Το 1935, ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ πιλοτάρει ένα αεροπλάνο πάνω από τη Σαχάρα. Κάπου κοντά στα σύνορα της Αιγύπτου με τη Λιβύη, καταμεσής της νύχτας, θα γίνει το κακό. Γράφει στη «Γη των ανθρώπων» (μτφρ.: Βάιος Λιαπής, επίμετρο: Λίζυ Τσιριμώκου, εκδ. Κίχλη): «Είμαι σίγουρος πως δεν ένιωσα τίποτ’ άλλο εκτός από ένα τρομακτικό τρίξιμο που συντάραξε τον κόσμο μας συθέμελα».
Το αεροπλάνο σύρεται βίαια πάνω στην άμμο για κάμποσα βασανιστικά δευτερόλεπτα. «Στο επόμενο χιλιοστό του δευτερολέπτου, δεν περίμενα τίποτ’ άλλο εκτός από το μεγάλο πορφυρό αστέρι της έκρηξης, όπου θα γινόμασταν παρανάλωμα και οι δυο μας. Ούτε ο Πρεβό (σ.σ. ο μηχανικός του) ούτε κι εγώ νιώσαμε το παραμικρό συναίσθημα. Το μόνο πράγμα που παρατήρησα εντός μου ήταν μια υπέρτατη προσμονή, η προσμονή εκείνου του αστραποβόλου αστεριού που μέσα του θα εξαφανιζόμασταν αυτοστιγμεί. Μα δεν άστραψε κανένα πορφυρό άστρο».
Οι δύο άνδρες βρίσκονται με ελάχιστες προμήθειες στο πουθενά. «Αν είμαστε λίγο πολύ πάνω στην ευθεία Βεγγάζη-Κάιρο, θα μας βρουν σε οχτώ μέρες, στην καλύτερη περίπτωση, και τότε θα είναι πολύ αργά. Κι αν πάλι έχουμε ξεμακρύνει από την ευθεία, τότε θα μας βρούνε σ’ έξι μήνες. Κι ας μην περιμένουμε να μας σώσει κανένα αεροπλάνο: θα έχουν τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα έκταση να χτενίσουν».
Θα επιζήσουν – αλλά ας μην προδώσουμε περισσότερα, στην περίπτωση που κάποιος αναγνώστης θέλει να διαβάσει από πρώτο χέρι την εκπληκτική αφήγηση του Εξυπερύ. Θα επιζήσει ο δημιουργός του «Μικρού πρίγκιπα». Δεν θα συμβεί το ίδιο, όπως είχαμε πει στο πρώτο σημείωμα αυτής της εβδομάδας, στις 31 Ιουλίου του 1944, όταν απογειώθηκε μόνος από την Κορσική για αποστολή επιθετικής αναγνώρισης των κινήσεων των γερμανικών στρατευμάτων.
Κάποιοι είπαν πως αυτοκτόνησε. Εκείνα τα χρόνια ο Εξυπερύ είχε περιπέσει σε κατάθλιψη, είχε κατηγορηθεί (άδικα) ότι υποστήριζε τους δωσίλογους του Βισί, έπινε. Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι καταρρίφθηκε από εχθρικά πυρά.
Οπως μας πληροφορεί στον πρόλογο της ελληνικής έκδοσης ο μεταφραστής Β. Λιαπής, «πάνω από μισόν αιώνα αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1998, ένας ψαράς, στη θάλασσα νοτίως της Μασσαλίας, ανέσυρε με τα δίχτυα του ένα μεταλλικό βραχιολάκι με χαραγμένα πάνω του τα ονόματα του Σαιντ-Εξυπερύ, της γυναίκας του Κονσουέλο και των Αμερικανών εκδοτών του Reynal και Hitckcock. Και τον Μάιο του 2000 ένας δύτης εντόπισε, στην ίδια περίπου περιοχή, θραύσματα ενός Λόκχιντ Ρ-38, τα οποία ταυτίστηκαν με το αεροσκάφος του Εξυπερύ από εμπειρογνώμονες της γαλλικής Υπηρεσίας Εναλίων Αρχαιοτήτων. Ο συγγραφέας πιλότος είχε συλλαβίσει για τελευταία φορά το μονοπάτι του ανάμεσα στ’ αστέρια».
Ο ίδιος χάθηκε, το έργο του όμως συνεχίζει. Οπως έγραψε: «Είμαι ένας άνθρωπος που ανασκαλεύει τις στάχτες. Είμαι ένας άνθρωπος που κάνει το παν για να βρει τη σπίθα της ζωής βαθιά μέσα στο παραγώνι».
