Oι γονείς περπατούν γύρω του μιλώντας. Στη μέση ένας πιτσιρίκος που κάθεται σε πτυσσόμενη πολυθρόνα παραλίας. Δεν φαίνεται το πρόσωπό του, είναι χωμένος σε μια μπουρνουζοπετσέτα με τον Λουκ Σκαϊγουόκερ από τον «Πόλεμο των Αστρων». Εχει κατεβάσει την κουκούλα μέχρι τα μάτια. Αμίλητος, μουτρωμένος.
Ξέρω ότι μόλις άρχισε την τετάρτη δημοτικού, το αναφέρει η μαμά του. Εκείνη και ο μπαμπάς απαριθμούν, καλοπιάνοντάς τον, όσα αγόρασαν για τη νέα σχολική χρονιά: «Δεν πήραμε την τσάντα που ήθελες;», «Δεν πήραμε τα παπούτσια που ζητούσες;», και πάει λέγοντας.
Το παιδί, σιωπηλό. Οι γονείς γράφουν χιλιόμετρα στην άμμο. Εφαπτόμενη στην περιφέρεια του κύκλου με κέντρο την πολυθρόνα βρίσκεται η πετσέτα της θείας, που σχολιάζει επαυξάνοντας. Ολη η προσπάθεια γίνεται για να πειστεί το παιδί να σηκωθεί και να ακολουθήσει τον μπαμπά μέχρι το περίπτερο.
Εχει προηγηθεί μια διαδρομή πατέρα – γιου ώς την καντίνα, στην οποία ο μικρός πήγε γκρινιάζοντας. Αλλά δεν βρήκε το φαγητό και το αναψυκτικό που ήθελε. Τώρα απαιτεί να φάει, και να του το φέρουν εκεί. Επειδή δεν μπορεί να περπατήσει άλλο.
Οι γονείς, με μια λοξή ματιά προς εμένα που παρακολουθώ, κάνουν ότι διασκεδάζουν με το παιδικό πείσμα. Προσωπικά νομίζω ότι το φοβούνται. Μόνον εκείνοι ξέρουν τι μπορεί να κάνει το παιδί όταν αρχίσει να φωνάζει και ήδη η θεία τους προτρέπει να πάνε οι ίδιοι μέχρι το περίπτερο. Αλλιώς θα αρχίσουν οι φωνές και θα χρειαστεί να φύγουν άρον άρον, ενώ περνούν τόσο καλά!
Στοιχηματίζω με τον εαυτό μου ότι δεν θα του κάνουν το χατίρι, επειδή ελπίζω ότι δεν θα το κάνουν. Αλλά χάνω το στοίχημα. Η μαμά λέει στον μπαμπά «έλα, πάμε οι δυο μας, θα μιλάμε στον δρόμο». Επιστρέφουν με τρεις επιλογές φαγώσιμα και δύο είδη αναψυκτικών. Φυσικά τίποτε δεν αρέσει στο παιδί, αλλά τουλάχιστον καταδέχεται να κατεβάσει την κουκούλα και τους μιλήσει.
Δεν είδα ποτέ το πρόσωπό του. Αλλά νομίζω ότι τον έχω δει ως ενήλικο αμέτρητες φορές στην καθημερινη ζωή: Είναι ο οδηγός που παρκάρει στη θέση αναπήρων επειδή δεν βρίσκει άλλη κοντά στον προορισμό του. Είναι ο κάτοχος σκύλου που δεν μαζεύει ποτέ τις ακαθαρσίες του ζώου του. Είναι ο διπλανός επιβάτης που κάνει χαβαλέ με τον κολλητό σε ανοιχτή ακρόαση. Είναι ο θεατής που παρατάει το πλαστικό μπουκαλάκι νερού στο πάτωμα για να το μαζέψει η ταξιθέτρια. Είναι ο «έτσι θέλω», που θα μας βασανίζει πάντα.
