους, εμφυλίους, πρωτοφανή –για τη νεότερη ιστορία– διόγκωση του φαινομένου της προσφυγιάς και της μετανάστευσης σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Σήμερα, οι πάσης φύσεως ηγεσίες αναζητούν εκ νέου «ρόλους» και δικαιολογίες επιβεβαίωσης ή ενίσχυσης της όποιας ισχύος τους, σε μια ατελείωτη διαδικασία σκιαγράφησης του προφίλ «νέων» εχθρών. Ολες οι ηγεσίες; Οχι! Στο ιδιόμορφο γαλανόλευκο «γαλατικό χωριό», άπασες οι εγχώριες ηγεσίες –σαν υπνωτισμένες, θα έλεγε κάποιος– εισέρχονται αυτοβούλως ενίοτε με περισσή αυθάδεια και κατά κανόνα με προκλητική αλαζονεία στο ίδιο σπιράλ σκανδαλολογίας, διχασμού, πόλωσης και, τελικά, αποκοπής ξανά τόσο από τη διεθνή, τη μεγάλη εικόνα, όσο και από το κλίμα το οποίο διαμορφώνεται στη σκέψη, στις ανάγκες και στα «θέλω» εκείνων των τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας που συνειδητά αρνούνται να γίνουν μέρος μιας αδιέξοδης τυφλής σύγκρουσης. Ηγεσίες που αναλώνονται στην πλέον κακή των συνηθειών τους: να κινούνται σε ένα ιδιόμορφο εκκρεμές, στη μία άκρη του οποίου είναι το «Δεν είμαι εγώ υπεύθυνος» και στην άλλη άκρη το «Φταίνε οι άλλοι».
Ενδεικτικό παράδειγμα της κατάστασης στην οποία περίπου έχουν περιέλθει ξανά αυτές οι ηγεσίες, αποτελεί η διαχείριση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ από όλους. Με εκκωφαντικό κρότο είχε προηγηθεί η «πυρπόληση» του πολιτικού σκηνικού και του κοινωνικού χώρου με επίκεντρο τα μνημόνια, για να ακολουθήσει το –ακόμη ανεξιχνίαστο– δράμα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών. Η δε «γκρίζα λίστα» των μικρών και μεγάλων εκκρεμοτήτων, που δεν αποτελούν παρά έναν κατάλογο πληγών που αιμορραγούν στο συλλογικό μας σώμα, μοιάζει να μην έχει τέλος. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τη μακρά λίστα των εθνικών –μικρών και μεγάλων– καταστροφών.
