«Πρόκειται για συγγραφέα που ξέρει για τι ακριβώς μιλάει, μολονότι κομίζει μια νέα διάσταση στη λογοτεχνία, ένα νέο είδος “εξωτισμού”, όχι πια γεωντοπισμένου αλλά ουράνιου». Απόσπασμα από το επίμετρο της Λίζυς Τσιριμώκου, το οποίο περιλαμβάνεται στην πολύ πρόσφατη ελληνική έκδοση της σειράς βιωματικών αφηγημάτων του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ με τίτλο «Γης των ανθρώπων» (μτφρ.: Βάιος Λιαπής, εκδ. Κίχλη).
Ουράνιο, όντως: Οι εμπειρίες του «Σαιντ Εξ» ως πιλότου στα 1926, στη Βόρεια Αφρική και τη Νότια Αμερική – ένα είδος χρονικού που όμως πάει να γίνει ποίημα, ένα είδος ντοκιμαντέρ που αγγίζει τον υπαρξιακό στοχασμό, την αναζήτηση του υπερβατικού στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Με αφορμή αυτό το υπέροχο βιβλίο, ξεκινήσαμε χθες ένα βιογραφικό σκιαγράφημα των πρώτων χρόνων της ζωής του συγγραφέα του διάσημου «Μικρού πρίγκιπα», τον οποίο αφήσαμε όταν ο ονειροπόλος δόκιμος γραφιάς, μα και ταλαντούχος «μάστορας» σε μηχανές που πετάνε ή χρησιμεύουν σε αεροπλάνα, συνειδητοποιεί ότι η ενήλικη ζωή έχει σκιές και ρωγμές που έλειπαν από την παραδείσια παιδική – τη δική του παιδική ζωή έστω.
Το πρώτο μεγάλο χτύπημα έρχεται στα δεκαπέντε του χρόνια με τον θάνατο του αδελφού του Φρανσουά, γεγονός που θα μνημονεύσει αργότερα στα γραπτά του, συνδυάζοντάς το με τις δικές του οριακές, σχεδόν φονικές, εμπειρίες στα αεροπλάνα. Ο Εξυπερύ θα χάσει για λίγο τη συμμετοχή του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύντομα όμως θα έχει την ευκαιρία να εκπαιδευθεί ως μάχιμος ιπτάμενος χειριστής όταν κληθεί να υπηρετήσει τη θητεία του. Ο ενθουσιασμός του δεν κάμφθηκε όταν στο πρώτο του «σόλο» η αναγκαστική προσγείωση θα του επιφέρει τα πρώτα του τραύματα. Το 1923, σε άλλο αεροπορικό ατύχημα, θα τσακίσει άσχημα το κρανίο του. Και πάλι όμως δεν κάμπτεται.
Δεν τον πτοεί ούτε η σφοδρή αντίθεση του οικογενειακού του περιβάλλοντος στο να γίνει πιλότος – μόνον ο έρωτας θα τον αναγκάσει να «προσγειωθεί». Η όμορφη, πληθωρική, αισθησιακή και ταλαντούχα συγγραφέας Λουίς ντε Βελμορέν δεν είχε καμία διάθεση να ακολουθήσει τον σύντροφό της στις εσχατιές του κόσμου επειδή ήθελε να πετάξει. Ο Εξυπερύ θα υποχρεωθεί να κάνει πληκτικές δουλειές γραφείου για χάρη της. Και θα υποφέρει γι’ αυτό.
Εννοείται πως ο δεσμός τους οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Για τον Εξυπερύ, που την ίδια ταραγμένη για τον ίδιο περίοδο, έγραφε πυρετωδώς, πτήση και γράψιμο ήταν αδιαχώριστα· το ένα τροφοδοτούσε μέσα του το άλλο. Η «Γη των ανθρώπων» το επιβεβαιώνει αυτό περίτρανα.
Κάπου εδώ, σε αυτό το χρονικό σημείο, ο Εξυπερύ βρήκε τη δουλειά που περιγράφει στη «Γη των ανθρώπων», ως πιλότος αεροπορικών ταχυδρομείων. Οπως έχει γραφεί, τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής του ήταν τα πιο ευτυχισμένα. Κι ας περιλάμβαναν μια δραματική πτώση στην έρημο της Λιβύης. Περισσότερα όμως αύριο.
