Πόσα μπορείς να μάθεις από ένα δρομολόγιο λεωφορείου που έχεις κάνει αμέτρητες φορές; Κι όμως, ανέλπιστα πολλά αν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και επιθυμείς διακαώς να καταπολεμήσεις δημιουργικά το σύνδρομο της ανίας που συνοδεύει αργόσυρτες διαδρομές μεγάλης διάρκειας. Υπάρχουν, φυσικά, και τα βιβλία, αλλά πολλές φορές η πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί απείρως πιο συναρπαστική.
Πρώτη παρατήρηση: Τα νέας τεχνολογίας λεωφορεία είναι θαυμάσια. Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν το συγκεκριμένο όχημα είναι ηλεκτρικό, αλλά ήταν πεντακάθαρο, αθόρυβο και φυσιολογικά κλιματιζόμενο – ούτε ήθελες πουλόβερ καλοκαιριάτικα ούτε παρακαλούσες για λίγη δροσιά από τις ξεψυχισμένες κρύπτες του εξαερισμού ενός εξουθενωμένου αραμπά.
Δεύτερη παρατήρηση: Χαζεύοντας τον κόσμο στις άπειρες στάσεις που κάναμε και τους περαστικούς στα πεζοδρόμια, είδα για πρώτη φορά με τα μάτια μου τη δημογραφική κατάρρευση της χώρας. Περισσότεροι από τους μισούς διερχομένους ήταν αυτό που θα λέγαμε ευγενικά «ώριμοι μεσήλικοι» και κανονικοί ηλικιωμένοι. Και μια παρεμφερής παρατήρηση: Οι κατεξοχήν επιβάτες των λεωφορείων και των –υπό απόσυρση– τρόλεϊ βρίσκονται στα δύο άκρα της πληθυσμιακής πυραμίδας, φοιτητές και συνταξιούχοι. Σπανίζουν οι πιο παραγωγικές ηλικίες. Υποθέτω, γιατί οδηγούν το Ι.Χ. τους.
Δημογραφική κρίση, λειψυδρία, αντικοινωνική αποθράσυνση: η Ελλάδα σε ένα δρομολόγιο μισής ώρας.
Τρίτη παρατήρηση: Πεζοδρόμιο στην άνοδο της λεωφόρου Μεσογείων δεν υφίσταται. Ή, για να είμαστε ακριβείς, υφίσταται αλλά είναι σχεδόν ολοκληρωτικά κατειλημμένο από Ι.Χ. και από προς πώληση οχήματα σε εκθέσεις αντιπροσωπειών αυτοκινήτων. Χιλιάδες επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς είναι υποχρεωμένοι να περπατούν στο οδόστρωμα ή να κάνουν πιρουέτες και κάθε είδους ακροβατικά για να προσεγγίσουν τον παράδρομο. Εξίσου αδιανόητη η απραξία της Τροχαίας και των όμορων δήμων.
Τέταρτη παρατήρηση: Η λεωφορειολωρίδα της Μεσογείων –και σε μικρότερο βαθμό της Βασιλίσσης Σοφίας– είναι από τις πιο λειτουργικές στην Αθήνα. Τα λεωφορεία μπορούν να αναπτύσσουν διπλάσιες ταχύτητες από τα μποτιλιαρισμένα Ι.Χ., δικαιώνοντας τον λόγο ύπαρξης των λεωφορειολωρίδων όταν περιφρουρούνται στοιχειωδώς.
Πέμπτη παρατήρηση: Η νησίδα της Μεσογείων κατάξερη, λες και πρόκειται για σταυροδρόμι επαρχιακής πολίχνης στη βαθιά Ανατολία. Φαίνεται ότι αναδύεται σε μέρος της κρατικής μηχανής (περιφέρειες και δήμους) μια νέα κουλτούρα διαχείρισης της αστικής χλωρίδας που περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα, δηλαδή στον καθαρισμό από ξερά χόρτα. Εκτός κι αν πρέπει να συνηθίσουμε την εικόνα λόγω ξηρασίας.
Σταματάμε εδώ με την ευχή όσοι βρίσκονται σε θέσεις ευθύνες να παίρνουν πού και πού το λεωφορείο, γιατί παρέχει θέα σε πτυχές της καθημερινότητας που κανένα άλλο μέσο ή εμπειρία δεν μπορεί να προσφέρει.
